Not at the Finish Line, Still Breathing 💣 скачать в хорошем качестве

Not at the Finish Line, Still Breathing 💣

Long Thai rap หนัก ยาว และจริง #lyrics : กูยังไม่ถึงเส้นชัย แต่กูยังหายใจ แค่นั้นก็พอจะบอกได้แล้ว ว่ากูยังไม่แพ้ให้ใคร กูไม่ได้วิ่งแข่งกับเวลา กูวิ่งแข่งกับวันที่ใจมันอยากหยุด วันที่เสียงในหัวถามซ้ำๆ ว่าทำไปทำไม ในเมื่อไม่มีใครพูดว่ามึงสุด กูเริ่มจากศูนย์ บางวันเหมือนติดลบ เริ่มจากคำดูถูก เริ่มจากคนที่บอกว่าฝันแบบกูมันไม่จบ กูเคยเชื่อคำคน จนเกือบไม่เชื่อตัวเอง เกือบปล่อยมือจากสิ่งที่รัก เพราะโลกมันสอนให้คิดว่าความจริงมันโหดเกิน กูเคยแพ้ให้ความเงียบ แพ้ให้ความกลัว คืนที่นั่งมองเพดาน ถามตัวเองว่าถ้ายังไปต่อจะเสียอะไรอีกบ้างทั้งตัวและหัวใจ แต่พอผ่านคืนที่มืดที่สุด กูเริ่มเข้าใจ ว่าคนที่ยังยืนอยู่ได้ ไม่ใช่คนที่ไม่กลัว แต่คือคนที่กลัวแล้วไม่หนีไปไหน กูไม่เคยมีแผนสำรอง เพราะถ้ามี กูคงเลิกไปนาน กูเลือกเผาทางถอย แล้วเดินหน้า แม้ไม่รู้ว่าปลายทางมันจะเปิดหรือปิดด่าน กูเห็นหลายคนดังไว เหมือนไฟแฟลช วูบเดียวก็หาย เหลือแค่รูปเก่าๆ กับคำถามว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน กูเลือกเป็นไฟถ่าน ที่ไม่สว่าง แต่ร้อนนาน ไม่ต้องมีใครเห็น แค่ยังเผาใจตัวเองให้เดินต่อได้ทุกวัน กูไม่โทษโชค ไม่โทษฟ้า เพราะต่อให้ฟ้าปิด ถ้ากูยังเดินได้ กูก็จะคลานไปข้างหน้า กูจำได้ทุกคำที่บอกให้เลิก จำได้ทุกสายตาที่มองว่ากูฝืน มันไม่ได้ทำให้กูโกรธ แค่มันทำให้กูสาบานกับตัวเองว่าจะไม่กลับไปยืนจุดเดิม กูไม่ต้องดังวันนี้ กูไม่ต้องดังพรุ่งนี้ ถ้าวันหนึ่งชื่อกูถูกเรียก กูอยากให้มันดังเพราะของจริง ไม่ใช่เพราะกระแสที่มาแล้วก็หนี กูแร็ปเพื่อรักษาลมหายใจ ในวันที่โลกมันบีบ ทุกคำคือการย้ำกับตัวเอง ว่ากูยังไม่หมดแรง ยังไม่หมดสิทธิ์ กูผ่านวันที่ไม่มีเงิน วันที่ต้องเลือกระหว่างอยู่กับไป วันที่ความฝันดูเหมือนภาระ และชีวิตจริงดูเหมือนกรงที่ไม่มีบันได แต่กูก็ยังอยู่ ยังเขียน ยังพูด ยังสู้ เพราะถ้ากูหยุดวันนี้ ทุกวันที่ผ่านมา มันจะไม่มีความหมายให้กูเลยสักนิดเดียว กูไม่อิจฉาคนที่ไปถึงก่อน แค่รู้ว่าทางเขาไม่ใช่ทางกู กูถนัดทางยาว ทางที่ต้องกัดฟัน และยอมเจ็บเพื่อยืนอยู่ กูไม่ต้องการคำปลอบ กูต้องการความจริง ว่าถึงแม้วันนี้กูยังไม่ถึง อย่างน้อยกูก็ยังซื่อสัตย์กับสิ่งที่กูเป็นจริงๆ กูยังไม่ถึงเส้นชัย แต่กูยังหายใจ และตราบใดที่ลมหายใจยังอยู่ กูจะไม่ยอมให้ใครบอกว่ากูแพ้หรือควรหยุดไป ถ้ามึงฟังมาถึงตรงนี้ แปลว่ามึงก็คงเคยรู้สึก รู้สึกว่าโลกมันหนัก แต่ยังไม่อยากทิ้งทุกอย่างแล้วเดินหนีไปแบบคนที่ยอมจำนนกับชะตาชีวิต กูยังเดิน แม้ขามันล้า ยังพูด แม้เสียงมันสั่น เพราะกูเชื่ออย่างหนึ่ง ว่าคนที่ยังยืนอยู่ได้ คือคนที่ไม่ยอมตายทั้งที่ยังหายใจอยู่ทุกวัน