Orgelmeditatie Psalm 54 (impro) - Organist: Jan Noordzij скачать в хорошем качестве

Orgelmeditatie Psalm 54 (impro) - Organist: Jan Noordzij

Orgelmeditatie Psalm 54 : 1 "O God, verlos mij uit de nood", op verzoek van Harm van Slooten (rustig) gespeeld en voorzien van een bezinnende tekst. Alleen. Voor hem lagen de bergen, donker wordend nu de zon haar laatste licht teruggaf aan de hemel. Hij keek niet om. Dit was geen plek voor haast, geen uur voor antwoorden. Alleen voor waarheid. In hem leefde een nood die geen vorm had. Geen scherpe angst, maar een stille last, alsof zijn ziel iets droeg wat te zwaar was om zelf vast te houden. En daar, in die stilte, kwam de oude zin boven—niet geleerd, maar herinnerd: O God, verlos mij uit de nood. Hij sprak de Naam niet luid. Hij wist: God is geen echo die je terugroept, geen macht die zich laat afdwingen. God is Degene die hoort vóórdat het woord gevormd is. Zoals de bergen er zijn vóórdat je ze ziet. De zon zonk weg. Het licht verdween, maar niet de aanwezigheid. Integendeel—juist nu werd het alsof hij niet alleen stond. Niet naast iemand, niet tegenover iemand, maar in Iemand. Iemand die hem kende, die van zijn nood niet schrok. Misschien, dacht hij, is verlossing niet dat God de weg wegneemt, maar dat Hij meegaat. Dat de nood blijft, maar niet meer leeg is. Zoals de zachte muziek de stilte niet breekt, maar haar vult met betekenis. Hij bleef staan, terwijl de eerste schaduwen vielen. En in dat blijven was geloof—niet groot, niet zeker, maar echt. Een vertrouwen zo klein als een fluistering, en toch sterk genoeg om de nacht toe te laten. Zie ook playlist:    • Psalmen (eigen improvisaties) op volgorde   *** Organ Meditation Psalm 54:1 “O God, deliver me from distress,” (calm) performed at the request of Harm van Slooten and accompanied by a meditative text. Alone. Before him lay the mountains, darkening as the sun returned its final light to the sky. He did not turn around. This was no place for haste, no hour for answers. Only for truth. Within him lived a distress without shape. Not sharp fear, but a quiet burden, as if his soul carried something too heavy to hold by itself. And there, in that silence, the ancient phrase rose up—not learned, but remembered: O God, deliver me from distress. He did not speak the Name aloud. He knew: God is not an echo that calls back to you, not a power that can be forced. God is the One who hears before the word is formed—just as the mountains are there before you see them. The sun sank away. The light disappeared, but not the presence. On the contrary—now it was as if he was no longer alone. Not beside Someone, not opposite Someone, but within Someone. Someone who knew him, with no fearof his distress. Perhaps, he thought, deliverance is not that God removes the path, but that He walks it with you. That the distress remains, but is no longer empty. As gentle music does not break the silence, but fills it with meaning. He remained standing as the first shadows fell. And in that remaining there was faith—not great, not certain, but real. A trust as small as a whisper, and yet strong enough to allow the night to come. See also playlist:    • Psalmen (eigen improvisaties) op volgorde