ความรักระหว่างเเม่กับลูก/อ้อมกอดที่ไม่เคยหายไป Ep2/บทกวีเเห่งชีวิต скачать в хорошем качестве

ความรักระหว่างเเม่กับลูก/อ้อมกอดที่ไม่เคยหายไป Ep2/บทกวีเเห่งชีวิต

เรื่องสั้นเรื่อง : อ้อมกอดที่ไม่เคยหายไป ณ บ้านไม้หลังเล็กริมทุ่งนา มีแม่คนหนึ่งชื่อว่า แม่คำ แม่คำเลี้ยงลูกชายเพียงลำพัง ชื่อว่า นที ตั้งแต่วันที่พ่อจากไป แม่คำไม่เคยบ่นว่าชีวิตลำบาก แม้มือจะหยาบกร้านจากการทำงานหนัก ดวงตาก็ยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยนทุกครั้งที่มองลูก ทุกเช้า แม่ตื่นก่อนฟ้า สะพายตะกร้าไปทำงานรับจ้าง ทุกเย็น แม่กลับมาพร้อมรอยยิ้ม และข้าวอุ่นๆ หนึ่งหม้อ แม่มักพูดกับ นทีเสมอว่า “แม่ไม่ต้องการอะไร แค่เห็นลูกมีความสุข แม่ก็อิ่มแล้ว” นทีเติบโตขึ้น พร้อมความฝันอยากเป็นคนเก่ง อยากทำงานดีๆ เพื่อให้แม่สบาย แต่เมื่อเขาโตขึ้น โลกก็พาเขาออกไปไกลจากบ้าน โทรศัพท์ห่างลง คำว่า “คิดถึงแม่” น้อยลง แม่คำยังคงนั่งรอลูกที่หน้าบ้านทุกเย็น เหมือนเดิม วันหนึ่ง แม่ล้มป่วยลง ไม่มีแรงจะลุกไปนั่งรอ ไม่มีแรงจะยิ้มเหมือนเคย เมื่อข่าวไปถึงนที เขารีบกลับบ้านด้วยหัวใจที่สั่นไหว เขาเห็นแม่ผอมลง ดวงตาอ่อนแรง นทีจับมือแม่ น้ำตาไหลเงียบๆ แม่คำยิ้มทั้งที่เจ็บ แล้วพูดเบาๆ ว่า “ลูกไม่ต้องร้องนะ แม่ดีใจ…ที่ได้กอดลูกอีกครั้ง” ในอ้อมกอดนั้น นทีได้รู้ว่า ความรักของแม่ ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยโกรธเคือง และไม่เคยหายไป…แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หลังจากวันนั้น นทีอยู่ดูแลแม่ทุกวัน เขาได้เรียนรู้ว่า บางครั้ง…สิ่งที่แม่ต้องการ ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่ความสำเร็จ แต่คือ การได้เห็นลูกอยู่ตรงหน้า และได้ยินคำว่า “แม่ครับ” ความรักของเเม่คือความรักที่เงียบที่สุด แต่ลึกที่สุด และไม่มีวันหมดอายุ อย่ารอให้สายเกินไป… ก่อนจะบอกแม่ว่า “รัก” ep2. หลังจากนทีอยู่ดูแลแม่คำได้เพียงไม่กี่วัน หน้าที่การงานก็เรียกเขาให้ต้องกลับไปอีกครั้ง เช้าวันเดินทาง ฟ้ายังไม่สว่างดี แม่คำยืนพิงเสาประตู มือสั่นนิดๆ แต่พยายามยิ้ม นทีสะพายกระเป๋า หันกลับมามองแม่ ใจเขาหนักกว่ากระเป๋าใบนั้นนัก แม่คำยื่นถุงผ้าเก่าๆ ให้ลูก ข้างในมีข้าวห่อเล็กๆ กับเสื้อผ้าพับเรียบร้อย แม่พูดเสียงแผ่วแต่ชัดเจนว่า “เอาไปนะลูก เผื่อหิว…เผื่อคิดถึงบ้าน” นทีรับไว้ น้ำตาเอ่อ แต่ไม่อยากให้แม่เห็น เขาก้มกราบแม่แนบพื้นดิน เป็นการกราบที่ยาวที่สุดในชีวิต ก่อนจะเดินจากไป แม่คำเรียกเขาไว้ แล้วพูดเพียงประโยคเดียว “ไม่ต้องห่วงแม่ ทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดก็พอ แม่จะรอ…เหมือนเดิม” นทีเดินจากบ้านไป โดยไม่รู้เลยว่า นั่นคือคำว่า “รอ” ครั้งสุดท้ายของแม่ หลายเดือนผ่านไป นทีทำงานหนักเหมือนที่แม่เคยทำ ทุกครั้งที่เหนื่อย เขาจะหยิบถุงผ้าเก่าๆ ใบนั้นขึ้นมา กลิ่นข้าว กลิ่นผ้า กลิ่นแม่ ทำให้เขายืนได้…ในวันที่แทบล้ม จนวันหนึ่ง โทรศัพท์ดังขึ้น เสียงปลายสายสั่นเครือ “แม่…หลับไปแล้วนะ” นทีทรุดลงกับพื้น โลกทั้งใบเงียบงัน เขารีบกลับบ้านอีกครั้ง แต่คราวนี้…แม่ไม่ได้ยืนรอหน้าประตูแล้ว ในวันที่เผาศพแม่ นทีพบจดหมายซองหนึ่ง วางไว้ข้างหมอน ลายมือสั่นๆ แต่เต็มไปด้วยความรัก “ลูกนที ถ้าวันที่ลูกอ่าน แม่คงไม่ได้กอดลูกแล้ว อย่าเสียใจนะ แม่ได้เห็นลูกเติบโต ได้เห็นลูกเป็นคนดี แม่ก็อิ่มใจที่สุดแล้ว แม่จะอยู่กับลูก…ในทุกก้าวที่ลูกเดิน เหมือนที่แม่เคยอยู่เสมอ รักลูกที่สุด แม่” นทีอ่านจบ กอดจดหมายนั้นแน่น เขารู้แล้วว่า แม่ไม่ได้จากไปไหน แม่ยังอยู่…ในความทรงจำ ในความดี และในหัวใจของเขาตลอดไป บางการจากลา ไม่มีวันได้เจอกันอีก แต่ความรักของแม่ จะเดินเคียงข้างลูก…ตลอดชีวิต มีต่อ Ep3. นะคะ ขอบคุณค่ะ