I giardini di marzo / Πριν το τέλος : : Θηβαίος / Πασχαλίδης скачать в хорошем качестве

I giardini di marzo / Πριν το τέλος : : Θηβαίος / Πασχαλίδης

27ο Παγκύπριο Φεστιβάλ ΕΔΟΝ Καλεσμένοι οι Μίλτος Πασχαλίδης και Χρήστος Θηβαίος. Στίχοι: Lucio Battisti Μουσική: Lucio Battisti Πρώτη εκτέλεση: Lucio Battisti I giardini di marzo ______________ Il carretto passava e quell'uomo gridava "gelati!" Al ventuno del mese i nostri soldi erano già finiti Io pensavo a mia madre e rivedevo i suoi vestiti Il più bello era nero coi fiori non ancora appassiti All'uscita di scuola i ragazzi vendevano i libri Io restavo a guardarli cercando il coraggio per imitarli Poi sconfitto tornavo a giocar con la mente e i suoi tarli E la sera al telefono tu mi chiedevi "Perchè non parli " Che anno è Che giorno è Questo è il tempo di vivere con te Le mie mani come vedi non tremano più E ho nell'anima In fondo all'anima cieli immensi E immenso amore E poi ancora ancora amore amor per te Fiumi azzurri e colline e praterie Dove corrono dolcissime le mie malinconie L'universo trova spazio dentro me Ma il coraggio di vivere quello ancora non c'è I giardini di Marzo si vestono di nuovi colori E le giovani donne in quel mese vivono nuovi amori Camminavi al mio fianco e ad un tratto dicesti "tu muori" Se mi aiuti son certa che io ne verrò fuori Ma non una parola chiarì i miei pensieri Continuai a camminare lasciandoti attrice di ieri Che anno è Che giorno è Questo è il tempo di vivere con te Le mie mani come vedi non tremano più E ho nell'anima In fondo all'anima cieli immensi E immenso amore E poi ancora ancora amore amor per te Fiumi azzurri e colline e praterie Dove corrono dolcissime le mie malinconie L'universo trova spazio dentro me Ma il coraggio di vivere quello ancora non c'è. Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Lucio Battisti Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου Πριν το τέλος __________ Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι σε κρατούσα απ' το χέρι ότι ζούμε μου λες δε μου φτάνει Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν μια φορά μου `χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω Σιδερένια η σκάλα και μου `λεγες θα μείνουμε λίγοι πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη Σκέψου να 'ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να `σου το πιόνι μια φορά μου `χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω