ÉMILE VERHAEREN: AU LONG DU QUAI скачать в хорошем качестве

ÉMILE VERHAEREN: AU LONG DU QUAI

In zijn stemmingsgedicht 'Au long du quai' (Langs de kaai) evoceert Verhaeren een koude, stille, winterse nacht op de Rijnkaai in de Antwerpse haven. In het schijnsel van de maan torenen de masten omhoog als doodstille kegels. Een enkele nachtwaker slechts is er getuige van de volmaakte stilte, en het zuchtje wind laat de kale takken van de olmen op de kade nagenoeg onbewogen. 'Slaap', roept de dichter haven en stad, boten en zeilen, haarden en verbrande houtblokken, daken, muren en huizen toe. Even wordt het gezicht van een matroos in het schijnsel van een open scheepsluik zichtbaar, even ook lichten de ogen op van een kat in het donker, en plots klept een klok het midden van nacht. En in de haven zonder leven glimt het witte ijs als een vuur onder de glinsterende ijzel.