У нас вы можете посмотреть бесплатно ALCOBAÇA - opactwo pocysterskie w Portugalii или скачать в максимальном доступном качестве, видео которое было загружено на ютуб. Для загрузки выберите вариант из формы ниже:
Если кнопки скачивания не
загрузились
НАЖМИТЕ ЗДЕСЬ или обновите страницу
Если возникают проблемы со скачиванием видео, пожалуйста напишите в поддержку по адресу внизу
страницы.
Спасибо за использование сервиса ClipSaver.ru
Zachęcam do subskrypcji mojego kanału: https://www.youtube.com/@JacekPawowic... Dzieje miasta rozpoczęły się wraz z przybyciem cystersów, którzy położyli podwaliny pod chrześcijańską osadę oraz sprawował pieczę nad mieszkańcami przez prawie siedemset lat. Mnisi zdecydowali się założyć w tym miejscu opactwo zyskując ówczesną aprobatę króla Alfonsa I Zwycięzcy. Nie oznacza to jednak, że wcześniej nie istniały tu zabudowania ludzkie. Historycy uważają za początek bytności okres rzymskiego panowania i fakt obecności wioski o nazwie Helcobatie. Później skupisko przyjęło arabską nazwę Al-cobaxa, co świadczy o wypa-sie baranów na pagórkowatym terenie w etymologii tegoż słowa. Po przepędzeniu Maurów rozpoczęły się rządy katolickich władców, chcących zaprosić na odbite ziemie jak największą liczbę kapłanów. Począwszy od XII wieku, w Alcobaça zgromadzenie zakonne przejęło inicjatywę nie tylko w wymiarze religijnym, ale także gospodarczym, udoskonalając rolniczy potencjał regionu. Faza szczytowego rozwoju trwała dzięki stołecznym przywileju aż do 13 października 1833 roku, kiedy mnisi opuścili kompleks sakralny. Od tego momentu osada ponownie starała się o prawa miejskie, które uzyskała pod koniec ubiegłego stulecia. Kościół oraz klasztor, położone około 120 kilometrów od Lizbony, były pierwszymi gotyckimi budowlami na tere-nie Królestwa Portugalii. Uważa się, że razem z klasztorem Santa Cruz w Coimbrze stanowią najważniejsze w dziejach architektury kraju średniowieczne świątynie. Ze względu na swoje niebagatelne znaczenie artystyczne, a także kulturowe zostały wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1989 roku.