Kumunoy ng Bayan скачать в хорошем качестве

Kumunoy ng Bayan

"‎KUMUNOY NG BAYAN" (🖋️ BATANGNCEANO) Song is AI generated by Suno AI music & song application ‎Sa lupang sinabing pinagpala, bakit hirap ang minana? ‎Bakit sa bayang may araw, dilim ang laging kasama? ‎Ito ang tinig ng mga nilamon ng katahimikan, ‎isang sigaw ng Pilipinas—hindi para manira, kundi magising ang bayan. ‎ ‎Sa gilid ng lansangan, bata pa lang may pasan, ‎pangarap na dapat lipad, ngayo’y gapos ng kahirapan ‎Kuwaderno’y luha ang pahina, lapis ay pag-asa, ‎ngunit gutom ang humahawak sa kamay ng kanilang tadhana ‎ ‎Sa loob ng bulwagan, may palakpak at pangako, ‎ngunit sa labas, nanlalamig ang sikmurang Pilipino ‎Salapi ng bayan, dumadaloy sa bulsa, ‎habang ang ospital ay kulang sa kama at pag-asa ‎ ‎Kurapsyon ang ugat ng sugat ng lipunan, ‎kumalat sa sistema parang lason sa katawan ‎Habang ang magnanakaw ay nakaupo sa trono, ‎ang maralita’y nagbabayad ng kasalanang di naman kanya noon pa man ‎ ‎Hindi dahas ang lunas, hindi galit ang sagot, ‎kundi pagmulat ng isip at pusong di nabubulok ‎Kung tayo’y magkaisa, babagsak ang tanikala, ‎ang lakas ng bayan ay higit sa sinumang makapangyarihan ‎ ‎Bangon, Pilipinas, mula sa kumunoy ng sakit, ‎wakas na sa bulok na gawi, simula ng matuwid ‎Kapag mamamayan at pamahalaan ay nagkatabi, ‎ang maunlad na bukas ay hindi na panaginip lamang kundi tunay na darating ‎ ‎Sa balita araw-araw, kabataang duguan, ‎biktima ng karahasan, o tulak ng kagutuman ‎Ngunit sino ang tunay na may sala sa salamin? ‎Ang batang nagkamali, o lipunang nagpabaya sa kanya pa noong simula pa lang din? ‎ ‎Baril ang mabilis, edukasyon ang mabagal, ‎bisyo ang madaling lapitan, katarungan ang mahal ‎Habang ang sugat ng isip ay pinapasa sa salinlahi, ‎galit ang naipapamana, hindi lunas sa trahedya ng gabi ‎ ‎Imoralidad ginawang palabas at aliwan, ‎ang mali kapag mayaman ay tinatawag na “diskarte” lamang ‎Ngunit ang dukha kapag nadapa, kulungan ang hantungan, ‎samantalang ang magnakaw ng milyon ay may tapik at proteksyon ‎ ‎Hindi dahas ang lunas, hindi galit ang sagot, ‎kundi pagmulat ng isip at pusong di nabubulok ‎Kung tayo’y magkaisa, babagsak ang tanikala, ‎ang lakas ng bayan ay higit sa sinumang makapangyarihan ‎ ‎Bangon, Pilipinas, mula sa kumunoy ng sakit, ‎wakas na sa bulok na gawi, simula ng matuwid ‎Kapag mamamayan at pamahalaan ay nagkatabi, ‎ang maunlad na bukas ay hindi na panaginip lamang kundi tunay na darating ‎ ‎Hindi lahat ng nasa pamahalaan ay kalaban, ‎may ilan ding sugatan, bihag ng bulok na kalakaran ‎May nais magbago ngunit nilamon ng takot, ‎sapagkat ang katotohanan ay may kapalit na pagbabanta’t poot ‎ ‎Ngunit sa lansangan may apoy na di namamatay, ‎hindi bala ang sandata, kundi kamalayang sabay-sabay ‎Simulan sa tahanan, simulan sa barangay, ‎disiplina at dangal—mga haliging matagal nang nakaligtaan ng bayan ‎ ‎Hindi pagdanak ng dugo ang hinihingi ng panahon, ‎kundi pagbabago ng isip, asal, at direksyon ‎Huwag nating sirain ang kapwa Pilipino, ‎ang tunay na kaaway ay kasakiman, kasinungalingan, at takot mismo ‎ ‎Hindi tayo mahina— ‎tinuruan lang tayong mag-away ‎Hindi tayo kulang— ‎ninakawan lang tayo ng pagkakataon ‎At kung may babagsakin man tayo, ‎ang babagsak ay ang bulok na sistema, ‎hindi ang kapatid nating Pilipino ‎ ‎Sa bawat botong ibinenta, may batang di nakapag-aral, ‎sa bawat pananahimik, may pangarap na tuluyang namatay ‎Ngunit may bukas pa habang may tinig na sumisigaw, ‎habang ang watawat ay patuloy na humahampas sa hangin ng pagbabago ‎ ‎Turuan ang kabataan na magtanong at mag-isip, ‎hindi sunod-sunuran sa salaping may kapalit na piring ‎Gawing lingkod ang pamahalaan, hindi hari ng bayan, ‎serbisyo sa mamamayan, hindi negosyo ng iilan ‎ ‎Hindi dahas ang lunas, hindi galit ang sagot, ‎kundi pagmulat ng isip at pusong di nabubulok ‎Kapag tayo’y nagkaisa, walang sistemang mananatili, ‎ang bayan ang tunay na lakas—panahon nang bawiin ang dangal at sarili ‎ ‎Bangon, Pilipinas, mula sa kumunoy ng dilim, ‎kurapsyon at pagkakahati, tuluyan na nating wakasan at talunin ‎Kapag mamamayan at pamahalaan ay nagkaunawaan, ‎ang kinabukasan ng bayan ay hindi na ipagmamakaawa—kundi sabay na itatayo nang may dangal ‎ ‎Ito’y hindi lamang awit—ito’y panata ‎Para sa lupa, sa dugo, at sa susunod na henerasyon ‎Kung narinig mo ito, ikaw ay bahagi ng pagbabago ‎Sa pagkakaisa nagsisimula ‎ang tunay na paglaya ng Pilipinas ‎