Krzysztof Kolberger - pamięci Artysty - Czy będą o nas pamiętali .... скачать в хорошем качестве

Krzysztof Kolberger - pamięci Artysty - Czy będą o nas pamiętali ....

Krzysztof Kolberger, wybitny aktor i reżyser zmarł 7 stycznia 2011 r w wieku 61 lat po długiej i ciężkiej chorobie. Pokazał nam, że idąc w ciemnej dolinie można pięknie żyć nie myśląc o tym, że żyjemy w cieniu śmierci. Nie tylko pięknie się wypowiadał, ale przepięknie był, przepięknie uczestniczył w tych wszystkich niezwykle ważnych wydarzeniach, w których wrażliwość była najważniejsza. Często wracam do wierszy interpretowanych przez Pana Krzysztofa. Zawsze czytał je w sposób niezwykły i niepowtarzalny, tak jakby sam je napisał. Czytał bez dodatkowych fizycznych sztuczek, bez epatowania narzędziami, czytał tak, iż wszyscy wiedzieliśmy, że je rozumiał, czuł całym sobą. Wielu miłośników poezji, pamięta go właśnie z interpretacji poezji Karola Wojtyły, księdza Jana Twardowskiego, czy Krzysztofa Cezarego Buszmana, a także z jakże uroczego udziału w "Strofach dla Ciebie". Jego niesamowity głos wciąż brzmi nam w uszach... Nawiązując do zadanego pytania w pierwszym wierszu czytanym przez Pana Krzysztofa - ja pamiętam i mam nadzieję, że inni również o Panu nie zapomnieli .... Czy będą o nas pamiętali Gdy w modzie jest nie pamiętanie Jedno mi jawi się pytanie Czy będą o nas pamiętali? Ci którzy tak się zarzekali, Że bardziej już nie można było Że zawsze będą nas kochali, Miłością, co przesta miłość Czy będą o nas pamiętali? Ci którzy czasem z nas się śmiali, Bo jakoś nie umieli z siebie... Czy będą o nas pamiętali? Ci co pytania zadawali, "Czemu ma krótką pamięć człowiek?" Mądrą usłyszeć chcąc odpowiedź Lecz wiem, Ty przecież nie zapomnisz, Twoja intencja zawsze szczera, O tych co pragną pójść do nieba, Choć żaden nie chce z nich umierać... Czy będą o nas pamiętali? Ci co się z nami przechadzali Od bramy raju i złych przeżyć, Kiedy się chcieli komuś zwierzyć A jeśli tak, no to jak długo? Czy starczy niezachwianej wiary? Tym, którzy nas odprowadzali Poza wieczności mglisty zarys... Czy będą o nas pamiętali? Skrytości powiek opuszczonych, Ci, co nas z drogi zawracali, Kiedy zagoszczą już w te strony, I czy gdy znajdą się w tym mieście Czy nie zapomną o swym słowie?, I krzykną widząc nas nareszcie Wkrótce poznamy tę odpowiedź Lecz wiem, Ty przecież nie zapomnisz, Twoja intencja zawsze szczera, O tych co pragną pójść do nieba, Choć żaden nie chce z nich umierać... /Krzysztof, Cezary Buszman/ Nic ze sobą Nic ze sobą - oprócz siebie nie zabiorę Może tylko ptasie pióro - trzepot losu Bo nam zawsze stąd odchodzić jest nie w porę Choć na życie przecież to jedyny sposób. Nic ze sobą oprócz siebie nie zabiorę Nawet nędzarz tu zostawi w spadku biedę Do wieczności dobierając aureolę Tak starannie jak to czynił już niejeden. Bo jak latarnie - zgasną oczy Co wypatrują sobą - wzroku Tych, których pejzaż już się stoczył W ten nienagannie święty spokój. Nic ze sobą oprócz siebie tam nie wezmę Może tylko jakąś karę, jakąś winę I melodię którą nucił smutny klezmer Rozstrojonym rozkoszując się pianinem. Nic ze sobą oprócz siebie nie zabiorę I odejdę jak nostalgia w kontur cienia W dno pamięci, które przecież nie jest skore By o życiu się wyprosić zapomnienia. /Krzysztof, Cezary Buszman/ materiały - sieć