Pożegnanie Ojczyzny - zespół akord. Tadeusza Wesołowskiego - promomix скачать в хорошем качестве

Pożegnanie Ojczyzny - zespół akord. Tadeusza Wesołowskiego - promomix

Pożegnanie Ojczyzny etykieta: Muza XL0203 nośnik: Longplay http://www.akordeon.sklepy24h.pl/inde... Strona 1 - XW-405 1. Pożegnanie Ojczyzny - polonez a-moll (Michał Kleofas Ogiński) 2. Kwiaty polskie (Wojciech Osmański) 3. Na wierzbowym listku (Tadeusz Kwieciński, Roman Sadowski) 4. Gościnny oberek (Tadeusz Wesołowski) 5. Śmieszka (Karol Namysłowski - lud.) Strona 2 - XW-406 6. Nie masz tańca nad mazura (Feliks Dzierżanowski - Feliks Dzierżanowski) 7. Dziadek (Tadeusz Wesołowski) 8. Nad Naroczą (Tadeusz Wesołowski) 9. Na krakowskim rynku (Tadeusz Wesołowski) 10. Z Janowa (Tadeusz Wesołowski - Tadeusz Wesołowski) 11. Czerwone korale (Jan Kozłowski - Michał Ochorowicz) 12. Krakowski oberek (H. Brzeziński - lud.) 13. Biały mazur (Wojciech Osmański) Wykonawcy Romuald Miazga, Wincenty Nowakowski (voc), Feliks Nowicki (voc), Helena Warpechowska (voc), Józef Wojtan (bar), Zespół Akordeonistów Jeszcze na wiele lat przed pierwszą wojną światową mieszkańcy Warszawy za Jedną z najmilszych rozrywek uważali przesiadywanie w niewielkich ogródkach, w cieniu drzew rozstawiano białym obrusem nakryte stoły, na których w upalne letnie dni pojawiały się kufle z piwem, szklanki z winem. Przy stołach tych rozmawiano, plotkowano i śmiano się głośno. Były jednakże takie momenty, kiedy wszyscy milkli. Uwagę ich bowiem zwracały występy ogródkowego zespołu. Każda restauracja z ogródkiem nie mogła obyć się bez zespołu kilku muzyków, do którego zapraszano również gościnnie występujących śpiewaków. Nie jedna przyszła diva operetkowa, a nawet i operowa, zdobywała pierwsze oklaski właśnie w takich restauracyjnych ogródkach. Płynęły lata — Warszawa się rozbudowywała. Stopniowo jeden po drugim znikały restauracyjne ogródki. Zespoły muzyczne przenosiły się do zamkniętych sal. W ten sposób wytworzył się specjalny typ miejskiej kapeli przygrywającej niekiedy do tańca, ale częściej „do słuchu", dla uprzyjemnienia pobytu gościom w lokalu. Do tych właśnie tradycji nawiązał Tadeusz Wesołowski tworząc przed laty swój zespół. Ponieważ sam jest wirtuozem gry na harmonii i potrafił dobrać sobie równie doskonałych instrumentalistów, stworzony przezeń zespół bardzo prędko zdobył sobie zasłużone uznanie. Występy w Polskim Radio w niezmiernie lubianych audycjach „Na swojską nutę", bardzo szybko spopularyzowały zespół w całym kraju. Z pewnością jest to dzisiaj, obole Polskiej Kapeli Feliksa Dzierżanowskiego, najbardziej znany zespół rozrywkowy tego typu w Polsce. Zespół składa się z pięciu osób. Koncertmistrzem zespołu jest sam Tadeusz Wesołowski, grający po mistrzowsku na harmonii, a ściślej na jej bardziej współczesnym wydaniu — akordeonie. W zespole ponadto grają: drugi akordeonista, pianista, gitarzysta i kontrabasista. Polska muzyka ludowa, niezmiernie bogata i różnorodna, odznaczała się przez wiele stuleci swoim dominującym wokalnym charakterem. Na weselach wiejskich równie dużo tańczono, co śpiewano. I dlatego w wiejskich kapelach zadowalano się skrzypcami, basetlą i bębenkiem. Harmonia, a po niej akordeon, były to już instrumenty miejskie. Sięgając po te instrumenty grający szukali jednak melodii na wsi. Szukali ich zresztą, najczęściej we własnych wspomnieniach dziecinnych. Dlatego też folklor miejski, a raczej podmiejski łączy się tematyką swych melodii bardzo silnie z folklorem wiejskim. Wszystko to tłumaczy powodzenie, jakim od lat cieszy się zespół Tadeusza Wesołowskiego. Większą część swego bardzo różnorodnego repertuaru skomponował sam twórca zespołu. Niektóre utwory są tylko opracowaniem polskich tanecznych melodii ludowych, wiele jednak jest płodem inwencji kompozytora-wirtuoza, nawiązując jedynie tylko stylem do melodii ludowych. Można tańczyć przy wtórze Zespołu Akordeonistów Tadeusza Wesołowskiego, ale można też i napewno warto! — posłuchać koncertowej gry tego tak w Polsce cenionego i lubianego zespołu. Henryk Swolkień