Przemiany zabudowy mieszczańskiej Głównego przy ulicy św. Ducha 44-46. Monika Kasprzak скачать в хорошем качестве

Przemiany zabudowy mieszczańskiej Głównego przy ulicy św. Ducha 44-46. Monika Kasprzak

Przemiany zabudowy mieszczańskiej Głównego Miasta w okresie późnego średniowiecza i nowożytności w świetle badań archeologicznych przy ulicy św. Ducha 44-46 "Wykład Moniki Kasprzak będzie dotyczył dziejów trzech parcel miejskich położonych przy ul. św. Ducha o numerach 44, 45, 46. Prace archeologiczne prowadziło tu w latach 2004-2005 obecne Muzeum Gdańska, a w 2009 r. na teren powróciło Muzeum Archeologiczne w Gdańsku. Na niewielkiej, obejmującej blisko 350 m2 działce, archeolodzy dotarli do reliktów średniowiecznej zabudowy z lat 30.-40. XIV w. Wyniki mogą być zaskakujące… Aby w pełni zrozumieć przemianą jakościową, którą przeszedł Gdańsk w XIV w., trzeba cofnąć się do czasów tzw. „Rzezi gdańskiej” i zajęcia miasta wchodzącego w skład Korony Królestwa Polskiego przez krzyżaków w 1308 r. Spłonął wówczas kompleks osadniczy Starego Miasta zlokalizowany przy zamku. Rycerze Zakonu Najświętszej Maryi Panny rozpoczęli odbudowę i reorganizację administracji oraz rozbudowę infrastruktury – zarówno obronnej, sakralnej i gospodarczej – dopiero dwadzieścia-trzydzieści lat po podboju Pomorza. Nie inaczej było w Gdańsku, którego samorząd został gruntownie zreorganizowany, choć Henryk Burmeister - ostatni z sołtysów „lubeckiego” Gdańska został burmistrzem w zorganizowanym na wzór chełmiński magistracie miejskim. Za czasów jego rządów (1334-1354), dzięki współpracy z ówczesnym komturem gdańskim Winrychem von Kniprode, nad Motławą powstało dzisiejsze Główne Miasto, a teren samego patrymonium miejskiego poszerzył się o dobra kupione od okolicznych rycerzy, np. Piotra z Kacka. Miasto rozbudowywano w niebywałym tempie, choć do budowy w przeważającej mierze wykorzystywano… drewno. Nie inaczej wyglądał wówczas Gdańsk przy ul. św. Ducha. W trakcie badań archeolodzy natrafili na pozostałości domu z okresu budowy Głównego Miasta. Jego podłogi były wykonane z brzozy, co według Moniki Kasprzak świadczy o tymczasowym charakterze funkcjonującej wówczas zabudowy. Dziesięć lat później dom zastąpiono trzema innymi, ale nim to się stało teren wokół podwyższono sztucznie o 60 cm. Podobne zmiany zachodziły w bardzo szybkim, jak na średniowiecze tempie. Układ domów i ich liczba zmieniały się co ok. 10-15 lat aż do połowy XV w. Gdy Gdańsk w czasie wojnie trzynastoletniej związał się z Koroną Królestwa Polskiego obserwowane interwały zmian wydłużają się do 100-120 lat. Stabilizuje się wówczas układ przestrzenny, zabudowa jest wykonana już przeważnie z gliny i cegły… Pojawiają się także latryny, które skrywają wiele wyrzucanych tam, bo uważanych wówczas za nieprzydatne, przedmiotów. To one mówią wiele o kulturze materialnej naszych przodków..." https://muzeumgdansk.pl/wydarzenia-i-...  Gdańsk 06.12.2018 Opowiada: Monika Kasprzak Gospodarz spotkania: Waldemar Ossowski Z cyklu: Czwartki w Muzeum Gdańska Organizator: Muzeum Gdańska Zdjęcia: Krzysztof Ostaszewski Realizacja: Mirosław Koźbiał WMG VIDEO Zdjęcie z okładki: materiały prasowe Muzeum Gdańska