У нас вы можете посмотреть бесплатно ISUKITZERA BEGIRE или скачать в максимальном доступном качестве, видео которое было загружено на ютуб. Для загрузки выберите вариант из формы ниже:
Если кнопки скачивания не
загрузились
НАЖМИТЕ ЗДЕСЬ или обновите страницу
Если возникают проблемы со скачиванием видео, пожалуйста напишите в поддержку по адресу внизу
страницы.
Спасибо за использование сервиса ClipSaver.ru
40/04 EUS Zaila da hitz gutxitan Kepagaz egindako ibilbidea ondo azaltzea. Gazte gaztetatik bere babesean bizi izandako momentuak betirako iltzatuta geratuko dira nire memorian. Denetarik egon da gure artean; momentu onak, beste asko hobeak, eta noizbehinka ez hain onak ere. Baina beti agertuko zen Keparen sorbalda, arazo, gaizki ulertu eta abarren gainetik! Konturatu gabe, naturaltasunez, begirada zintzo eta bihotz handiko jabe diren pertsonek lortu dezaketen bezala. Soinua eta panderoa eskuetan, munduan zehar ibiltzen ikasi nuen bere alboan, bere aholku, jarrera eta gomendioekin, inoiz bakarrik utzi gabe. Basoerditan galtzen uzten genituen penak, eta beste hainbat alditan, ametsak, gogoak eta ilusioak puzten genituen. Kilometro batzuk eginak gara musikaren aitzakian, batzutan “Kepa eta Roberto”, besteetan “Roberto eta Kepa”, edo berak ironiaz beterik esango zuen bezela “Roberto Alcázar eta Pedrín”. Lagunak ere asko; batzuk bihotzeraino iritsitakoak, urtean zehar hainbat alditan gurekin suertatzen zirenak, gure inguruan ibilitakoak, eta oraindik ere dabiltzanak, eta beste batzuk urtean behin elkar ikusi arren, irrifar bat eta elkarrizketa goxo bat eskeini digutenak; guzti horientzako ere fandango honen zatitxu bana, zelan ez, Keparen baimenarekin. Ezin utzi Begoña Urrutiaren izena aipatu barik, Keparen emaztea, edo Kepa, Begoñaren senarra. Zenbat eutsi duen bidean kateatzen ginenean; eta zeinen polita zen saio baten ondoren, etxerako bidean, Jatape garagardotegitik pasatzen ginenean bera agurtzera. Bertan zegoen Bego bere lanean zintzo-zintzo: Bazatozea? edo belu zabilzea! sarritan esaten zigun. Zenbat entsegu eta prestaketan egingo genituen Gatikako tontor gaineko beraien etxean, beti prest zeozer falta bagenuen bere aldetik guztia emateko. Eta horrelaxe jarraitzen du gaur egun ere, abegi onez hartzen nauelarik, bisitatzen ditudan bakoitzean. Musu bat zuri Begoña! Eta txiri-txiri hementxe goaz egunak eta urteak betetzen, egindako saio eta momentuak gogora ekartzen, eskuartean ditudanak komentatzen, eta ditudan proiektuak eta ametsak azaltzen, Keparen onespena behar dudanaren sentsazioz. Noizbehinka soinuari ekin eta panderoa astinduz, beste batzutan kafetxo baten edo ardaotxo baten beroan hizketaldi goxoak eginez, eta lantzean behin besterik gabe, egonean. Askoz gehiago daukat esateko baina, hurrengorako ere zerbait utzi beharko da! Mila esker Kepa Arrizabalaga! CAS Es difícil explicar la trayectoria junto a Kepa en pocas palabras. Los momentos vividos bajo su protección desde joven permanecerán para siempre en mi memoria. Entre nosotros ha habido de todo; buenos momentos, otros muchos mejores, y ocasionalmente no tan buenos. ¡Pero siempre aparecería por encima de los problemas, malentendidos, etc. el hombro de Kepa! Con naturalidad, como pueden conseguirlo las personas que son dueñas de mirada honrada y de un corazón enorme. Con el acordeón y el pandero en las manos, aprendí a caminar por el mundo a su lado, con sus consejos, actitudes y recomendaciones, sin dejarme nunca solo. Dejábamos que las penas se perdieran en una copa de vino, y en otras ocasiones comentábamos sueños, las ganas que teníamos de hacer cosas nuevas e ilusiones. Hemos hecho unos cuantos kilómetros con el pretexto de la música; unas veces eramos “Kepa y Roberto”, otras “Roberto y Kepa”, o como él diría con ironía “Roberto Alcázar y Pedrín”. Hemos hecho muchos/as amigos/as; algunos/as han llegado hasta el corazón, con los/as que coincidíamos varias veces al año, y que todavía les tenemos junto a nosotros, y otros/as que, a pesar de vernos una vez al año, siempre nos ofrecían una sonrisa y una conversación cercana. Para todos/as ellos/as un trocito de este fandango, como no, con el permiso de Kepa. No puedo dejar sin mencionar el nombre de Begoña Urrutia, la mujer de Kepa, o... Kepa, marido de Begoña. Cuánto ha aguantado cuando se nos complicaba el camino;recuerdo lo bonito que era después de una actuación, de camino a casa, cuando pasábamos por la cervecería Jatape a saludarle. Allí estaba Bego en su trabajo: ¿ ya venís? o ¡andáis tarde !, nos decía a menudo. Cuántos ensayos y preparativos llevaríamos a cabo en su casa de Gatika, si nos faltaba algo siempre atenta para darlo todo por su parte. Y así sigue hoy en día, recibiéndome con hospitalidad, cada vez que los visito. ¡Un beso a ti Begoña! Y así avanzamos, cumpliendo días y años; en esas maravillosas visitas que le hago, recordando actuaciones y momentos que hemos compartido, le comento los trabajos que tengo entre manos, proyectos y sueños, sintiendo que necesito algo así como su aprobación. De vez en cuando tocamos un poco, otras veces al calor de un cafetito o de un vinito, charlando, y de vez en cuando, haciéndonos compañía sin hablar demasiado. Queda mucho por decir aún, pero ¡habrá que dejar algo para la próxima vez! ¡Muchas gracias Kepa Arrizabalaga!