Το Μονόγραμμα - Βασ. Παπακωνσταντίνου скачать в хорошем качестве

Το Μονόγραμμα - Βασ. Παπακωνσταντίνου

Το Μονόγραμμα Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης Ερμηνεία: Βασ. Παπακωνσταντίνου Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτό, μ’ ακούς; Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς; το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς; σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς; Είμ’ εγώ, μ’ ακούς; Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ ακούς; που μ’ αφήνεις, που πας και ποιος, μ’ ακούς; σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς. Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες, θα `ρθει μέρα, μ’ ακούς; να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς; Να γυαλίσει απάνω τους η απονιά, μ’ ακούς; των ανθρώπων και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει, στα νερά ένα ένα, μ’ ακούς; Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς; κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς; όπου κάποτε οι φιγούρες των αγίων βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς; οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς; Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω, περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς, πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς; ή κανείς ή κι οι δυο μαζί. Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς; της αγάπης, μια για πάντα το κόψαμε, μ’ ακούς; και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς; σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς; δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας, που αγγίξαμε ο ίδιος, μ’ ακούς; και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς. Από τόσο χειμώνα κι από τόσους βοριάδες μ’ ακούς; να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς; μες στη μέση της θάλασσας από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς; Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς; με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς, άκου, άκου. Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς; ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει, ακούς; Είμ εγώ που κλαίω, είμ’ εγώ που φωνάζω, μ’ ακούς; σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς; κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς; όπου κάποτε οι φιγούρες των αγίων βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς; οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς; Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω, περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς, πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς; ή κανείς ή κι οι δυο μαζί.