«Μοιάζεις με κάποιον που αγάπησα κάποτε», ψιθύρισε ο κόμης – ήταν αυτός... скачать в хорошем качестве

«Μοιάζεις με κάποιον που αγάπησα κάποτε», ψιθύρισε ο κόμης – ήταν αυτός...

Λένε ότι ο χρόνος ιατρεύει κάθε πληγή. Ότι η λήθη είναι μια χάρη που αργά, σαν την ομίχλη της θάλασσας, καλύπτει τα κοφτερά βράχια των αναμνήσεων. Αλλά αυτό είναι ψέμα. Ο χρόνος δεν θεραπεύει. Απλώς κάνει το δέρμα πιο τραχύ και θάβει τα θραύσματα βαθύτερα. Υπάρχουν απώλειες που δεν μπορείς να ξεπεράσεις, παρά μόνο να μάθεις να αναπνέεις μαζί τους. Λονδίνο, Νοέμβριος του χίλια οκτακόσια ενενήντα πέντε. Η πόλη, το κέντρο του κόσμου, η καρδιά της αυτοκρατορίας. Αλλά εκείνο το βράδυ, η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή που κατάπινε το φως των λαμπτήρων γκαζιού, και οι δρόμοι είχαν μετατραπεί σε λαβύρινθο, όπου τα φαντάσματα του παρελθόντος μπορούσαν εύκολα να προφτάσουν τους ζωντανούς.