Tak Związek Radziecki Brutalnie Zemścił Się na Nazistowskich Strażniczkach! скачать в хорошем качестве

Tak Związek Radziecki Brutalnie Zemścił Się na Nazistowskich Strażniczkach!

Zimą 1944–1945, wkroczenie Armii Czerwonej do Polski i Prus Wschodnich przyspieszyło upadek systemu obozów koncentracyjnych III Rzeszy. Przymusowa ewakuacja kompleksów takich jak Auschwitz, Majdanek i Stutthof wiązała się z marszami pod uzbrojoną strażą i zniszczeniem archiwów, podczas gdy część personelu próbowała uciec na zachód. Wśród zatrzymanych byli nie tylko oficerowie SS, ale także tysiące kobiet, głównie przeszkolonych w Ravensbrück i przydzielonych jako strażniczki do różnych obozów na wschodzie. Po okupacji sowieckiej uruchomiono mechanizmy śledcze i czystkowe. Zespoły NKWD i polskie władze gromadziły akta na podstawie przejętych dokumentów i zeznań ocalałych. W 1946 roku gdański trybunał sądził personel Stutthofu, w tym Gerdę Steinhoff, Jenny Wandę Barkmann, Elisabeth Becker, Wandę Klaff i Ewę Paradies, które zostały skazane na karę śmierci za udział w systematycznych mordach i złym traktowaniu. W Krakowie, w procesie oświęcimskim (1947), przed sądem stanęło czterdzieści oskarżonych; Maria Mandel i Therese Brandl zostały stracone w 1948 roku, a inne skazano na kary więzienia. Procesy te, prowadzone na terytorium Polski pod nadzorem sowieckim, łączyły karę kryminalną z wymiarem odstraszania publicznego. Wyroki obejmowały egzekucje i ciężkie roboty, choć później ogłoszono amnestie i rewizje. Dekady później, w Niemczech Zachodnich, opóźnione procesy, takie jak proces na Majdanku w Düsseldorfie, wznowiły sprawy byłych strażników, odzwierciedlając różnice między bezpośrednio powojennym wymiarem sprawiedliwości w Europie Wschodniej a przewlekłymi procedurami zachodnich rządów prawa. W ten sposób prawne traktowanie kobiet z SS zostało zintegrowane z europejską pamięcią konfliktu oraz z historiograficzną debatą na temat indywidualnej odpowiedzialności i kary.