Sonda New Horizons - wyprawa na Plutona - скачать в хорошем качестве

Sonda New Horizons - wyprawa na Plutona -

Sonda New Horizons - wyprawa na Plutona Subskrybuj, aby być na bieżąco: http://bit.ly/1VoMEtX Pluton został odkryty w 1930 roku przez amerykańskiego astronoma Clyde'a Tombaugha. Była to wtedy jedyna planeta odkryta przez amerykańskiego astronoma, więc trudno się dziwić, że od rozpoczęcia pierwszych lotów kosmicznych wielu amerykanów marzyło o tym by tam polecieć i zobaczyć tą planetę z bliska. Jednak musieli trochę poczekać, bo dopiero w 2001 roku Amerykańska Agencja Kosmiczna ogłosiła, że rozpoczyna projekt mający na celu zbadanie Plutona. W 2006 roku rozpoczęła się podróż sondy New Horizons na najodleglejszą jeszcze wtedy planetę. Podczas lotu na sondę stale oddziaływało Słońce. Im bardziej się oddalała od centrum Układu Słonecznego, tym bardziej malała prędkość lotu. Zaplanowano więc trajektorię lotu w taki sposób, by wykorzystać asystę grawitacyjną Jowisza. New Horizons zbliżyła się do tej planety 28 lutego 2007 roku. Oddziaływanie Jowisza ponownie zwiększyło prędkość i znacznie skróciło czas podróży sondy do obiektu docelowego. Około dwie trzecie czasu lotu sonda New Horizons spędziła w hibernacji, pokonując przestrzenie międzyplanetarne. By w końcu przesłać nam zdjęcia, które możecie oglądać na ekranach i które wraz z zmniejszaniem odległości między sondą a planetką stają się coraz bardziej dokładne. Wreszcie widzimy coś więcej, niż zlepek pikseli. Pluton i Charon na zdjęciu wykonanym przez sondę New Horizons z odległości 6 mln km. Pluton posiada wysoko kontrastującą powierzchnię złożoną z jasnych i ciemnych obszarów, które są dodatkowo zabarwione na czerwonawo, podczas gdy na Charonie jedynie ciemne obszary okołobiegunowe zakłócają jednolitą barwę jasnoszarego terenu. Karłowata planeta posiada również atmosferę, której brakuje na jej księżycu. Na Plutonie znaleziono „egzotyczne” lody takie jak zamrożony azot, metan czy tlenek węgla, które ukrywają skaliste wnętrze. Natomiast powierzchnia Charona składa się z zamrożonej wody i związków amonowych, a jego wnętrze w równym stopniu ze skał i lodu. Charon ma średnicę ok. 1200km, czyli prawie połowa średnicy Plutona, co czyni go największym księżycem w stosunku do swojej planety. Podejrzewa się, że jasne obszary na Charonie mogą być kraterami uderzeniowymi, jeśli tak jest prawdopodobnie będzie można zajrzeć nieco pod jego powierzchnią.