Obserwator 34: "Dzik jaki jest..." / "Wild boar as it is..." скачать в хорошем качестве

Obserwator 34: "Dzik jaki jest..." / "Wild boar as it is..."

Parafrazując Benedykta Chmielowskiego i jego słynną definicję konia, z pierwszej polskiej encyklopedii, o dziku podobnie rzec można: „dzik jaki jest, każdy widzi”. Dziki (Sus scrofa) doskonale zaadoptowały się do środowiska stworzonego przez ludzi i stały się zwierzętami obecnymi niemalże wszędzie, z miastami włącznie. Spotkanie z dzikiem nie jest specjalnie trudne i zapewne każdy dzika widział. Zapewne też dlatego, dotychczas dzik był traktowany i w naszych filmach marginalnie. Owszem, pojawił się kilka razy, jako przerywnik. Ale nic poza trzecioplanową, epizodyczna rolą. Tym razem jednak to dziki będą głównym bohaterem kolejnego odcinka „Obserwatora”, niech i dzik ma swoje „pięć minut”. Tym razem rok z życia dzików. Dziki są zwierzętami stadnymi, żyją w grupach spokrewnionych osobników, zwanych watahami. W skład grupy zwykle wchodzi kilka dorosłych samic (zwanych lochami) oraz ich potomstwo. Młode dziki zostają w grupie rodzinnej aż do osiągnięcia około 1 roku. Samce, zwane odyńcami, raczej pędzą samotny tryb życia. Dziki preferują środowiska leśne, najchętniej zasiedlają lasy liściaste i mieszane. Bardzo lubią tereny bagienne – gdzie mogą oddawać się swojemu ulubionemu zajęciu – tarzaniu się w błocie. Wewnątrz grupy panuje hierarchia, watasze dzików przewodzi doświadczona, stara locha. Mimo preferowania terenów leśnych, dziki zaadoptowały się doskonale do życia w środowisku polno-leśnym, a szczególnie polubiły wielkie pola kukurydzy. Któż nie zna wierszyka o dziku Jana Brzechwy? „Dzik jest dziki, dzik jest zły, dzik ma bardzo ostre kły. Kto spotyka w lesie dzika, ten na drzewo szybko zmyka.” Wierszyk ten obrazuje stereotyp dzika, jako zwierzęcia groźnego i agresywnego. Jednak jest to opinia odbiegająca od prawdy. Dziki wcale nie atakują wszystkiego co się znajdzie w polu ich widzenia. Owszem, locha może być groźna, gdy coś będzie zagrażało jej młodym. Jednak dziki wcale nie są skore do ataku, bez bardzo wyraźnej przyczyny. Jeżeli obecność intruza nie spodoba się dzikom, zawsze najpierw starają się to okazać wydając ostrzegawcze odgłosy. Gdy intruz nie chce odejść, starają się go odpędzić pozorując szarżę. Naprawdę trzeba się bardzo postarać aby sprowokować dzika do prawdziwego ataku. A wtedy, rzeczywiście lepiej uciekać na drzewo… Nawet tak wytrawni myśliwi jak wilki, wolą nie atakować dorosłego dzika i polują głównie na osobniki młode. Jednak spotkanie z dzikami, w czasie leśnych wycieczek, nie jest wcale niebezpieczne. Wystarczy uszanować ich obecność i pozwolić im odejść w swoja stronę.