Olav Åsteson's Droomlied door Gert Ruijer, zang en Ephraim van IJzerlooij, cello скачать в хорошем качестве

Olav Åsteson's Droomlied door Gert Ruijer, zang en Ephraim van IJzerlooij, cello

Gert Ruijer, Zang Ephraim van IJzerlooij, cello Live uitvoering van het Droomlied, Zondag 18 januari 2026, Bussum Gert Ruijer, Zang Ephraim van IJzerlooij, cello Moltke Moe (rond 1890) over het Droomlied: "Voor mijn oog stijgt een beeld op van een armzalige hut, hoog in een afgelegen vallei. Op een boomstronk, dicht bij de open haard, zat de bejaarde zangeres. Met moeite zocht zij naar de half-vergeten verzen. De stem waarmee zij voordroeg trilde. De kracht van het Droomlied, de intimiteit ervan, de vervoering in extase- dat was echt ongelooflijk. Ik voelde mij alsof ik door dikke lagen heen op zoek was geweest naar een verzonken tijd, een tijd van ware eenvoud, maar die grote dimensies had." Tekst Droomlied Olav Åsteson (gedeelte) Door moerassen moest ik waden, Zij schenen bodemloos de voet. Toen ik de brug overschreed Voelde ik aarde in mijn mond, Als doden in het graf. Want de maan schijnt En wegen, zij wijken zo wijde. Aan water kwam ik toen, Waarin als blauwe vlammen De ijsmassa’s opvlamden … En God gaf mij geleide Dat ik die streek vermeed. Want de maan schijnt, En wegen, zij wijken zo wijde. Naar ’t winterpad richtte ik mijn schreden, Ter rechterzijde zag ik het. Ik keek als in het paradijs, Dat reeds van verre straalde. Want de maan schijnt, En wegen, zij wijken zo wijde. En Gods hoge moeder, Die zag ik daar in al haar glans. Naar Brokksvalin te rijden, Zo wees zij mij, verkondigend Dat zielen daar het wereldoordeel ondergaan. Want de maan schijnt, En wegen, zij wijken zo wijde. 4. In andere werelden vertoefde ik Door vele bange nachten, En God alleen kan weten Hoeveel ellende ik daar zag. In Brokksvalin, waar zielen Het wereldoordeel ondergaan. Ik kan daar zien een jongeman, hij had een kind vermoord: Nu moest hij het eeuwig dragen en in zijn armen koesteren. Hij stond tot diep in het moeras. Want de maan schijnt En wegen, zij wijken zo wijde. Een oude man ook zag ik, Die droeg een mantel zwaar als lood: Zo werd hij gestraft dat hij In gierigheid op aarde leefde. In Brokksvalin, waar zielen Het wereldoordeel ondergaan.