მამა საბა ჭიკაიძის ლექცია♥️ შეკითხვებზე პასუხი. 10.09.2021 скачать в хорошем качестве

მამა საბა ჭიკაიძის ლექცია♥️ შეკითხვებზე პასუხი. 10.09.2021

შეკითხვებზე პასუხი♥️ -ისეთ ადამიანს რა ჰქვია, სიკეთესთან ერთად ბოროტებასაც რომ აკეთებს? -შეიძლება თუ არა მამაომ ზიარების დროს კოვზი წყალში შეუშვას და მეორე ადამიანი ისე აზიაროს და ასე სულ ყველა ადამიანზე ჯერ წყალში და მერე აზიაროს. ხდება ასე და იქნებ ამაზე ისაუბროთ. -მაინტერესებს როგორ დავამარცხო შური? ღარიბ ოჯახში გავიზარდე და წესიერი არაფერი მქონია. ერთ გოგოს დავადგი თვალი და მას, რომ ძვირადღირებული ნივთები აქვს ბოღმა მახრჩობს. სპეციალურად არ ვაკეთებ ამას. მინდა დავძლიო ეს გრძნობა. -ფანატიზმის შესახებ რომ გვესაუბროს მამა საბამ თუშეიძლება. ანუ ადამიანების მიმართ ფანატურ სიყვარულზე. რამდენად სახიფათო და საზიანო შეიძლება იყოს ის ადამიანისთვის. მაგალითად, ჩემი აზრით ქართველ დედებს გვაქვს ეს, რომ შვილები გვიყვარს ფანატურად. სად გადის ზღვარი სიყვარულსა და ფანატიზმს შორის? როდის გადადის სიყვარული ფანატიზმში? და იწვევს თუ არა ეს ღვთის რისხვას? რადგან ვიცით, როგორც სახარებაში წერია რომ ღმერთზე უფრო მეტად არავინ არ უნდა შეიყვარო. 1მცნება შეიყვარე ღმერთი შენი მთელი შენი გულით მთელი შენი გონებით და სულით და 2მცნება შეიყვარე მოყვასი შენი ვითარცა თავი თვისი. -მამაო 20წელია ოჯახი გვაქვს მე და ჩემს მეუღლეს. არაერთხელ ყოფილა ჩხუბი, დაშორება და შერიგება. გვყავს 4შვილი. მე მოძღვარი მყავს, ვეზიარები შეძლებისდაგვარად, ის არ ცხოვრობს ეკლესიურად. ჩვენი ჩხუბის მთავარი მიზეზი ღალატია. მას დედა მხარს უჭერს, ამიტომ დამეწყო ბრძოლა. რაც უფრო გავიზარდე და შევედი ასაკში ეს ქალი ფაქტიურად შემზიზღდა, იმიტომ, რომ შვილის დანაშაულს ვერ ხედავს. კაცია, თავი დაანებე, სულ ჩხუბით ნუ დაღალეო. ცხოვრებაში არ მიღალატია ქმრისთვის, გული მაქ ,,რასაც ქვია დაგლეჯილი”. მღალატობს ისეთ ქალებთან ვისაც ვთვლი, რომ არ მჯობია(მეც ვუვლი თავს და ვცდილობ მეუღლესთან სულ მოწესრიგებული და გაპრანჭული ვიყო. აზრი 0) ამ ბოლო დროს უფრო დაგვეძაბა ურთიერთობა დედამთილის გამო. როგორ შეიძლება გაამართლოს მამაო მოღალატე შვილი? ამ დროს ჩემი უფროსი ვაჟი არის 18წლის და დედამთილი სულ ეხხუბება, რომ არაფრის მაქნისია. ვიცი ბებოა უყვარს, მაგრამ როცა თვისი შვილი ,საგულაოდ დადის და შვილებთან დროს არ ატარებს, ჩემმა შვილმა რატომ უნდა გააკეთოს მისი საქმეები? მამაა ინახავს, მაგრამ მაგალითს არ აძლევს. დედამთლთან ვიჩხუბე და აღარ ვლაპარაკობთ. როგორღა ვეზიარო?