ΑΡΧΕΤΥΠΟ: ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ скачать в хорошем качестве

ΑΡΧΕΤΥΠΟ: ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

#ψυχολογια, #ιστορια, #ελλάδα, #ελλαδα, #ελληνικήιστορία, #ελληνικη_λυση, #αυτογνωσία, #ελληνικη_ηχω, #ελληνικήαγωγή, #μεγαλέξανδρος, #προσωπικότητα, #αιωνίαελλάς. Αφιερώνεται με πολύ αγάπη στον αληθινό βασιλιά όλων των Ελλήνων Μεγαλέξανδρο. Βασιλεύ όλων των Ελλήνων Μεγαλέξανδρε! Ένας μικρούτσικος ελληνίσκος, όπως εγώ, «τολμησα», ο τιποτένιος, να σε «αναλύσω»… Μια απόπειρα κατανόησης της ψυχής σου. Χωρίς δοξολογίες, χωρίς κατάρες. Όσο πιο γίνεται ψύχραιμη και αμερόληπτη ματιά. Βουτιά στην ψυχή σου. Κάτι, πιστεύω, "άντλησα". Συμπέρασμα: προέκυψε ο θαυμασμός και η αγάπη για σένα. Ήσουν τελικά τρομερός με όλο το μεγαλείο και ομορφιά της λέξεως. Δεν προέκυψες κανένας άγιος. Δεν προέκυψες κανένας άνθρωπος. Προέκυψες ένας υπεράνθρωπος, τώρα καταλαβαίνω τον Νίτσε, τόσο μεγάλος, που ο τότε κόσμος, καίτοι τεράστιος, τελικά δεν μπόρεσε να σε χωρέσει. Ένα κατάλαβα: όσο πιο μεγάλος είσαι, ή γίνεσαι, το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο. Γίνεσαι πιο μόνος, τραγικά, μέχρι ΠΟΝΟΥ ψυχής, κυριολεκτικώς τραγικά ΜΟΝΟΣ, σε όλα τα επίπεδα και τις όψεις της ζωής. Οι περισσότεροι παύουν να σε καταλαβαίνουν, παύουν να σε νιώθουν. Η μεγαλύτερη τραγωδία στην ζωή σου, είναι η τραγωδία του αληθινά μεγάλου. Ψυχή του Μεγαλέξανδρου. Στα πόδια σου παραδίδω το παρόν "πόνημα", ελπίζοντας στην επιείκειά σου. Α!.... Βασιλιά αληθινέ όλων των Ελλήνων, είμαι από Γρεβενά. Ξέρω πολύ καλά, το λέει ο λαός μας, τα μέρη μου τότε, ήταν οι θερινές κατοικίες των Μακεδόνων βασιλέων, και τα Γρεβενά τότε τα έλεγαν Ελυμεία, κι ότι με το άλογό σου, το Βουκεφάλα, εκεί, στο Βενέτικο, λίγο πιο πέρα απ’ το Ελευθεροχώρι, πήδηξες με το άλογό σου, το Βουκεφάλα, στην απέναντι όχθη. Μέχρι σήμερα το λέει ο λαός μας. Τα μεγάλα ΔΕΝ ξεχνιούνται με τίποτε, ασχέτως εποχής. Σαν και σένα, είμαι μείγμα Μακεδονίας, Ηπείρου( απ’ όπου είναι η Ολυμπιάδα, η μάνα σου, όπως και οι προγιαγιάδες μου και από τις δυο πλευρές) και κάτι λιγάκι από την Μάνη της Πελοποννήσου. Στην ουσία, όπως και οι περισσότεροι, ανάξιος απόγονός σου. Αλλά κάτι έπρεπε να κάνω για σένα. Που βέβαια, δεν το έχεις ανάγκη. Οι αληθώς μεγάλοι ανάγκες υστεροφημίας ούκ έχουσιν. Το έχω ανάγκη εγώ και οι υπόλοιποι, που σήμερα ονομάζονται «Έλληνες» της σύγχρονης εκδοχής. Να σου πω κάτι, Μεγαλέξανδρε; Οι μικροί τω πνεύματι, τω νωί, ΠΟΤΕ δεν θα καταλάβουν, ουδέποτε νιώσουσιν τους Μεγάλους. Είναι η αιωνία κατάρα του μέσου ανθρώπου. Και ιδίως τραγικά, του Έλληνος μέσου «ανθρώπου». Με τις μικρούτσικες «δυνάμεις» μου, μένω εντούτοις, λόγω πείσματος, λόγω νεύρων εξαιτίας της «σημερινής εποχής», στην ίδια αρχή του Πυθαγόρα, κόντρα στα πάντα: « Ξενίζειν ουδέποτε δοκιμάζειν».