Synonim bogactwa i prestiżu! Aureus, czyli jedna z najważniejszych monet antycznych! скачать в хорошем качестве

Synonim bogactwa i prestiżu! Aureus, czyli jedna z najważniejszych monet antycznych!

SUBSKRYBUJ nasz kanał, żeby nie przegapić podobnych filmów! Zapraszamy również na nasze media społecznościowe:   / domaukcyjnynumimarket     / dom_aukcyjny_numimarket     / dom-aukcyjny-numimarket   ___ INNE CIEKAWE FILMY:    • Cała uncja czy mniejsze złote monety? Inwe...      • ORYGINAŁ CZY BELGIJKA? Jak rozpoznać fałsz...      • Fałszywa moneta 2 złote Józef Piłsudski 19...   ____ OPIS FILMU: W historii antycznej numizmatyki niewiele monet może dorównać aureusowi. Zarówno pod względem prestiżu, jak i znaczenia gospodarczego. Moneta była emitowana przez ponad trzy wieki, od czasów schyłku Republiki aż po kryzys III wieku naszej ery. Był nie tylko narzędziem wymiany, ale też nośnikiem propagandy cesarskiej, symbolem stabilności władzy i miernikiem zaufania społecznego do systemu monetarnego. Choć pojedyncze emisje złotych monet znane są już z okresu wczesnej Republiki, a także z czasów rządów Lucjusza Korneliusza Sulli i Pompejusza Wielkiego, to dopiero Juliusz Cezar wprowadził je do regularnego obiegu. Głównie w kontekście wojen domowych i potrzeby konsolidacji władzy. W roku 46 p.n.e. ustanowił wagę aureusa na poziomie 1/40 funta rzymskiego, co dawało około 8,18 grama czystego złota. Jak zauważa Swetoniusz, Cezar „zapełnił rynek złotem w niespotykanej dotąd ilości”. W czasach Augusta standard ten został zmodyfikowany: wagę obniżono do 1/42 funta rzymskiego, czyli do około 7,79 grama. Moneta stała się nieco lżejsza, ale zawartość złota nadal była wysoka - ponad 99 procent. W tamtym okresie, w przeliczeniu było to 25 denarów, co odzwierciedlało stabilny stosunek między złotem a srebrem wynoszący około 1:12. August, jako twórca cesarstwa, zastrzegł sobie wyłączne prawo emisji monet złotych i srebrnych. Jak odnotował Kasjusz Dion: "Senat oddał prawo bicia monet złotych i srebrnych cesarzowi, pozostawiając ludowi tylko miedziaki". Odtąd aureus staje się nie tylko walutą o najwyższej wartości nominalnej, ale także prestiżowym narzędziem politycznej propagandy. Można powiedzieć, że każda moneta była „miniaturowym monumentem” władzy – portretem cesarza i symbolicznym komunikatem do społeczeństwa. Awers przedstawiał z reguły podobiznę panującego z inskrypcją tytularną, natomiast rewers niósł przesłania ideologiczne, takie jak triumfy wojskowe, cnoty cesarza, albo alegorie bogów. Aureus nie był używany w codziennym obrocie. Jego wartość przekraczała potrzeby dnia codziennego przeciętnego obywatela. W drobnym handlu wykorzystywano raczej asy, denary i sesterce. Aureusy służyły np. do płatności ponadregionalnych i wojskowych. Ale przede wszystkim moneta ta kojarzyła się z budowaniem i posiadaniem majątku. Z zachowanych źródeł papirusowych wiemy choćby, że roczna pensja dla szeregowego legionisty w końcówce I i na początku II wieku wynosiła 300 denarów rocznie, co odpowiadało zaledwie 12 aureusom. To pokazuje, jak wielką wartość reprezentowała ta moneta. Aureusy, jako stabilne i cenne, stanowiły podstawę rezerw finansowych cesarzy, elit i całych prowincji. Przez I i II wiek aureus zachowywał względną stabilność wagi i czystości kruszcu. Pierwszym władcą, który zdecydował się na istotne obniżenie wagi monety, był Neron. Około roku 64 n.e. wprowadził nowy standard: 1/45 funta rzymskiego, czyli około 7,3 grama. Celem było wybicie większej liczby monet z tej samej ilości kruszcu. Miało to zrekompensować rosnące wydatki państwa i odbudowę Rzymu po wielkim pożarze z 64 roku. W II wieku, w okresie tzw. Pięciu Dobrych Cesarzy, aureus wciąż pełnił funkcję stabilnej waluty wysokiego nominału. Emisje za panowania Trajana, Hadriana czy Marka Aureliusza charakteryzowały się utrzymaniem standardu wagowego w granicach 7,20–7,10 grama. Warto zaznaczyć, że monety te cieszyły się dużym uznaniem nie tylko ze względu na swoją wartość, ale również wyjątkową jakość artystyczną. Rytownicy stempli aureusów przykładali szczególną staranność do ich wykonania, zarówno rysunku, jak i liternictwa. Aureusy były szeroko dystrybuowane, a ich obecność notuje się w licznych skarbach i znaleziskach na obszarze całego imperium. Jednak począwszy od czasów Karakalli, a następnie w okresie tzw. kryzysu III wieku, system monetarny ulegał stopniowej dezintegracji. Ceny rosły, wartość denara malała, a aureusy emitowano z coraz mniejszą wagą: za Gordiana III miały one zaledwie 4,86 grama, a za Waleriana I niektóre egzemplarze osiągały wagę nawet poniżej 3,5 grama. Niemniej jednak wielu historyków wskazuje, że aureusy w III w. n.e. nie tylko przetrwały kryzys monetarny, ale wręcz zyskały na znaczeniu jako bezpieczna przystań. Bo przecież wtedy zanikł denar, a antoninian uległ gwałtownej dewaluacji. Dioklecjan, obejmując władzę w 284 roku, podjął się gruntownej reformy systemu monetarnego. Około 301 roku ustanowił nowy standard aureusa: 1/60 funta, czyli około 5,45 grama złota. Równocześnie wprowadził nowy srebrny nominał - argenteus oraz brązowy follis. www.aukcje.numimarket.pl