Συρτά Στραβού - Άρης Πρεβεζάνος (Γλέντι) скачать в хорошем качестве

Συρτά Στραβού - Άρης Πρεβεζάνος (Γλέντι)

Στα πλαίσια του 3ου Φεστιβάλ "Η κούνια της Λαμπρης" που είχε θέμα το παραδοσιακό πανηγύρι από διάφορους τόπους και πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Κύθνο, παρόν έδωσε και η Κρήτη με εκπροσώπηση από φίλους και μαθητές των Κρητικών τμημάτων των συλλόγων "ΚΕΜΕΑ Δρώμενα", "Μόλυβος", "Μενούσης" των οποίων την επιμέλεια είχε ο Δημήτρης Δελής. Μαζί με συνοδοιπόρους τους στο ταξίδι τον Άρη Πρεβεζάνο (στη λύρα) και τον Σταύρο Μαραγκουδάκη (στο λαούτο) παρουσίασαν σκοπούς και χορούς που συνηθίζονται στα γλέντια στα Ανώγεια (Μυλοπόταμος - Ρέθυμνο), πραγματοποιώντας ένα πολύ όμορφο 3ήμερο γλέντι παρέα με τους Κυθνιούς οικοδεσπότες και τους υπόλοιπους συλλόγους που ήταν καλεσμένοι. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα από το γλέντι ακούμε τα Συρτά του Στραβού* τα οποία ο Άρης ο Πρεβεζάνος αποδίδει με ένα πολύ ξεχωριστό τρόπο . *Συρτά Στραβού (Μανώλη Πασπαράκη) - Παλιοί σκοποί ως επί το πλείστον Χανιώτικοι , διασκευασμένοι από τον Μανώλη Πασπαράκη με ένα εντελώς διαφορετικό ύφος παιξίματος και ιδιαίτερο χρώμα που μαζί με κάποιες μουσικές φράσεις του ίδιου, έμειναν στην συνείδηση του κόσμου ως τα συρτά του Στραβού τα οποία δε λείπουν ποτέ από Ανωγειανό γλέντι. Μανώλης Πασπαράκης (Στραβός) : Γεννήθηκε στ' Ανώγεια το 1911. Το προσωνύμιο Στραβός - δηλαδή τυφλός- το απόκτησε όταν ήταν τριών χρονών. Έχασε την όραση του και απόμεινε στραβός λόγω μιας απρόσμενης αρρώστιας(οστρακιάς) μέχρι που πέθανε το 1987. Έμαθε τη λύρα "ακουστικά". Έπαιξε σε γλέντια και εκδηλώσεις από τα 15 του. Μέχρι και στα 70 του έπαιζε. "Μπορεί το σώμα να γερνά μα η ψυχή του όχι, και χίλιοι χρόνοι να διαβούν, το μερακλίκι το 'χει". Για συνεργάτες είχε τον Μυρομανώλη (Μανώλη Αεράκη) και τον Νεοκλή Σαλούστρο. Στη μνήμη των Ανωγειανών της εποχής και όχι μόνο, έχουν μείνει οι χαρακτηριστικές κοντυλιές του της παρέας, ο Ανωγειανός πηδηχτός και ο συρτός του. Δάσκαλος για όλους τους εν ενεργεία Ανωγειανούς καλλιτέχνες. Πασίγνωστη μαντινάδα που ο ίδιος είπε αλλά ΔΕΝ τον πτόησε : "Κόσμο γροικώ, κόσμο πατώ, και κόσμο δε γνωρίζω, ώ την παντέρμη τη ζωή, και πως την νταγιαντίζω". Οδηγός του στη ζωή και στήριγμά του ήταν πάντα ο πατέρας του. Όταν πέθανε ο πατέρας του , ο Στραβός ζήτησε να τον πάνε στο τάφο του πατέρα του , και εκεί είπε την εξής μαντινάδα: "Φεύγεις ψυχή μου τση ψυχής, γλυκιά παρηγοριά μου, που με τα μάτια σου τα δυο, φέγγαν και τα δικά μου. ( Στο πρώτο απόσπασμα του βίντεο έγινε λήψη από τη videomasters production)