İçimde Kalanlar скачать в хорошем качестве

İçimde Kalanlar

Merhabalar ben BNF. 2024 yılının şubat ayında ciddi bir sağlık sorunu yaşayıp 46 gün yoğun bakımda yattım. Sonrasında 5 hafta fizik tedavi sürecim oldu. Bu süre zarfında yapay zekalara merak sarmaya başladım ve aklımda bir proje oluşturdum. Bu proje sözler de dahil olmak üzere fikir hariç her ayrıntının yapay zekalara ait olmasıydı. Poster tasarımı için ChatGPT, sözlerin geliştirilmesi ve müziğe dönüşmesi için ise Suno AI kullandım. Bu projeye sadece kendim değil arkadaşlarımın da katılmasıyla büyümeye başladı. Temel amacımız yapay zekaları kullanarak herkese dokunabilmek ve kendimizi doğru ifade edebilmek. Umarım bu proje hepimize yeni ufuklar açar ve bu macerada neler başarabileceğimizi birlikte görürüz. #subscribe #sound #song #sad #rap #music #ai #turkey #türkçerap #newmusic Şarkı Sözleri: Bu şehir kalabalık, ben yine tek başıma, Gülüşüm dışarda kaldı, içim ağırlaşıyor zamanla. Sorulmadı hiç hâlim, ben de anlatmadım, Konuşsam kırılırdım, sustum, içime kapandım. Erken öğrendim susmayı, büyüdüm sessizce, Herkes konuştu durdu, ben dinledim sadece. Güvendiğim her söz içimde iz bıraktı, Yakın olanlar gitti, uzaklar alıştı. Geceler uzun sürer, sabahlar yarım, Uykusuzlukla dolu her düşünce, her anım. Anlatacak çok şey var ama cümleler eksik, Boğazımda düğüm var, kalbim fazlasıyla sessiz. Yanımda insanlar, içimde kimse yok, Kalabalıkta kaybolmak bu olsa gerek çok. Bir şeyler eksik hep, adını koyamam, Sorsan iyiyim derim, başka yol bulamam. İçimde kalanlar büyüyor her gece, Söyleyemediklerim yük oluyor sessizce. Bir adım atsaydım belki değişirdi yön, Ama sustum yine, içimden kırıldım ben. İçimde kalanlar ağır, içimde kalanlar derin, Zaman geçse de geçmiyor, duruyor her şey içim. Kimse duymadı beni, ben de anlatmadım, Sevdim ama söyleyemedim, en çok buna yandım. Sevilmek istedim evet, hem de olduğum gibi, Ama insanlar sevmezmiş, eksiksiz birini. Yaklaşınca korktum, uzaklaşınca daha çok, Kalmakla gitmek arasında sıkıştı bu yol. Adını duysam bile içimde bir sızı, Geçti diyemem çünkü kalbim kabul etmedi. Hep yarım bıraktım, belki de kendimi, Birine tam açılmak hep ürküttü beni. Gecenin bir vakti düşünüp dururum, Aynaya bakıp “neyim, kimim” diye sorarım. Cevaplar suskun, sorular yorgun, Ben de bu sessizlikte yavaşça kayboldum. Belki bir gün anlarsın, belki hiç değil, Bu suskunluk umursamazlık değildi, bilin. Kırılmamak için sustum, bu kadar basit, Ama insan sustukça içinden eksilir. İçimde kalanlar büyüyor her gece, Söyleyemediklerim yük oluyor sessizce. Bir adım atsaydım belki değişirdi yön, Ama sustum yine, içimden kırıldım ben. İçimde kalanlar ağır, içimde kalanlar derin, Zaman geçse de geçmiyor, duruyor her şey içim. Kimse duymadı beni, ben de anlatmadım, Sevdim ama söyleyemedim, en çok buna yandım. Şimdi gün doğuyor, ben hâlâ aynıyım, İçimde kalanlarla baş başayım. Belki hiç söylenmedi, belki geç kaldım, Ama bu sessizlik… benim en gerçek yanım.