Historie Biblijne 66 - Pergamon (tron szatana) скачать в хорошем качестве

Historie Biblijne 66 - Pergamon (tron szatana)

Pergamon: Miasto Biblijnych Tajemnic i Kultury Pergamon pojawia się w Biblii tylko raz, ale za to w bardzo sugestywnym kontekście – jako miejsce, gdzie znajduje się „tron szatana” (Objawienie 2:13). Ten sam werset wspomina o męczeńskiej śmierci Antypasa, „wiernego świadka”, zabitego „u was, gdzie szatan ma swoje mieszkanie”. Historia tego starożytnego miasta, dziś ruin leżących obok tureckiej Bergamy, jest nierozerwalnie związana z Biblią, zarówno pod względem treści, jak i materiału, na którym spisywano jej księgi. Historia i Położenie Miasta Starożytny Pergamon leżał około 25 km na wschód od Morza Egejskiego i 100 km na północ od Izmiru. Zbudowany na samotnej górze, z czasem rozrósł się również u jej podnóża, co przypomina nieco historię ateńskiego Akropolu, choć Pergamon był znacznie oddalony od morza. Pierwsze wzmianki o Pergamonie pojawiają się u Ksenofonta w jego „Anabazie”, co świadczy o obecności Greków na tym terenie już w starożytności. W III wieku p.n.e., po najeździe Celtów (znanych jako Galatowie) na tereny dzisiejszej Turcji, król Pergamonu, Attalos I, pokonał ich w 240 r. p.n.e. Aby uczcić to zwycięstwo, kazał wznieść słynny Ołtarz Zeusa, ozdobiony rzeźbami pokonanych Galatów, który dziś podziwiać można w berlińskim Muzeum Pergamońskim. Attalos I był pierwszym władcą, który przyjął tytuł króla. Jego wnuk, Attalos III, był ostatnim królem Pergamonu i umierając, przekazał swoje królestwo Rzymowi. Rzymianie przekształcili je w prowincję Azja. Początkowo Pergamon pozostawał stolicą, ale później została ona przeniesiona do Efezu. To właśnie w tej prowincji leżały wszystkie miasta wspomniane w ostatniej księdze biblijnej – Objawieniu. Dlaczego Paweł unikał Pergamonu? Zastanawiające jest, dlaczego Pergamon nie pojawia się w Dziejach Apostolskich. Podczas swojej drugiej podróży misjonarskiej apostoł Paweł podróżował po zachodniej części dzisiejszej Turcji. Jednak Dzieje Apostolskie 16:6 jasno mówią: „Przeszli przez frygijską i galacką krainę, ponieważ Duch Święty przeszkodził w głoszeniu Słowa Bożego w Azji”. Paweł i jego towarzysze udali się więc do Macedonii. Chociaż później Paweł odwiedził Efez, a także wrócił tam podczas trzeciej podróży, nigdy prawdopodobnie nie dotarł do Pergamonu. Połączenie informacji o zakazie głoszenia w Azji z Dziejów Apostolskich z określeniem Pergamonu jako „tronu szatana” w Objawieniu, sugeruje, że tereny te były silnie wrogie chrześcijaństwu. W Efezie, stolicy prowincji, głoszenie Pawła doprowadziło do zamieszek, które zmusiły go do ucieczki. Czy podobny los spotkał Antypasa? Męczeństwo Antypasa i Nauki Balaama Objawienie 2:13 informuje: „Antypas, świadek mój wierny, został zabity u was, gdzie szatan ma swoje mieszkanie”. Choć brakuje szczegółów, możemy przypuszczać, że Antypas, podobnie jak Paweł w Efezie, głosił, że bałwany nie są prawdziwymi bogami. Być może tłum w Pergamonie, w przeciwieństwie do Efezu, gdzie chrześcijanie ukryli Pawła, zabił Antypasa. Księga Objawienia chwali chrześcijan z Pergamonu za wierność imieniu Jezusa, mimo męczeńskiej śmierci Antypasa. Jednakże wskazuje również na problem: „Lecz mam ci nieco za złe, mianowicie, że są tam tacy, którzy trzymają się nauki Balaama, który nauczał Balaka, jak uwodzić synów izraelskich, by spożywali rzeczy bałwanom ofiarowane i uprawiali nierząd” (Objawienie 2:14). Nawiązuje to do czasów Mojżesza, gdy Balaam nakłonił Izraelitów do niemoralności i bałwochwalstwa. Możemy sobie wyobrazić, że chrześcijanie, którzy opierali się bałwochwalstwu, mogli zostać uwiedzeni przez miejscowe kobiety. W Pergamonie, oprócz ołtarza Zeusa, czczono również Dionizosa (rzymskiego Bachusa), którego kult charakteryzował się upijaniem się i niemoralnością. Pod wpływem alkoholu chrześcijanie, którzy wcześniej stronili od takich praktyk, mogli się do nich dopuścić. Pergamin z Pergamonu Pergamon był także siedzibą słynnej Biblioteki Pergamońskiej, drugiej co do wielkości w starożytnym świecie, ustępującej jedynie Bibliotece Aleksandryjskiej. Attalos I, budowniczy ołtarza Zeusa, zlecił również jej budowę. Gdy biblioteki te zaczęły ze sobą konkurować, Grecy z Aleksandrii wprowadzili zakaz eksportu papirusu z Egiptu. W odpowiedzi, Grecy z Pergamonu zaczęli na masową skalę wykorzystywać i udoskonalać znany już wcześniej materiał pisarski – wyprawione skóry zwierzęce. Niezaskakujące jest, że ten materiał został nazwany pergaminem. W 2 Tymoteusza 4:13 czytamy: „Płaszcz, który zostawiłem w Troadzie u Karposa, przynieś, gdy przyjdziesz, i księgi, zwłaszcza pergaminy”. Paweł, choć omijał Pergamon, chętnie korzystał z materiału pisarskiego pochodzącego z tego miasta. Do naszych czasów dotrwało wiele kodeksów, czyli wczesnych kopii Biblii, spisanych właśnie na pergaminie. Materiał ten był używany przez ponad 15 wieków; w Polsce na pergaminie spisano na przykład Biblię królowej Zofii. W Pergamońskiej Bibliotece również spisywano zwoje na tym wytrzymałym podłożu. https://www.spreaker.com/episode/66-p...