🌍 مولانا: چرا شب سیاه است و گل سرخ؟ 🌹 رازی که جهان را تکان داد! скачать в хорошем качестве

🌍 مولانا: چرا شب سیاه است و گل سرخ؟ 🌹 رازی که جهان را تکان داد!

🌙🎶 به خلوت جانان خوش آمدید 🎶🌙 اینجا جایی است که کلمات جان می‌گیرند و موسیقی، نردبانی می‌شود به سوی آسمان. اگر به دنبال لحظاتی ناب از آرامش و تفکر هستید، جای درستی آمده‌اید 🌿✨ در این ویدئو، به سراغ یکی از جسورانه‌ترین و شگفت‌انگیزترین غزل‌های مولانا رفته‌ایم. غزل شماره ۴۵۵ دیوان شمس: «عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست...» مولانا در این شعر، تصویری حیرت‌انگیز از "عاشق" ارائه می‌دهد. او معتقد است که عاشق، تماشاگر جهان نیست، بلکه *خالقِ معنای جهان* است! 🌎 او می‌گوید اگر شب سیاه است، از دودِ آهِ ماست... و اگر گل سرخ است، از خونِ دلِ ماست. این غزل، اوجِ قدرت‌نماییِ روح انسان در برابر کائنات است ❤️‍🔥🍷 شنیدن این شعر با موسیقی عرفانی، شما را به سفری فراتر از زمان و مکان می‌برد. ──────────────────────────── 🎼 متن اصلاح‌شده شعر (مولانا) | دیوان شمس عاشقِ آن قندِ تو جانِ شکرخایِ ماست سایه‌ی زلفینِ تو در دو جهان جایِ ماست از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفت وآنک بشد غرقِ عشق، قامت و بالای ماست هر گلِ سرخی که هست از مددِ خونِ ماست هر گلِ زردی که رُست، رُسته زِ صفرای ماست هر چه تصور کنی خواجه که همتاش نیست عاشق و مسکینِ آن بی‌ضد و همتای ماست از سببِ هجرِ اوست شب که سیه‌پوش گشت تویِ تَوِ دودِ شب زِ آتشِ سودای ماست نیست ز من باورت؟ این سخن از شب بپرس تا بدهد شرح آنک فتنه فردای ماست شب چه بود؟ روز نیز شُهره و رسوای اوست کاهشِ مَه از غمِ ماهِ دل‌افزای ماست آه! که از هر دو کون تا چه نهان بوده‌ای خه! که نهانی چنین شُهره و پیدای ماست زان سوی لوح وجود، مکتبِ عُشاق بود وآنچ ز لوحش نمود، آن همه اسمای ماست اول و پایانِ راه از اثرِ پای ماست ناطقه و نفسِ کُل، ناله سرنای ماست گر نه کژی همچو چنگ، واسطه نای چیست؟ در هوسِ آن سِری اوست که هم‌پای ماست گرچه که ما هم کژیم در صفتِ جسم خویش بر سرِ منشورِ عشق، جسم چو طغرای ماست رخت به تبریز بُرد مفخرِ جان شمسِ دین بازبیاریم زود کان همه کالای ماست ──────────────────────────── 🌿✨ تفسیر کامل و جامع (عرفانی + معنایی) این غزل بیانگرِ «وحدت وجود» و «قدرتِ روحِ انسانِ کامل» است. مولانا در اینجا دیگر خود را یک انسانِ کوچک و ضعیف نمی‌بیند. او خود را آینه‌ای می‌بیند که تمام اتفاقات جهان، بازتابی از احوالاتِ درونی اوست. ✅ *پیام کلیدی:* جهانِ بیرون، سایه‌ای از جهانِ درونِ ماست. اگر درونت آرام باشد، جهان آرام است و اگر درونت طوفانی از عشق باشد، کهکشان‌ها هم به لرزه در می‌آیند. ──────────────────────────── 🔍 شرح بیت‌ها و رازهای پنهان (بیت‌به‌بیت) 🍬 *۱) «عاشق آن قند تو...»* جانِ ما مثل طوطی شکرخا، عاشقِ شیرینیِ وجودِ خدا (یا معشوق) است. ما در سایه‌ی زلفِ تو (در پناهِ کثرت و زیبایی تو) در هر دو جهان زندگی می‌کنیم. 🌹 *۳) «هر گل سرخی که هست از مدد خون ماست»* این بیت شاهکار است! مولانا می‌گوید طبیعت، رنگش را از عاشق می‌گیرد. سرخیِ گل رز، نمادِ خون و شهادتِ عاشق در راه عشق است. زردیِ گل‌ها (صفرا)، نمادِ بیماری و رنجِ دوریِ عاشق است. یعنی طبیعت با ما همدردی می‌کند. 🌑 *۵) «از سبب هجر اوست شب که سیه‌پوش گشت»* چرا شب سیاه است؟ علم فیزیک می‌گوید نبودنِ خورشید. اما مولانا می‌گوید: شب عزادار است! شب به خاطرِ دوری از یار سیاه پوشیده و تاریکیِ آن، حاصلِ دودِ آتشِ دلِ ماست. 🌕 *۷) «کاهش مه از غم ماه دل‌افزای ماست»* چرا ماه لاغر می‌شود (هلال می‌شود)؟ چون ماهِ آسمان وقتی زیباییِ "ماه دل‌افزای ما" (یارِ حقیقی) را می‌بیند، از حسادت و غم آب می‌شود! 📚 *۹) «زان سوی لوح وجود مکتب عشاق بود»* عشقِ ما زمینی و امروزی نیست. قبل از اینکه جهان خلق شود (لوح وجود)، ما در مکتبِ خدا درسِ عشق می‌خواندیم. 🎵 *۱۱) «ناطقه و نفس کل، ناله سرنای ماست»* تمامِ سخن‌گویان عالم و تمامِ جان‌های جهان، مثلِ صدایی هستند که از سازِ (سرنای) ما خارج می‌شود. ما نوازنده‌ی اصلیِ این جهانیم. ☀️ *۱۳) «رخت به تبریز برد مفخر جان شمس دین...»* در پایان، مولانا نامِ مرادش را می‌آورد. شمس تبریزی (مفخر جان) از قونیه رفته و به تبریز بازگشته (اشاره به قهر یا سفر شمس). مولانا با قاطعیت می‌گوید: "باز بیاریم زود!" یعنی ما قدرت داریم که این حقیقت (شمس) را دوباره به زندگی‌مان برگردانیم، چون او متعلق به ماست. ──────────────────────────── ✅ Hashtags | هشتگ‌ها #مولانا #دیوان_شمس #شعر_فارسی #عشق_عرفانی #شمس_تبریزی #غزل_عاشقانه #تفسیر_مولانا #ادبیات_کلاسیک #شعرخوانی #موسیقی_سنتی #عرفان #سماع #شب_و_ماه #راز_آفرینش #Rumi #PersianPoetry #ShamsTabrizi #Sufism #Mysticism #PersianLiterature #LovePoetry #SpiritualMusic