เจ้ากรรมนายเวร ชนะด้วยจิตสงบ ความเมตตา เสียงธรรม โดยหลวงพ่อสมภพ โชติปัญโญ скачать в хорошем качестве

เจ้ากรรมนายเวร ชนะด้วยจิตสงบ ความเมตตา เสียงธรรม โดยหลวงพ่อสมภพ โชติปัญโญ

กรรม คืออะไร อธิบายตามพุทธวจน บันทึกไว้ใน พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๒ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๔ อังคุตตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต ดังนี้ “…ดูกรภิกษุทั้งหลาย, เรากล่าวเจตนาว่าเป็นกรรม บุคคลคิดแล้วจึงกระทำกรรมด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ…” ดังนั้นการกระทำทั้งสามโดยมีเจตนา จึงจะเรียกว่า กรรม! ส่วนเหตุเกิด หรือแดนเกิดของกรรม ท่านตรัสว่า (อยู่ในสูตรเดียวกัน): “…เหตุเกิดแห่งกรรมเป็นไฉน คือ ผัสสะเป็นเหตุเกิดแห่งกรรม…” ผลของกรรมที่เกิดจากเจตนา เรียกว่า ‘วิบาก’ ตรัสดังนี้: “…ก็ความ ต่างแห่งกรรมเป็นไฉน คือ กรรมที่ให้วิบากในนรกก็มี ที่ให้วิบากในกำเนิด สัตว์ดิรัจฉานก็มี ที่ให้วิบากในเปรตวิสัยก็มี ที่ให้วิบากในมนุษย์โลกก็มี ที่ให้วิบากในเทวโลกก็มี นี้เรียกว่าความต่างแห่งกรรม ก็วิบากแห่งกรรมเป็นไฉน คือ เราย่อมกล่าววิบากแห่งกรรมว่ามี ๓ ประการ คือ กรรมที่ให้ผลในปัจจุบัน ๑, กรรม ที่ให้ผลในภพที่เกิด ๑, กรรมที่ให้ผลในภพต่อ ๆ ไป ๑ นี้เรียกว่าวิบากแห่งกรรม…” นี้คือการอธิบาย ธรรมชาติแห่งการเกิดของ ‘กรรม’ และธรรมชาติในผลของกรรมที่สำเร็จแล้ว อันเรียกว่า ‘วิบาก’ เจ้ากรรม นายเวร ผู้มีบัญชาทุกข์แก่เรา มีหรือไม่? พระพุทธเจ้าตรัสไว้ใน พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับหลวง) เล่มที่ ๒๒ สุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต หน้าที่ ๓๙๓ ว่า; “…ภิกษุ ทั้งหลาย ฐานะที่ไม่อาจเป็นไปได้ ๖ ประการเหล่านี้มีอยู่ หกประการ เหล่าไหนเล่า? หกประการ คือ ผู้ถึงพร้อมด้วยทิฏฐิ ไม่อาจมาสู่ทิฏฐิว่า… – สุขและทุกข์ ตนทำเอง – สุขและทุกข์ ผู้อื่นทำให้ – สุขและทุกข์ ตนทำเองก็มี ผู้อื่นทำให้ก็มี – สุขและทุกข์ ไม่ต้องทำเอง เกิดขึ้นได้ตามลำพัง – สุขและทุกข์ ไม่ต้องใครอื่นทำให้ เกิดขึ้นได้ตามลำพัง – สุขและทุกข์ ไม่ต้องทำเอง และไม่ต้องใครอื่นทำให้ เกิดขึ้นได้ตามลำพัง ข้อนั้น เพราะเหตุไร? ภิกษุ ทั้งหลาย ข้อนั้นเพราะเหตุว่าเหตุ อันผู้ถึงพร้อมด้วยทิฏฐิเห็นแล้วโดยแท้จริง และธรรมทั้งหลายก็เป็นสิ่งที่เกิดมาแต่เหตุด้วย…” ดังนั้น ความเป็นเจ้าแห่งสุขและทุกข์ของใคร ๆ นั้นไม่มี แต่สิ่งที่มีรับรอง คือ ‘คู่ผู้ผูกเวร’ หรือ ‘คู่เวร’ ‘คู่ผู้ผูกเวร’ ได้แก่ บุคคลที่ผูกโกรธ พยาบาท ผูกอาฆาตต่อคู่กรณีของเขานั้นมี และสามารถตามจองล้างจองผลาญคู่ผูกเวรได้ด้วยจิตอกุศลเหล่านั้น แต่จะทำอันตรายอีกฝ่ายได้มากน้อยแค่ไหนก็แล้วแต่เหตุปัจจัย เพราะอนึ่ง บุคคลมีจิตฝังลึกในอกุศลจนลมหายใจสุดท้าย เมื่อกายอันเป็นที่ตั้งของกองอุปาทานขันธ์ ๕ แตกทำลาย จิตย่อมเคลื่อนไปสู่ ทุขคติภูมิ เป็นอันดับแรก และหากคู่กรณีวางจิตเมตตาไม่ผูกโกรธจนลมหายใจสุดท้าย เขาย่อมเคลื่อนไปสู่ สุขคติภูมิ โดยหลักการอย่างนี้ โอกาสจะเจอกันในกาลข้างหน้าย่อมไม่ง่าย สรุปเรื่อง เวรกรรม และ เจ้ากรรมนายเวร – บัญญัติที่เรียกว่า เวรกรรม นั้นไม่มี – สิ่งที่มี คือ กรรม และ ผลของกรรม – ทำกรรมอย่างไร รับผลตามที่สมควรแก่เหตุ – การส่งผลของวิบาก ไม่สามารถบังคับบัญชาได้ – ดังนี้ สิ่งที่เรียกว่า เจ้ากรรมนายเวร จึงไม่มี – ที่มีคือ คู่ผู้ผูกโกรธ ผูกเวร ผู้เพ่งจองเวร จองร้าย แหล่งที่มาของบทความ /เจ้ากรรม นายเวร และเวรกรรม มีจริงหรือไม่ dharmadar.com