Iso Masihning tug'ilishi shunday bo'lgan edi. Video Luqo bayon etgan Xushxabar bo'yicha 2 скачать в хорошем качестве

Iso Masihning tug'ilishi shunday bo'lgan edi. Video Luqo bayon etgan Xushxabar bo'yicha 2

O‘sha paytda Quddusda Shimo‘n degan bir odam bor edi. U solih, taqvodor odam bo‘lib, Isroilning najot topishini intizor bo‘lib kutar edi. Muqaddas Ruh unga yor edi. MuqaddasRuh unga: “Egamiz va’da qilgan Masihni sen ko‘rmaguningcha, o‘lmaysan”, deb ayon qilgan edi. Shunday qilib, Shimo‘n Muqaddas Ruh boshchiligida Ma’badga bordi. Isoning ota–onasi qonunda buyurilgan marosimni bajarish uchun, chaqaloqni Ma’bad hovlisiga olib kirdilar. Shunda Shimo‘n chaqaloqni qo‘liga olib, Xudoga hamdu sano aytdi: “Ey Egam, va’dangni Sen bajo aylading, Endi tinchgina o‘lishga rozi bu quling. Zero, o‘z ko‘zim ila ko‘rdim Qutqaruvchini, Barcha ellar oldida hozirlagan najotingni. G‘ayriyahudiylarga ayon bo‘ladigan nurdir U, Xalqing Isroilning shuhratidir U. Yusuf ham, Maryam ham Iso haqida aytilgan bu so‘zlardan hayratga tushdilar. Shimo‘n ularni duo qilib, Isoning onasi Maryamga dedi: — Mana shu go‘dak Isroilda ko‘p odamlarning qulashiga va yuksalishiga sababchi bo‘ladi. U Xudodan alomat bo‘ladi, Uni ko‘plar rad etadi. Natijada ko‘plarning sirli fikrlari oshkor bo‘ladi. Sening qalbingga ham qilich sanchiladi. U yerda Xanna ismli keksa bir payg‘ambar ayol ham bor edi. U Osher qabilasidan Panuil degan odamning qizi edi. U turmushga chiqib, eri bilan yetti yil yashadi. So‘ng beva qolgan edi. U sakson to‘rt yil davomida beva bo‘lib, hech qachon Ma’badni tark etmasdi. Ro‘za tutib, ibodat qilib, kechayu kunduz Xudoga sajda qilardi. Shimo‘n Maryam va Yusufga gapirib turgan paytda Xanna ularga yaqinlashib, Xudoga shukronalar aytdi. U Quddusning ozod qilinishini intizorlik bilan kutganlarning hammasiga bu bola haqida so‘zlay boshladi. Yusuf bilan Maryam Egamizning qonunidagi hamma talablarni bajarganlaridan keyin, Jalilaga, o‘z shahri Nosiraga qaytib bordilar. Bola ulg‘ayib, kuchga va donolikka to‘lib borardi. U Xudoning inoyati ostida edi. Isoning ota–onasi har yili Fisih bayramida Quddusga borar edilar. Iso o‘n ikki yoshda bo‘lganda, ular yana odatdagiday bayram qilish uchun Quddusga bordilar. Bayramdan keyin ular uyga qaytar ekanlar, o‘smir Iso Quddusda qoldi. Ota–onasi esa bundan bexabar edi. Ular “Iso yo‘lovchilar orasida kelyapti”, deb o‘ylashdi. Bir kun yo‘l bosganlaridan keyin, Isoni qarindosh–urug‘lari va tanish–bilishlari orasidan qidira boshladilar. Uni topa olmaganlaridan keyin, Quddusga qaytib, Isoni o‘sha yerdan qidirdilar. Uch kundan so‘ng Uni Ma’baddan topdilar. U muallimlar orasida o‘tirardi, ularning gaplariga quloq solib, savollar berardi. Isoning gaplarini eshitganlarning hammasi Uning fahm–idrokiga va berayotgan javoblariga hayron qolardilar. Ota– onasi Uni ko‘rib, ajablandilar. Onasi Unga dedi: — O‘g‘lim, bu nima qilganing? Otang ikkovimiz Seni qidiraverib adoyi tamom bo‘ldik–ku! — Nega Meni qidirdingizlar? — dedi Iso. — Men Otamning uyida bo‘lishim kerakligini nahotki bilmagan bo‘lsangizlar?! Ammo ular Isoning aytgan gapini tushunmadilar. Iso ular bilan Nosiraga qaytib ketdi. Doim ota–onasiga itoat qildi. Onasi esa bu gaplarning hammasini diliga tugib qo‘ydi. Iso ulg‘ayib, yillar o‘tgan sari dono bo‘lib borardi. U Xudoning ham, odamlarning ham mehrini qozonardi.