Χυτάτε να υπάμε Σον Ε Βασίλη - Αναβίωση Εθίμου Αγίου Βασιλείου Φαράσων Καππαδοκίας - Πλατύ Ημαθίας скачать в хорошем качестве

Χυτάτε να υπάμε Σον Ε Βασίλη - Αναβίωση Εθίμου Αγίου Βασιλείου Φαράσων Καππαδοκίας - Πλατύ Ημαθίας

Ένα έθιμο που διατηρήθηκε για αιώνες στα Φάρασα. Μια τελετουργική δαδοφορία. Ένας αργός βυζαντινός ρυθμός. “τ’ Εζ-Βασίλη” και οι φωνές των πιστών ηχούν, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα! Ο Σύλλογος Καππαδοκών Πλατέος “Ο Βαρασός” αναβιώνει, κάθε χρόνο, 31 Δεκεμβρίου αυτό το ιδιαίτερο έθιμο των Φαράσων Καππαδοκίας, προς τιμή του Αγίου Βασιλείου. Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2024. "Σον Κούτσουρον το ποτάμι υρίστη Εν κατινό του Χριστενού η πίστη" (Το Φλεβάρη το ποτάμι θολώνει Μα είναι καθαρή του Χριστιανού η πίστη). Στα σπίτια των Βαρασωτών (Φαρασιωτών) άρχιζε η ετοιμασία για την πομπή του Εζ Βασίλη, ήταν το έθιμο να προσκυνήσουν στο σπήλο που είχε καταφύγει ο Αϊ Βασίλης για να σωθεί από τους διωγμούς, με θρησκευτική πομπή με πολλή επισημότητα, ενθουσιασμό και κατάνυξη. Σύμφωνα με την παράδοση, έξω από τα Φάρασα και σε απόσταση περίπου μιας ώρας, μέσα στη χαράδρα που διασχίζει ο Ζαμάντης ποταμός, υπήρχαν δύο σπηλιές, μέσα στις οποίες βρίσκονταν οι εκκλησίες του Αγίου Βασιλείου. Η μία, η πιο μεγάλη βρισκόταν κοντά στην όχθη του ποταμού και η άλλη η μικρή που μόλις δύο τρεις άνθρωποι χωρούσαν μέσα, βρισκόταν ψηλότερα, πάνω στη βραχώδη πλαγιά. Στη σπηλιά αυτή κατέφυγε ο Άγιος Βασίλειος, για να σωθεί από διωγμούς κι έτσι καθιερώθηκε η λατρεία του εκεί την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Η παράδοση ήθελε τους Βαρασώτες την ημέρα της γιορτής του Αγίου Βασιλείου να πηγαίνουν στο ξωκλήσι του. Το βράδυ της παραμονής έπαιρναν τον δρόμο για το εξωκλήσι κατά ομάδες, άλλοι με τα ζώα και άλλοι με τα πόδια, κρατώντας μεγάλα ραβδιά και τραγουδώντας το "Χυτάτε να υπάμε σον Ε-Βασίλη", δηλαδή: "Τρέξτε να πάμε στον Άι Βασίλη". Ήταν ένα τραγούδι αργό, όπως αργό ήταν και το περπάτημα τους πάνω στο χιόνι. Σε όλη τη διαδρομή δεν έπαυε το τραγούδι και ο χορός. Φωνές, τραγούδια, πυροβολισμοί αντηχούσαν σε όλη τη ρεματιά. Όταν έφταναν στο ξωκλήσι άναβαν τα κεριά που έφερναν μαζί τους, προσεύχονταν και ξεκουράζονταν. Μετά από δυο τρεις ώρες έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού. Όλος ο δρόμος ήταν γεμάτος από παρέες που άλλες πήγαιναν και άλλες γύριζαν στο χωριό. Ούτε το χιόνι, ούτε το κρύο ματαίωνε το προσκύνημα στον Άγιο. Όσοι δε μπορούσαν να πάνε το βράδυ πήγαιναν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς.