Dünyanın En Cömert Topraklarında, Ona ve Tarihine Layık Olmayan Bizler скачать в хорошем качестве

Dünyanın En Cömert Topraklarında, Ona ve Tarihine Layık Olmayan Bizler

Meşşâî Kavramı Arapça yürümek manasına gelen “meşy” kökünün çokça yürüyen anlamında ismi faili olan ‘meşşaün” kelimesinin, nispet olarak kullanılmasıyla ortaya çıkan Meşşaî sözcüğü, İslam düşüncesinde Aristo doktrinini benimseyen kimseyi ifade etmek için kullanılmıştır. Meşşaî kelimesi, Aristoteles’in derslerini öğrencileriyle beraber gezinerek yapmasını ifade eden Yunanca “peripateticen” teriminin Arapça karşılığıdır. Bu kavram Osmanlıca’da “Aristotalisiyye” kelimesi ile ifade edilmektedir. Oysa uzun uzadıya anlatmaktansa dip not olarak ekleyelim İslam felsefesinde salt Aristoteles’in kuramını takip eden tek Meşşâî filozof Endülüslü İbn Rüşd’tür. Nedeni ise kendi istediği için değil Emevi halifesinin isteği ile Aristoteles’i inceleyip bir tez sunmuştur. İslam dünyasında Gazalî’nin etkili eleştirileriyle birlikte felsefeye hücum artmış ve 12. yüzyıldan itibaren İslam düşüncesinin en yaygın felsefi hareketi olan Meşşâîlikle birlikte diğerleri de yerlerini kelam ve tasavvuf hareketlerine terk etmişlerdir. Böylece Meşşâî felsefe ekolü, 9.-12. yüzyıllar arasında kuruluş ve gelişmesini tamamlayıp, temsilcilerini çıkararak İslam felsefesi tarihindeki yerini almıştır. Bu felsefi akım, Kindî tarafından başlatılmış, onun öğrencisi olan Ahmed Es-Serahsi de(ö. 899) hocasının yolunu takip etmiştir. Farabî (870-950) tarafından genel anlamda sınırları belirlenen bu ekol tam anlamıyla İbn Sina (980-1037) tarafından sistemleştirilmiştir. Meşşâîlik, daha ziyade ahlak felsefesiyle ilgilenen İbn Miskeveyh (ö. 1030) tarafından da benimsenmiş, bu ekolü Endülüs’te ise İbn Bacce (ö. 1038) ve İbn Rüşd (1126-1198) temsil etmiştir.