Numer, nie imię скачать в хорошем качестве

Numer, nie imię

Pamięć to jedyne, co nam zostaje, gdy zabiorą wszystko inne. Zabrali im domy. Zabrali imiona. Próbowali zabrać dusze. Posłuchaj historii jednego z milionów. ​(Zwrotka 1: Przyjazd) Zgrzyt żelaza o żelazo, rampa, dym i mróz, Wywlekli nas z wagonów, w błoto rzucili kurs. „Raus!” – krzyczy gardło, co nie zna litości, Tu nie ma już ludzi, tu są tylko kości. Zabrali mi zegarek, zdjęcie żony, ciepły płaszcz, Dali pasiak, dali numer – teraz w szeregu stań. Nie jestem już Janem, jestem cyfrą na skórze, Wypaloną bólem w tej nieludzkiej naturze. Drut kolczasty tnie niebo na brudne kawałki, Tu kończy się świat, tu zaczynają się walki... o oddech. ​(Refren) Niebo nad nami ma kolor popiołu, Idziemy powoli, ramię w ramię, do dołu. Gdzie Bóg się schował? Gdzie zniknął ten świat? Został tylko głód i ten przeklęty bat. Numer na przedramieniu, w sercu wielka dziura, Nad nami komin i czarna chmura. ​(Zwrotka 2: Codzienność) Piąta rano, apel, nogi puchną od stania, Głód to nie ssanie, to potwór, co wnętrzności pochłania. Praca w kamieniołomie, kilof cięższy niż życie, Widziałem jak sąsiad upadł, dobili go skrycie. Myśli uciekają tam, gdzie jabłonie w rozkwicie, Gdzie niedzielna kawa, gdzie spokojne przeżycie. Ale tutaj zapach... ten słodki, ciężki dym, Wiesz, co to znaczy, choć boisz się myśleć o tym. Każdy dzień to wygrana, choć przegrana jest blisko, W tym piekle na ziemi straciliśmy wszystko. ​(Zwrotka 3: Pogodzenie się) Trzeci miesiąc, a może rok? Czas stracił znaczenie, Moje ciało to cień, moje oczy to kamienie. Już nie płaczę, łzy wyschły w tym pyle, Zrozumiałem, że wolność to tylko te krótkie chwile, Gdy zamykam oczy i widzę twarz mojej matki. Śmierć nie jest straszna, gdy pękają te klatki. Dziś selekcja. Oficer wskazał palcem w lewo, Wiem, co to znaczy. Już nie drżę jak drzewo. Jestem gotów. W piersi spokój dziwny, niemal błogi, Koniec tej męki, koniec tej drogi. ​(Zwrotka 4: Finał) Prowadzą nas do betonowej hali, „Dezynfekcja” – mówią, byśmy nie krzyczeli, nie płakali. Kazali zdjąć pasiak, powiesić na kołku, Pamiętaj numer wieszaka – kłamstwo na samym wierzchołku. Wchodzimy do środka, chłód posadzki w stopy parzy, Cisza jest gęsta, widzę strach na każdej twarzy. Drzwi ciężkie, stalowe, zamknęły się z hukiem, Zgasło światło. Ciemność stała się naszym łukiem. Ostatni haust powietrza... jeszcze myśl o wolności... (Cisza... tylko dźwięk ulatniającego się gazu) ​(Outro - Narrator, podkład muzyczny milknie, zostaje tylko ambient) I tak zgasł jeden płomień. Jeden z sześciu milionów. Nie został po nim grób, tylko pył osiadający na polach. To nie jest tylko piosenka. To jest krzyk tych, którzy nie mogą już mówić. Pamiętaj o nich, gdy patrzysz w niebo. Bo popiół dawno opadł, ale prawda... prawda nigdy nie powinna zostać zapomniana. 🎧 Utwór wygenerowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji 🎧 This song was generated using AI