The Polska #20 - Zamek Wleń / Lenno скачать в хорошем качестве

The Polska #20 - Zamek Wleń / Lenno

#Zamek #Twierdza #Pałac Według danych Narodowego Instytutu Dziedzictwa na terenie Polski znajduje się nieco ponad czterysta zamków – od wielkich i znanych, doskonale odrestaurowanych i odwiedzanych każdego roku przez tysiące turystów, po zrujnowane i zapomniane, często swoimi murami ledwie wystające z otaczającego je gruntu. Zastanawialiście się może kiedyś nad tym, który z tych zamków jest najstarszy? Już odpowiadam: nieoficjalny tytuł najstarszego zamku w Polsce należy do znajdującego się na Dolnym Śląsku Zamku Wleń (Lenno). Pomimo dzierżenia tego zaszczytnego miana nie jest to jakoś specjalnie rozpoznawalna budowla, nie znajdziecie jej na różnego rodzaju listach „Top 10”. Jednakże, zwłaszcza po zakończonej kilka lat temu renowacji, Zamek Wleń prezentuje się nad wyraz okazale i może być wdzięcznym miejscem do odwiedzin wraz z całą rodziną. Pierwsze ślady założeń obronnych na wzgórzu górującym nad dzisiejszym miastem Wleń pochodzą z X wieku. Skaliste, wyniosłe wzgórze, wznoszące się niecałe trzysta metrów od brzegów rzeki Bóbr, od zawsze stanowiło atrakcyjną pod względem osadnictwa lokalizację. Cechy obronne tego miejsca zapewniały lokalnym społecznościom możliwość skutecznej obrony, natomiast tereny pogranicza pozwalały na rozwój gospodarczy. Ślady archeologiczne wskazują, że już od samego początku tutejszych osiedleń szczyt wzgórza miał charakter ufortyfikowanego grodziska, otoczonego wałami i suchą fosą. Niektóre ze źródeł wskazują nawet wzgórze zamkowe oraz mieszczący się na nim domniemany gród jako siedzibę pogańskiego plemienia Bobrzan. Pierwotny gród otoczony był wałem ziemno-drewnianym, z incydentalnym tylko wykorzystaniem kamieni jako materiału budowlanego. W miarę jednak upływu lat kształt założenia obronnego wielokrotnie zmieniał się i ewoluował. Początkowo proste wały obronne zostały zastąpione murem kamiennym, najpierw wiązanym na glinę, później już na zaprawę murarską. Pojawiły się pierwsze wewnętrzne zabudowania kamienne, a w końcu także wieże obronne – od sześciokątnych, po okrągłe. W efekcie kilku takich, następujących po sobie przez kilkaset lat, przebudów zamek osiągnął znaną nam dziś formę – wszystkie te etapy, zrekonstruowane na podstawie licznych badań archeologicznych, prześledzić możecie na stronie internetowej Zamku Wleń – TUTAJ Pierwsze pisane wzmianki o zamku Wleń pochodzą z 1155 roku, z bulli papieża Hadriana IV. Pada tam niestety tylko nazwa Valan, użyta na liście wymieniającej kilkanaście okolicznych posiadłości. Od tego momentu można jednak śledzić już losy zamku na podstawie źródeł historycznych. Historia zamku nie obfituje w wielkie wydarzenia na podstawie których można byłoby snuć długie, wieczorne opowieści. Nie miały tutaj miejsca ani przełomowe bitwy, ani epickie oblężenia. Od samego początku geografia zamku stawiała go w pewnym stopniu na peryferiach najważniejszych wydarzeń tworzących historię przez wielkie H. Już choćby opowieści o więzionych w wieży, uprowadzonych w Legnicy, dostojnikach kościelnych świadczą o tym, że było to miejsce dalekie i niedostępne – porwani w celu uzyskania okupu byli tutaj przetrzymywani właśnie ze względu na fakt, że Wleń znajdował się na uboczu ważnych szlaków. Najświetniejsze dla zamku czasy – pod względem jego wartości w systemie militarnym – miały niewątpliwie miejsce podczas wojen Bolesława Krzywoustego z Niemcami i Czechami. Położony wtedy na pograniczu Piastowskiej Polski zamek miał charakter twierdzy tworzącej wraz z Legnicą i Głogowem główną linię obronną naszego państwa. Już w drugiej połowie XIII wieku pewna prowincjonalność zamku spowodowała jednak, że coraz częściej był on raczej utrapieniem dla jego kolejnych właścicieli niż powodem do dumy. Śledząc kolejne karty jego historii jesteśmy świadkami licznych sprzedaży zamku; za długi, pod zastaw, wymian na inne dobra . Historia zamku to historia kilkuset lat przechodzenia z jednych rąk w drugie. Owszem, powstawały nieliczne legendy i opowieści związane z zamkiem wznoszącym się na wzgórzu, jednak nie stały się one nigdy istotną częścią historii większego regionu. A to książę Legnicki Bolesław Łysy więzi w tutejszej wieży dla okupu wspomnianych już wcześniej dostojników kościelnych, a to jedna z mieszkających na zamku księżniczek schodzi każdego dnia stromymi schodami do leżącej u stóp wzgórza wsi – pomagać biedakom, za co później zostaje ogłoszona świętą. Dalszy ciąg znajdziecie na blogu: https://40latidopiachu.pl/2021/11/07/...