TOP10 Największe pancerniki generacji dreadnought II wojny światowej 1939-1945. скачать в хорошем качестве

TOP10 Największe pancerniki generacji dreadnought II wojny światowej 1939-1945.

Największe pancerniki generacji dreadnought okresu II wojny światowej (1939–1945) stanowiły kulminację wieloletniego wyścigu zbrojeń morskich i były symbolem potęgi przemysłowej oraz militarnej państw, które je budowały, a ich konstrukcja łączyła w sobie maksymalną siłę ognia, gruby pancerz oraz dużą autonomiczność operacyjną; do najbardziej imponujących jednostek należały japońskie pancerniki typu Yamato – „Yamato” i „Musashi” – będące największymi i najcięższymi pancernikami w historii, o wyporności pełnej przekraczającej 70 tysięcy ton i uzbrojone w dziewięć dział kalibru 460 mm, których zadaniem było zniszczenie każdego przeciwnika na dystansie przekraczającym możliwości artylerii wrogich okrętów, przy jednoczesnym zastosowaniu niezwykle grubego pancerza burtowego i pokładowego, co miało uczynić je niemal niezatapialnymi; odpowiedzią aliantów były m.in. amerykańskie pancerniki typu Iowa, takie jak „Iowa”, „New Jersey”, „Missouri” i „Wisconsin”, które choć nieco mniejsze od Yamato, wyróżniały się ogromną prędkością sięgającą 33 węzłów, co pozwalało im eskortować lotniskowce i prowadzić działania ofensywne, a ich główne uzbrojenie w postaci dziewięciu dział kalibru 406 mm czyniło je niezwykle skutecznymi zarówno w walce z okrętami, jak i w ostrzale celów lądowych; w Europie ikoną potęgi Kriegsmarine był niemiecki „Bismarck” oraz jego bliźniaczy „Tirpitz”, które przy wyporności ponad 50 tysięcy ton łączyły wysoką odporność na uszkodzenia z potężną artylerią 380 mm, a ich obecność na Atlantyku i w fiordach norweskich wymuszała na aliantach angażowanie ogromnych sił w celu ich neutralizacji; Francja z kolei wystawiła nowoczesne pancerniki typu Richelieu, uzbrojone w działa 380 mm umieszczone w dwóch potężnych wieżach na dziobie, co było nietypowym, ale efektywnym rozwiązaniem konstrukcyjnym, natomiast Włochy budowały szybkie i eleganckie pancerniki typu Littorio (Vittorio Veneto), które odznaczały się dobrym opancerzeniem i nowoczesnymi systemami ochrony podwodnej; Wielka Brytania wprowadziła do służby pancerniki typu King George V oraz późniejszy „Vanguard”, łączące tradycyjną solidność brytyjskiej szkoły konstrukcyjnej z doświadczeniami wyniesionymi z wcześniejszych konfliktów; wszystkie te jednostki powstały jeszcze w epoce dominacji artylerii ciężkiej, lecz ich losy w czasie wojny pokazały, że era pancerników jako głównej siły uderzeniowej flot dobiega końca, ponieważ coraz większą rolę zaczęło odgrywać lotnictwo pokładowe i okręty podwodne, czego dramatycznym przykładem było zatopienie Yamato i Musashi przez amerykańskie samoloty oraz zniszczenie Bismarcka po zmasowanych atakach z powietrza i morza, niemniej jednak największe pancerniki II wojny światowej pozostają do dziś symbolem technicznej potęgi XX wieku, świadectwem ambicji mocarstw i jednym z najbardziej imponujących osiągnięć inżynierii wojskowej w historii.