โลกที่ไม่มีฉัน - PORTRAIT [ Official Audio ] скачать в хорошем качестве

โลกที่ไม่มีฉัน - PORTRAIT [ Official Audio ]

ผมชอบนั่งคุยกับผู้คนเกี่ยวกับเรื่องความรัก ยิ่งใครกำลังอกหักถูกทิ้งมา ผมจะนั่งฟังและพูดคุยกับเขาอยู่เป็นนานทีเดียว ผมจะพยายามให้คำปรึกษา ปลอบใจ ให้กำลังใจ หวังให้เขาผ่านมันไปให้ได้ในวันหนี่ง ผมมักจะรับเป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตของคนรอบข้างอยู่เสมอ มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ต้องรับโทรศัพท์ “คนไข้” เหล่านี้ทุกวันเลยทีเดียว ทำไมผมถึงชอบทำสิ่งนี้เหรอ หลายคนอาจจะเดาว่าผมทำเพื่อเก็บเกี่ยวเรื่องราวไปแต่งเพลง อันนั้นเป็นแค่ผลพลอยได้ครับ แต่สาเหตุที่แท้จริงคือ ผมสนใจความหลากหลายในใจคน เมื่อเจอปัญหาเดียวกัน แต่ละคนจะมีทางแก้ไม่เหมือนกัน ตัดสินใจไม่เหมือนกัน บนโลกนี้ มีคำถามหลายล้านคำถาม ที่ไม่ได้มีคำตอบเดียว โดยเฉพาะเรื่องความรัก ใครคนหนึ่งเคยบอกผมไว้ว่า “รูปแบบของความรักบนโลกนี้ มีจำนวนเท่ากับจำนวนคนบนโลกนี้” การนั่งฟังชีวิตของคนรอบๆข้าง เหมือนเป็นการฝึกฝนการมองโลกของผม เพราะเราได้นั่งฟังความแตกต่างและหลากหลาย ที่เกิดขึ้นในหัวของแต่ละคน ได้เรียนรู้ว่าทำไมเขาถึงคิดแบบนี้ เจอเรื่องนี้แล้วทำไมคิดแบบนั้น เมื่อเราเข้าใจและยอมรับความแตกต่างได้มากเท่าไหร่ เราก็จะอยู่บนโลกนี้อย่างเข้าใจชีวิตมากขึ้นเท่านั้น แต่แน่นอน หลายๆเรื่องของหลายๆคนมันน่าจดจำ จนสามารถเก็บมาเขียนเป็นเพลงได้หลายเพลง โลกที่ไม่มีฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น มันเป็นเรื่องราวของน้องผู้หญิงคนหนึ่ง ที่พึ่งจบความสัมพันธ์ลงไปโดยประโยคที่ผู้ชายกล่าวทิ้งท้ายไว้ให้เธอก็คือ “ถ้าโลกของเธอไม่มีฉันอยู่ในนั้น เธอคงมีความสุขกว่านี้ใช่ไหม” ประโยคนี้ทำให้ผมเห็นภาพในหัวชัดเจนมาก ผมเคยได้รับการถ่ายทอดวิชาจากนักแต่งเพลงรุ่นก่อนๆหลายๆท่าน พี่ดี้ นิติพงษ์ ห่อนาค นักแต่งเพลงระดับตำนานของเมืองไทยเคยกล่าวไว้ ว่าเวลาแต่งเพลง ให้นึกฉากให้ออก ว่าเรื่องราวในเพลงนั้นเกิดที่ไหน เมื่อไหร่ ยิ่งเห็นละเอียดมากเท่าไหร่ยิ่งดี เกิดที่ไหน ในบ้าน? ชั้นบนหรือชั้นล่าง ห้องไหน เกิดเวลากลางวันหรือกลางคืน หัวค่ำหรือรุ่งเช้า แสงไฟในห้องนั้นเป็นอย่างไร ได้ยินเสียงอะไรระหว่างนั้นบ้าง สำหรับเพลงนี้ ผมเห็นฉากเป็นระเบียงหลังบ้านชั้นล่าง มันเป็นบ่ายวันหนึ่ง แดดอ่อนๆจับเงาร่างของคน2คนที่นั่งอยู่เคียงกัน แต่สีหน้าของหญิงสาวนั้นดูเฉยชา ดูไม่มีความสุขกับสิ่งรอบกาย เธอกำลังเบื่อ กำลังหมดความสนใจโลกใบเก่าใบนี้ รวมทั้งชายที่นั่งอยู่ข้างเธอด้วย แต่ชายคนนั้นรักเธอมาก ทำเพื่อเธอได้ทุกอย่างให้เธอมีความสุข ทำได้แม้กระทั่งยอมฉีกหัวใจตัวเอง เดินออกจากโลกของเธอ เพื่อให้เธอยิ้มได้อีกครั้ง แม้เขาจะต้องแหลกสลายไปก็ตาม โลกที่ไม่มีฉันเป็นอีกเพลงที่ยังมีคนขอให้ร้องอยู่เสมอ ผมเชื่อว่ามันไปนั่งอยู่ในใจหลายๆคน อาจเป็นเพราะสิ่งที่ผมเขียนมันจริงมากๆ ถือเป็นเพลงที่เขียนแล้วได้อย่างใจมากๆอีกเพลง เป็นเพลงของคนที่กลายเป็นคนน่าเบื่อ ทั้งๆที่ก็ทำดีที่สุดแล้ว เป็นความจริงอันน่าเจ็บปวดของความรัก ไม่มีใครรู้ว่าเราจะกลายเป็นของน่าเบื่อของเขาเมื่อไหร่ ปล.1 ผมเขียนประโยคแรกของเพลงนี้ในค็อกเทลเล้าจน์ชื่อ Monroe ซึ่งเป็นเล้าจน์อันดับต้นๆของเมืองไทยสมัยนั้น น้องเจ้าของเรื่องเป็นพนักงานอยู่ที่นั่น ชีวิตของคนกลางคืนเป็นชีวิตที่มีสีสันสุดเหวี่ยงเสมอ บันทึกไว้เพื่อให้ผู้ที่อยากแต่งเพลงรับรู้ ว่าการเขียนเพลงเกิดขึ้นที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้ ปล.2 เพลงนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเพลง โลกที่ไม่มีเธอ แม้แต่นิดเดียว มันเป็นความบังเอิญแท้ๆ ที่ชื่อเพลง2เพลงนี้ใกล้กันมาก ตอนเขียนเพลงโลกที่ไม่มีเธอ ผมไม่ได้คิดถึงเพลงโลกที่ไม่มีฉันเลย พึ่งมาสังเกตทีหลังว่าชื่อมันคล้ายกัน บังเอิญล้วนๆครับ