HGM – Polski Krzyżowiec | Henryk Sandomierski pod Askalonem скачать в хорошем качестве

HGM – Polski Krzyżowiec | Henryk Sandomierski pod Askalonem

Syn Bolesława Krzywoustego, książę Henryk Sandomierski, zapisał się w dziejach Polski jako jeden z nielicznych, którzy wyruszyli na wyprawę do Ziemi Świętej. Według kronikarza Wincentego Kadłubka odwiedził Grób Pański i walczył z niewiernymi – co może oznaczać jego udział w walkach o Askalon lub Damaszek w połowie XII wieku. Po powrocie sprowadził do Polski joannitów, by szerzyli ideę służby i ochrony wiary. Ta pieśń to hołd dla człowieka, który łączył rycerską odwagę z głęboką wiarą – pierwszego polskiego krzyżowca. 🎶 Tekst i koncept: Hastatus Generuje Muzykę 🔥 Subskrybuj, aby nie przegapić kolejnych premier! "Polski Krzyżowiec" "Panie Boże Wszechmogący... Stoję pod murami Askalonu. Daj siłę mojemu ramieniu — i bądź świadkiem... kiedy człowiek pokaże Ci siłę Twojej własnej kreacji!" Z dolin Sandomierza wstaje świt, Srebrny hełm odbija blask. Na chorągwi krzyż, niebios błękit, A pod niebem wojna i mieczy trzask. Pielgrzym miecza, pielgrzym dusz, Na wschód prowadzi jego droga. Zostawił ziemię, tron i lud, By w piachu szukać śladów Boga. W piaskach Jerozolimy jego ślad, Z krwi i potu rodzi się chwała. Wojna i miecz to jego świat, W modlitwie – broń doskonała. Grzmi stal o stal, jak grzmot o mur, A w sercu płonie orła znak. Bo w jego duszy anielski chór, Lecz krwią znaczony jest jego szlak. Polski krzyżowiec – wśród skał i burz, Niósł nasz krzyż na koniec ziemi. Stał sam, lecz nad nim czuwał Anioł Stróż, Pod słońcem pustyni, gdzie inni drżeli. Polski krzyżowiec – syn dalekich pól, Nie wrócił po laury, ani po tron, Orzeł w sercu, a w oczach sól, Jest niczym wojna, niczym grom. Powrócił z dalekich gór i mórz, W cieniu wiary, w cieniu swych ran. Nie przyniósł złota, a drogi kurz, Lecz znalazł sens i święty plan. Zbudował klasztor w sandomierskiej ziemi, Gdzie rycerz strzeże Bożych dróg. Z Grobu Pańskiego przypłynęli, By polskiej ziemi nie przejął wróg. Polski krzyżowiec – wśród skał i burz, Niósł nasz krzyż na koniec ziemi. Stał sam, lecz nad nim czuwał Anioł Stróż, Pod słońcem pustyni, gdzie inni drżeli. Polski krzyżowiec – syn dalekich pól, Nie wrócił po laury, ani po tron, Orzeł w sercu, a w oczach sól, Jest niczym wojna, niczym grom. „Widziałem, jak płonie Askalon. Widziałem, jak wiara kruszy miecze. I zrozumiałem, że nie człowiek ginie za Boga — lecz Bóg trwa w człowieku, gdy ten walczy w Jego imię.” Polski krzyżowiec – wśród skał i burz, Niósł nasz krzyż na koniec ziemi. Stał sam, lecz nad nim czuwał Anioł Stróż, Pod słońcem pustyni, gdzie inni drżeli. Polski krzyżowiec – syn dalekich pól, Nie wrócił po laury, ani po tron, Orzeł w sercu, a w oczach sól, Jest niczym wojna, niczym grom. Polski krzyżowiec – wśród skał i burz, Niósł nasz krzyż na koniec ziemi. Stał sam, lecz nad nim czuwał Anioł Stróż, Pod słońcem pustyni, gdzie inni drżeli. Polski krzyżowiec – syn dalekich pól, Nie wrócił po laury, ani po tron, Orzeł w sercu, a w oczach sól, Jest niczym wojna, niczym grom.