Opel Rekord E2 namiastka luxusu скачать в хорошем качестве

Opel Rekord E2 namiastka luxusu

We wrześniu 1982 roku wprowadzono nowy Opel Rekord E2. Auto ściśle bazowało na modelu E1, ale mimo to Oplowi udało się stworzyć nowoczesny, bardzo atrakcyjny wizualnie pojazd przy bardzo rozsądnych nakładach finansowych. Opel działał bardzo mocno przy redukcji współczynnika oporu powietrza. Działał tak samo mocno przy późniejszym następcy modelu Omega A. Na załączonym wykresie możecie zobaczyć gdzie była konkurencja w tamtym czasie… Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że zaprezentowane latem 1982 roku Audi 100 Typ C3 wyraźnie przejęło rolę lidera z jeszcze lepszym współczynnikiem oporu powietrza wynoszącym 0,30. Dopiero wprowadzenie modelu Omega A sprawiło, że Opel ponownie stał się liderem w tej dyscyplinie. E2 otrzymał zmiany wizualne w stosunku do poprzednika, które w zasadzie były zmianami aerodynamicznymi. Wlot powietrza chłodzącego został zmieniony w stosunku do poprzedniego modelu poprzez zintegrowanie go ze zderzakiem. Tył został podniesiony, co poprawiło aerodynamikę. Ta zmiana zwiększyła objętość bagażnika o 10 litrów do 490 litrów. Szyberdach również został przeprojektowany i wyposażony w zintegrowany deflektor wiatru. E2 jest również przykładem przejścia z Ery chromu na erę plastiku. Chromowane zderzaki zostały zastąpione dużymi zderzakami z tworzywa sztucznego. Z jednej strony zaostrzone przepisy środowiskowe sprawiły, że produkcja chromowanych zderzaków stała się droższa, a z drugiej nowe zderzaki były znacznie mniej wrażliwe na lekkie "stłuczki" i sól drogową oraz łatwiejsze w utrzymaniu. I w końcu duch czasu tamtych czasów wyraźnie odszedł od chromu, ponieważ uważano go za staromodny. Wnętrze auta było podobne, nastąpiła różnica w desce rozdzielczej z większymi zegarami. Skarbnicą wiedzy na temat kolorystyki wnętrza jest strona senatorman.de którą serdecznie polecam jako encyklopedię starszych Opli. Na naszych zdjęciach przedstawiono Rekorda w kolorze brązowym z brązowym wnętrzem. Auto pojawi się na naszym kanale w ten weekend 😉 warto je zobaczyć bo mamy do czynienia z dziewiczym stanem i pięknym wnętrzem… Patrząc na możliwe kolory tapicerek i wnętrza mamy do czynienia z naprawdę kolorową motoryzacją w odróżnieniu od współczesności. Rekord był produkowany w kilku wersjach wyposażenia "Standard", "Luxury", "Berlina" i "CD". Dwie ostatnie miały w standardzie elektryczne i podgrzewane lusterko lewe, co ciekawe ciekawe za prawe lusterko trzeba było dopłacić. Wydaje się być to nielogiczne bo łatwiej jest ustawić lewe lusterko ręcznie niż prawe. Cóż były to czasy „odkryć” w samochodach. Od momentu rozpoczęcia produkcji Rekorda E2 za dopłatą można było zamówić komputer pokładowy z siedmioma funkcjami: • Godzina • Zużycie chwilowe • Średnie zużycie • Średnia prędkość • Stoper • Temperatura otoczenia • Zakres pojemności zbiornika Silniki Silniki CIH, 19N i 20N uznano za zbyt paliwożerne w związku z czym zastąpiono je silnikami OHC. Ta nowa generacja silników miała pięciołożyskowy wał korbowy z 8 przeciwwagami, głowicę cylindrów z ze stopów lekkich, a rozrząd był już na pasku. Podstawowym silnikiem był 18S o mocy 90 KM, opcjonalnie dostępny był również 18N o mocy 75 KM w nie niższej cenie. Były to werje gaźnikowe oparte na Pierburg 1B1. Silnik 18S był wyposażony w gaźnik GMF Varajet II. Silnik S18S, który został wprowadzony w lutym 1984 roku, był wyposażony na rynek szwedzki i szwajcarski - w przeciwieństwie do wersji niemieckiej - w gaźnik Pierburg 2EE z elektronicznymi siłownikami i elektroniczną regulacją krzywej zapłonu, przy czym przygotowanie mieszanki było kontrolowane przez wspólną jednostkę sterującą. System ten został nazwany ECOTRONIC. Czyli już wtedy Opel romonsował z nazwą ECO 😉 W roku modelowym 1985 do gamy silników dodano silnik C18NV. Po Kadett E (C18NT) i Asconie C (C18NE) Rekord był trzecim modelem Opla wyposażonym w katalizator. Silnik, który został zaprojektowany na normalną benzynę, wytwarzał 100 KM, a mieszankę przygotowano za pomocą układu wtryskowego LU-Jetronic zmodyfikowanego z Bosch-LE-Jetronic, który był w stanie regulować dozowanie paliwa na podstawie sygnału lambda. Silnik 20S został przejęty w niemal niezmienionej formie od Rekorda E1, ale od początku produkcji – analogicznie do pozostałych silników – posiadał bimetaliczne sprzęgło wiskotyczne sterowane temperaturą. W nowym Rekordzie nadal korzystano z silnika 23D o mocy 65 KM, który został przejęty w niezmienionej formie od poprzednika. W maju 1984 roku do gamy silników dodano wariant turbodiesla (2.3 TurboD) o mocy 86 KM. Istniejący silnik 23D musiał zostać gruntownie zmodyfikowany w celu zwiększenia wydajności. W roku modelowym 1985 silnik 22E pojawił się jako następca poprzedniego 20E. O Rekordzie można pisać i pisać… więc wypada podsumować parametrami 😉 Długość 4652 mm Szerokość 1726 mm Wysokość 1420 mm Rozstaw osi 2668 mm Rozstaw kół - przód 1475 mm Rozstaw kół - tył 1461 mm Prześwit 132 mm Jutro odcinek o tym bąbelku...