Τὸ τραγούδι «Φέρτο» καὶ ἡ φωνὴ μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε μέσα στὴν κρίση скачать в хорошем качестве

Τὸ τραγούδι «Φέρτο» καὶ ἡ φωνὴ μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε μέσα στὴν κρίση

Τὸ τραγούδι «Φέρτο» καὶ ἡ φωνὴ μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε μέσα στὴν κρίση Τὸ τραγούδι «Φέρτο» ποὺ θὰ ἐκπροσωπήσει φέτος τὴν Ἑλλάδα στὸν διαγωνισμὸ τῆς Γιουροβίζιον (Eurovision), προκάλεσε ποικίλες ἀντιδράσεις. Ὅμως, πέρα ἀπὸ τὴν ἐπιφανειακὴ ἀνάγνωση τῶν στίχων καί τῆς ὃλης σύλληψης (concept) τοῦ ἒργου, ὀφείλουμε νὰ προσεγγίσουμε βαθύτερα τὸ κοινωνικὸ καὶ ὑπαρξιακὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο γεννήθηκε. Δέν θά σταθοῦμε στήν ἁπλοϊκότητα τῆς γλῶσσας καί τῆς μουσικῆς, στήν ἒλλειψη βάθους καί μεγάλου νοήματος, στήν διατρέχουσα εἰρωνεία καί στό διαρκές «τρολλάρισμα», πού οὐσιαστικά εἶναι ἡ χρήση τοῦ χιούμορ γιά ἂμυνα και ἀναζήτηση ἂμεσης χαρᾶς. Κατά την ἂποψή μας, τὸ τραγούδι αὐτὸ δὲν εἶναι ἕνας ὕμνος στὸν τζόγο, στὸν καταναλωτισμὸ ἢ στὴν ἀπληστία ὃπως ἀρχικά φαίνεται. Εἶναι, κυρίως, ἡ ἀγωνιώδης κραυγὴ μιᾶς γενιᾶς (στήν ὁποία ἐντάσσεται καί ὁ δημιουργός του Ἀκύλας) πού μεγάλωσε μέσα στὴν πολυετή κρίση, στερήθηκε βασικὲς δυνατότητες, εἶδε τὶς προσδοκίες της νὰ καταρρέουν καὶ σήμερα παλεύει καθημερινὰ γιὰ τὴν ἐπιβίωση, χωρὶς σαφὴ προοπτικὴ μέλλοντος. Πίσω ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία γιὰ χρήματα, ἐπιτυχία καὶ ὑλικὴ ἀσφάλεια κρύβεται ἕνα βαθὺ τραῦμα: ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀβεβαιότητα καὶ ὁ φόβος μὴν ἡ ζωὴ μείνει στάσιμη και ὑποστρέψει. Φράσεις ὃπως «ὅσα στερηθήκαμε παλιά», «μή μᾶς λείψει κάτι ξανά», «ἀγοράζω νά κλείσω κενά» ἀποκαλύπτουν ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ βίωμα μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε βλέποντας τοὺς γονεῖς της νὰ δοκιμάζονται καὶ τὸ μέλλον νὰ συρρικνώνεται. Ταυτόχρονα, τὸ τραγούδι ἀντικατοπτρίζει καὶ ἕνα βαθύτερο πολιτισμικὸ κενό: τὴν ἀπώλεια νοήματος καὶ προσανατολισμοῦ στὴν κοινωνία μας. Ὅταν ἡ κοινωνία δὲν προσφέρει ὅραμα, ὅταν ἡ παιδεία δὲν ἐμπνέει, ὅταν ἡ πολιτεία δὲν δημιουργεῖ προοπτικὲς, τότε ἡ νεολαία ἀναζητεῖ διεξόδους ὅπου μπορεῖ. Σήμερα, μάλιστα, ἡ ἀνησυχία γίνεται ἀκόμη μεγαλύτερη, καθὼς ὁ κόσμος μπαίνει σὲ μιὰ νέα τεχνολογικὴ ἐποχή. Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη, ἡ αὐτοματοποίηση καὶ τὰ ρομπότ δημιουργοῦν ἕνα μέλλον ὅπου πολλοὶ νέοι φοβοῦνται ὅτι θὰ καταστοῦν περιττοὶ γιὰ τὸ σύστημα. Ἡ ἀβεβαιότητα αὐτὴ γεννᾶ ἄγχος, πίεση καὶ ἐνίοτε ἀκραίες ἐκφράσεις ἐπιθυμίας γιὰ ἐπιτυχία καὶ ἀσφάλεια. Γι’ αὐτὸ, ἀντί νὰ ἀντιμετωπίζουμε τέτοια καλλιτεχνικὰ φαινόμενα μὲ ἀπόρριψη, ὀφείλουμε νὰ τὰ διαβάζουμε ὡς κοινωνικὰ συμπτώματα. Ὁ καλλιτέχνης ἐκφράζει - ἴσως ἀσυνείδητα - τὴν ἀγωνία μιᾶς ὁλόκληρης γενιᾶς. Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα, λοιπόν, δὲν εἶναι ἐὰν μᾶς ἀρέσει ἕνα τραγούδι, ἀλλὰ τί κοινωνία δημιουργοῦμε γιὰ τοὺς νέους μας. Ἡ Ἑλλάδα χρειάζεται ἕνα νέο ὅραμα ζωῆς, ἐλπίδας καὶ προοπτικῆς. Χρειάζεται παιδεία ποὺ νὰ καλλιεργεῖ πρόσωπα καὶ ὄχι μόνον δεξιότητες, κοινωνία ποὺ νὰ προσφέρει νόημα καὶ πολιτεία ποὺ νὰ δημιουργεῖ δυνατότητες. Ἡ νεολαία μας δὲν ἀξίζει ἐπίκριση· ἀξίζει προοπτική. Καὶ ἡ προοπτικὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ γεννηθεῖ μόνον ὅταν ξαναβροῦμε τὶς ρίζες μας, τὴν ταυτότητά μας καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς Ρωμηοσύνης, ποὺ βλέπει τὸν ἄνθρωπο ὄχι ὡς ἂτομο και μονάδα, ἀλλὰ ὡς πρόσωπο μὲ ἀξία καὶ προορισμό. Ἰωάννης Κων. Νεονάκης