(ვიცი რომ მიმტევებელი უნდა ვიყო, მაგრამ შემაძულა თავი), ვიტანჯები, ვიბრძვი, რომ მივუტევო, მაგრამ არ გამომდის. მამაომ რომ მაზიაროს უფალი რას იტყვის ჩემზე, ვიცი რომ რამდენსაც ჩვენ მივუტევებთ, იმდენი მოგვეტევება. სულ ავირიე ცხოვრების ხალისი დამეკარგა. დახმარება მჭირდება. მეუღლე კი მოღალატეა ამისი გაქტები მაქვს, მაგრამ ოჯახზე წინ არავის არ აყენებს, ერთადერთი მიზეზი რატომაც არ ვანგრევ ოჯახს, მაგრამ როდემდეე? -24 წლის გოგო ვარ, ეკლესიური ცხოვრებით ვცხოვრობ, მოძღვარიც მყავს, ვეზიარები კიდეც, მაგრამ რაც მეტად გავხდი მორწმუნე მით მეტად დავიწყე სიკვდილზე ფიქრი, თავიდან მეშინოდა კიდევაც, ეს შიში რაღაცამ გადამალახვინა, ყოველთვის სოციალურ ქსელში ზუსტად შესაფერის დროს აღმოვაჩენდი ხოლმე გარდაცვალებაზე ან რაიმე ვიდეოებს რომელსაც სხვადასხვა საეკლესიო საიტები დებდნენ ან პოსტებს, თუმცა რაც ჩემთვის ძალიან ახლობელი გარდამეცვალა უკვე დავიწყე ფიქრი იმქვეყნიურ ცხოვრებაზე და ყოველი დღე ისე ვიღვიძებ და ვიძინებ თითქოს ჩემი უკანასკნელი დღეა, საერო ცხოვრებით სიამოვნებას ვეღარ ვიღებ, აღარ ვარ დაკავებული რა ჩავიცვა ან ვინმეზე კარგად გამოვიყურებოდე, ყველაფერი შეიცვალა ჩემში ვკითხულობ მხოლოდ საეკლესიო წიგნებს, არც ერთი საერო წიგნი არ მაინტერესებს, მგონია გავგიჟდი, რა მემართება აღარ ვიცი, მაინტერესებს იქაური ცხოვრება, აქ თითქოს სტუმარი ვარ და უცხოდ ვგრძნობ თავს, აღარ მეშინია სიკვდილის და სულ მეფიქრება და შეგრძნება მაქვს რომ მალე უნდა გარდავიცვალო, მიწაზე ფიზიკურად ვარ თორემ გონებრივად სულ ღმერთთან და მას ვესაუბრები, ხანდახან რომ დავიწყებ გალობას მერე ვხვდები რომ კი არ ვგალობ ჩემდა უნებურად ხდება ეს ყველაფერი. რა მჭირს? -საზღვარგარეთ ვიმყოფები, სამწუხაროთ ვერ ვახერხებ ეკლესიაში ხშირად სიარულს, კვირაობით როდესაც მივდივარ ვლოცულობ და სანთლებს ვანთებ. ლოცვის წიგნიც გამოვაგზავნინე ოჯახს, მაგრამ ვერ ვაძლევ ჩემ თავს იმის უფლებას რომ წავიკითხო რადგან ახლოს არ ვარ ისე როგორც საჭიროა ეკლესიასთან. რაც აქ ვარ არც აღსარება ჩამიბარებია, ვიცი ვცოდავ, ხშირათ გამოვდივარ წყობიდან, ვნერვიულობ და ძალიან მძიმედ მაწევს ჩემი სამშობლოსა და ოჯახის მონატრება. მაინტერესებს შემიძლია თუ არა ლოცვების წაკითხვა? მეშინია ფარისევრული არ იყოს რადგანაც არ ვარ ეკლესიასთან ახლოს. ვერც მარხვას ვიცავ, ვერც ვეზიარები ამიტომ მეშინია, ფარისევლობას მირჩევნია როცა დავბრუნდები გულით გამოვისყდო ეს პერიოდი. თქვენ რომ გისმენთ ვხვდები რომ უნდა წავიკითხო და ღმერთი აუცილებლათ შემიწირავს, მაგრამ მერე ისევ ეს აზრი მიტრიალებს თავში. რა იქნება სწორი? -როგორ უნდა ვეძებოთ ქრისტე ანუ როგორ დამკვიდრდეს ჩვენს გულში, ქადაგებებში მომისმენია რომ ვნებების მოცილება, საკუთარი თავის უარყოფით, სიმდაბლე, ზიარება, იესუს ლოცვა და ქრისტესადმი მიბაძვით ჩვენში ღმერთი დამკვიდრდება და ამის გარდა არის კიდევ სხვა რამ გასაკეთებელი? -როცა მშობლებს ყავთ გოგონები და არ ყავთ ვაჟი, ქართული მენტალიტეტით ,,გვარის გამგრძელებელი" რატომ ხდება ასე? შეიძლება ეს წინაპრების ცოდვების ბრალი იყოს? პირადად ჩემთვის არაქვს მნიშვნელობა.უბრალოდ მაინტერესებს რატომ არ ეძლევათ ხოლმე ვაჟი.