หลอกให้รัก(องคุลีมาน) скачать в хорошем качестве

หลอกให้รัก(องคุลีมาน)

ฯอหิงสกะกุมารนั้น เป็นธัมมันเตวาสิก เริ่มเรียนศิลปะแล้ว. เป็นคนถึงพร้อมด้วยวัตร ตั้งใจคอยรับใช้ ประพฤติเป็นที่พอใจ พูดจาไพเราะ. ส่วนอันเตวาสิก(ลูกศิษย์)ที่เหลือ เป็นอันเตวาสิกภายนอก. อันเตวาสิกเหล่านั้น นั่งปรึกษากันว่า จำเดิมแต่เวลาที่อหิงสกมาณพมา พวกเราไม่ปรากฏเลย เราจะทำลายเขาได้อย่างไร จะพูดว่าเป็นคนโง่ ก็พูดไม่ได้ เพราะมีปัญญายิ่งกว่าทุกคน จะว่ามีวัตรไม่ดีก็ไม่อาจพูด เพราะเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยวัตร จะว่ามีชาติต่ำ ก็พูดไม่ได้ เพราะสมบูรณ์ด้วยชาติ พวกเราจักทำอย่างไรกัน ขณะนั้นปรึกษากับคนมีความคิดเฉียบแหลมคนหนึ่งว่า เราจะกระทำช่องของอาจารย์ทำลายเขาเสียฯ ท่านอาจารย์เห็นศิษย์ทั้งหลายกล่าวว่าด้วยความห่วงใย จึงตัดสินใจว่า เห็นจะมีความจริง จึงคิดว่า เราจะฆ่ามันเสีย. ต่อไปจึงคิดอีกว่า ถ้าเราฆ่ามัน ใคร ๆที่คิดว่าท่านอาจารย์ทิสาปาโมกข์ ยังโทษให้เกิดขึ้นในมาณพผู้มาเรียนศิลปะยังสำนักของตนแล้วปลงชีวิตเสีย ดังนี้ ก็จักไม่มาเพื่อเล่าเรียนศิลปะอีก ด้วยอาการอย่างนี้ เราก็จะเสื่อมลาภ อย่ากระนั้นเลย เราจะบอกมันว่า ยังมีคำสำหรับศิลปะวิชาขั้นสุดท้ายอยู่ แล้วกล่าวว่า เจ้าจะต้องฆ่าคนให้ได้พันคน ในเรื่องนี้ เจ้าจะเป็นผู้เดียวลุกขึ้น ฆ่าเขาให้ได้ครบพัน. ทีนั้นอาจารย์จึงกล่าว กะอหิงสกกุมารว่า มาเถอะพ่อ เจ้าจงฆ่าให้ได้พันคน เมื่อทำได้เช่นนี้ ก็จักเป็นอันกระทำอุปจาระแก่ศิลปะ การบูชาครู ดังนี้ . อหิงสกกุมารจึงกล่าวว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าเกิดในตระกูลที่ไม่เบียดเบียน ข้าพเจ้าไม่อาจทำเช่นนั้น. ศิลปะที่ไม่ได้ค่าบูชาครูก็จะไม่ให้ผลนะพ่อ. อหิงสกกุมารนั้นจึงถืออาวุธ ๕ ประการ ไหว้อาจารย์ฯ ฆ่าคนเสียเป็นอันมาก. ฯ. ต่อแต่นั้น จึงร้อยทำเป็นมาลัยนิ้วมือคล้องคอไว้. ด้วยเหตุนั้นแล เขาจึงปรากฏชื่อว่า องคุลิมาล. (มกุฏ๒๑/๑๕๖/๕๓๔) ฯพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนองคุลิมาล เราวางอาชญาใน สรรพสัตว์ได้แล้ว จึงชื่อว่าหยุดแล้วในกาลทุกเมื่อ ส่วนท่านไม่สำรวมในสัตว์ทั้งหลาย เพราะฉะนั้น เราจึงชื่อว่าหยุดแล้ว ท่านยังไม่หยุด. องคุลิมาลโจรทูลว่า ดูก่อนสมณะ ท่านอันเทวดามนุษย์ บูชาแล้ว แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่มาถึงป่าใหญ่เพื่อจะสงเคราะห์ข้าพเจ้าสิ้นกาลนานหนอ ข้าพเจ้านั้นจักประพฤติละบาป เพราะพึงคาถาอันประกอบด้วยธรรมของท่าน องคุลิมาลโจรกล่าวดังนี้แล้ว ได้ทิ้งดาบและอาวุธลงในเหวลึกมีหน้าผาชัน องคุลิมาลโจรได้ถวายบังคมพระบาททั้งสอง ของพระสุคต แล้วได้ทูลขอบรรพชากะ พระสุคต ณ ที่นั้นเอง. ก็แลพระพุทธเจ้าผู้ทรงประกอบด้วยพระกรุณา ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เป็นศาสดาของโลกกับทั้งเทวโลก ได้ตรัสกะองคุลิมาลโจรใน เวลานั้นว่า ท่านจงเป็นภิกษุมาเถิด อันนี้แหละเป็นภิกษุภาวะขององคุลิมาลโจรนั้น ดังนี้. (มกุฏ๒๑/๑๔๕/๕๒๖) ภ. ดูก่อนองคุลิมาล ถ้าอย่างนั้น เธอจงเข้าไปหาสตรีนั้น แล้วกล่าวกะสตรีนั้นอย่างนี้ว่า ดูก่อนน้องหญิง ตั้งแต่เราเกิดแล้วในอริยชาติ จะได้ รู้สึกว่าแกล้งปลงสัตว์เสียจากชีวิตหามิได้ ด้วยสัจจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่าน ขอความสวัสดีจงมีแก่ครรภ์ของท่านเถิด. พระองคุลิมาลทูลรับพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว เข้าไปหาหญิงนั้นถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะหญิงนั้นอย่างนี้ว่า ดูก่อนน้องหญิง ตั้งแต่เวลาที่ฉันเกิดแล้วในอริยชาติ จะแกล้งปลงสัตว์จากชีวิตทั้งรู้หามิได้ ด้วยสัจจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่าน ขอความสวัสดีจงมีแก่ครรภ์ ของท่านเถิด. ครั้งนั้นความสวัสดีได้มีแก่หญิง ความสวัสดีได้มีแก่ครรภ์ของหญิงแล้ว. ฯพระองคุลิมาลบรรลุพระอรหัตต์ฯ (มกุฏ๒๑/๑๔๙/๕๓๑) ดูก่อนองคุลิมาล ท่านอย่าถือเอาเหตุนั้นเลย นั่นไม่ใช่ชาติของท่าน นั่นเป็นเวลาเมื่อเป็นคฤหัสถ์ ธรรมดาคฤหัสถ์ย่อมฆ่าสัตว์. บ้าง ย่อมกระทำอทินนาทานเป็นต้นบ้าง. แต่บัดนี้ ชาติของท่านชื่อว่า อริยชาติ.ฯ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้นได้มีปริวิตกอย่างนี้ว่า บัดนี้ พระองคุลิมาลเถระกลับได้เมตตาจิต กระทำความสวัสดีให้แก่พวกมนุษย์ด้วย สัจจกิริยา (มกุฏ๒๑/๑๖๔/๕๓๔) แบกความรักไว้เท่าฟ้า แบกศรัทธา หลงเชื่อว่ารัก แม้จะตายก็ไม่กลัวยากลำบาก หลอกให้รัก เพื่อหวังลาภยศอลังการ หัวใจรักสว่าง แต่อีกฝั่งใจดำ ถลำเชื่อเพราะรัก ถูกหักหาญ หลงรักกราบไหว้ เรียกอาจารย์ ใจบาปมหันต์ ยิ่งกว่าฆาตกร ไม่ต้องการรัก แต่อยากได้ลาภยศ โป้ปดบดบังอกุศล ที่ซุกซ่อน ลับหลังเบียดบังชังชิง ยิ่งกว่าละคร มอบความทุกข์ร้อนให้ศิษย์ ในนามครู เพื่ออาจารย์จึงฆ่ามา ๙๙๙คน ครบ๑๐๐๐คน จะได้บูชาความรู้ เห็นรัศมีสว่างเคลื่อนผ่านเป็นอณู เห็นอยู่วิ่งไล่ฆ่าฟัน ก็ไม่ทัน "เราหยุดแล้วแต่ท่านยังไม่หยุด" หยุดก่อกรรมในวัฏฏะสงสาร หยุดก่อทุกข์ เพราะหยุดตัณหาอุปทาน หยุดการประหารด้วยกาย วาจา ใจ มือเปื้อนเลือดแต่ใจสว่างด้วยศรัทธา ที่ผ่านมา พบอาจารย์ผิด พาฉิบหาย ใจจริง ไม่เคยคิดฆ่าสัตว์ทำร้ายใคร ทำเพื่อให้ อาจารย์มอบรักมอบวิชา กว่าจะพบคำสอนถูก อริยสัจจ์ ไม่ต้องแบกรัก ดั่งแผ่นฟ้า ไม่ต้องสนองตัณหา เพื่อบูชา ดับตัณหา-อุปทาน-ภพ-ชาติย่อมดับไป ใจสว่าง มือว่างจากบาปกรรม ก่อกรรมใหม่ ด้วยเมตตาสว่างไสว องคุลิมาลเป็นอรหันต์ ไม่เกิดอีกต่อไป ทางสว่างใจสว่าง คือทางนิพพาน หลวงพ่ออำนาจ โอภาโส 19 กุมภาพันธ์ 2569.