“अहंकारको बिऊदेखि पतनसम्म”। “From the Seed of Ego to the Fall” скачать в хорошем качестве

“अहंकारको बिऊदेखि पतनसम्म”। “From the Seed of Ego to the Fall”

अहंकार कुनै दिन अचानक जन्मिँदैन, न त एकै क्षणमा पतन हुन्छ। यो सूक्ष्म बिऊझैँ मनको गहिराइमा रोपिन्छ, समयसँगै सिंचित हुन्छ, र अन्ततः सम्पूर्ण चेतनालाई ढाक्ने वृक्ष बन्छ। अहंकार भन्नाले “म अस्तित्वमा छु” भन्ने स्वस्थ बोध होइन, बरु “म नै सबै हुँ” भन्ने भ्रम हो। यही भ्रमले आत्मालाई ढाक्छ, विवेकलाई कुहिरोले घेर्छ र सत्य–असत्यको सीमाना मेटिन्छ। अहंकारको बिऊ प्रायः सानो देखिन्छ— एक प्रशंसा, एक सफलता, एक तुलना, एक अपमानको प्रतिक्रिया। तर जब त्यसलाई आत्मपरीक्षणको पानी दिइएन र विवेकको घाम लागेन, त्यही सानो बिऊ लोभ, क्रोध, ईर्ष्या र दम्भका हाँगामा फैलिन्छ। अहंकार बढ्दै जाँदा मन मालिक बन्छ, बुद्धि उसकाे वकील बन्छ, र सत्य मौन बन्छ। यही अवस्थामा मानिस आफ्नो पतनलाई प्रगति ठान्छ। पतनको क्षण ठूलो दुर्घटना जस्तो देखिए पनि, वास्तवमा त्यो लामो समयदेखि भित्रै हुँदै आएको क्षयको अन्तिम परिणाम हो। जब अहंकारले सबै ढोका बन्द गर्छ, जीवन स्वयंले एउटा झट्का दिएर आँखा खोल्छ— यही झट्का नै पतन हो। तर अध्यात्मले यहाँ रोक्दैन। जहाँ अहंकारको अन्त्य हुन्छ, त्यहीँ आत्मबोधको प्रारम्भ हुन्छ। पतन दण्ड होइन, अवसर हो—फेरि शून्यबाट सत्यतर्फ फर्कने। यही यात्राको कथा हो— अहंकारको बिऊदेखि पतनसम्म।