Thai-Burma Railway EP.10 JNR Class C56 c5615เเละc5617 ณ กาญจนบุรี скачать в хорошем качестве

Thai-Burma Railway EP.10 JNR Class C56 c5615เเละc5617 ณ กาญจนบุรี

พาไปชมหัวรถจักร รุ่น c5615เเละc5617อย่างใกล้ชิด มีโอกาสได้ไปชมรถจักรไอน้ำที่ยังใช้งานได้อยู่อย่างใกล้ชิด นั้นคือ c5615 เเละc5617 ที่จังหวัดกาญจนบุรี เนื่องในโอกาสที่หัวรถจักรทั้ง2จะวิ่งในงานเเสดงเเสงสีเสียงงานสัปดาห์สะพานข้ามเเม่น้ำเเควเมื่อวันที่6ธันวาคม 2568ที่ผ่านมา ผมขอนำบทความประวัติของรถจักรถรุ่น JNR Class c56 นี้มาให้ผู้ชมได้อ่านได้เข้าใจกันก่อน บทความนี้จากเพจ Thai Burma Railway ทางรถไฟสายมรณะ เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ปะทุขึ้น ทหารญี่ปุ่นได้ส่งหัวรถจักร C56 จำนวน 90 คัน (หมายเลข C561-C5690) มายังประเทศไทยและพม่า เพื่อใช้งานทางทหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งใช้ในการขนส่งยุทธปัจจัยบนเส้นทางรถไฟสายมรณะ ในช่วงสงคราม หัวรถจักรบางส่วนเสียหายจากการโจมตีทางอากาศ หรือการเกิดอุบัติเหตุระหว่างการเดินรถ เมื่อสิ้นสุดสงครามมีหัวรถจักร C56 เหลือรอดจำนวน 46 คัน จาก 90 คัน อังกฤษถือสิทธิ์ผู้ชนะสงครามและเข้ายึดทรัพย์สินของกองทัพญี่ปุ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หนึ่งในนั้นคือทางรถไฟสายไทย-พม่า ที่อังกฤษต้องยึดเพราะอุปกรณ์ล้อเลื่อนและรางรถไฟโครงสร้างสะพาน เพราะของเหล่านี้ส่วนหนึ่งทหารญี่ปุ่นได้รื้อจากมลายู อินโดนิเซีย พม่า (อุปกรณ์ล้อเลื่อนหัวรถจักรต่างๆ หรือรางรถไฟอีกส่วนหนึ่ง ญี่ปุ่นขนมาเอง) มาใช้ก่อสร้างและใล้งานในประเทศไทย ในระหว่างที่อังกฤษเข้ายึดครองทางรถไฟสายนี้ อังกฤษได้มีการรวบรวมทรัพย์สิน(ที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ง่าย)ที่เป็นของอาณานิคมตนเอง ก็ส่งกลับไปก่อน เช่น หัวหัวรถจักร ตู้รถไฟประเภทต่างๆ ในขณะเดียวกันตัวทางรถไฟอังกฤษก็ยังยึดครองไว้อยู่ รัฐบาลไทยในขณะนั้นมีความกังวลในสิทธิของอังกฤษ เหนือทางรถไฟและดินแดนที่ทางรถไฟพาดผ่าน ตั้งแต่ราชบุรีไปกาญจนบุรี อาจจะนำไปสู่ปัญหาความมั่นคงของชาติไทยในอนาคตได้ รัฐบาลไทยตัดสินใจเจรจาขอซื้อทางรถไฟสายมรณะส่วนที่อยู่ในพื้นที่ประเทศไทย เป็นระยะทางประมาณเกือบ 300 กิโลเมตร จากรัฐบาลอังกฤษ เจรจาต่อรองในการขอซื้อทางรถไฟกลับมาเป็นของไทยด้วยเงิน 50 ล้านบาท และการซื้อไม่ได้ซื้อเฉพาะทางรถไฟ รางรถไฟ โครงสร้างสะพาน แต่ยังรวมไปถึง อาคารสถานี รถยนต์ของทหารญี่ปุ่น อุปกรณ์ล้อเลื่อน หัวรถจักร รถตรวจการณ์ ตู้ขบวนรถไฟแบบต่างๆ (รวมถึงของต่างๆที่อังกฤษไม่ได้ขนกลับไป) รัฐบาลอังกฤษตอนนั้นถังแตกอยู่ ก็เห็นดีว่าอย่างน้อยก็จะได้นำเอาเงินที่ได้ส่วนหนึ่งไปเยียวยาและมอบคืนให้กับมลายูอาณานิคมตนเอง หรือให้กับอินโดนิเซีย(หรือดัตท์อินเดียตะวันออก) เพื่อเป็นเงินชดเชยจากการที่ญี่ปุ่นไปรื้อรางรถไฟมาใช้ก่อสร้างทางรถไฟสายมรณะ ขอบคุณบทความจากเพจ Thai Burma Railway ทางรถไฟสายมรณะ