4. Niedziela Wielkiego Postu — "Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę" | Niedziela Radości скачать в хорошем качестве

4. Niedziela Wielkiego Postu — "Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę" | Niedziela Radości

W tę czwartą niedzielę Wielkiego Postu Kościół zaprasza nas do radości. To niedziela "Laetare", oddech w środku pokutnego czasu, kiedy kapłan może przywdziać różowe szaty, a ołtarz zdobią kwiaty. Liturgia oznajmia nam, że Wielkanoc jest blisko, a nasza nadzieja odnawia się. Ewangelia tej niedzieli (J 9,1-41) przedstawia nam niewidomego od urodzenia, uzdrowionego przez Jezusa za pomocą błota i śliny. Jego uczniowie pytają: "Rabbi, kto zgrzeszył, on czy jego rodzice, że urodził się niewidomy?" Jezus odpowiada: "Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale aby objawiły się na nim sprawy Boże." Jezus przywraca wzrok niewidomemu, ale prawdziwy cud wykracza poza fizyczność. Człowiek, który początkowo widział tylko ciemność, zaczyna dostrzegać światło świata. Wielokrotnie przesłuchiwany przez niedowierzających faryzeuszów, jego świadectwo staje się coraz silniejsze. Zapytany, co sądzi o Jezusie, odpowiada: "To prorok". Ponownie naciskany, oświadcza: "Czy jest grzesznikiem, nie wiem; jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę". Wreszcie, wyrzucony z synagogi, spotyka ponownie Jezusa i wierzy w Niego, oddając Mu pokłon. Ten niewidomy jest obrazem każdego człowieka, który przechodzi z ciemności grzechu do światła wiary. Jego duchowa droga jest naszą drogą: od niewiedzy do osobistego spotkania z Chrystusem; od nieśmiałego świadectwa do pełnej adoracji. W tę niedzielę Laetare i my jesteśmy zaproszeni do otwarcia oczu. Jak wiele ślepot nosimy w sobie: niezdolność widzenia Boga w bliźnim, trudność uznania naszych grzechów, zatwardziałość serca, która nie pozwala nam przyjąć łaski. Jezus przechodzi dziś obok nas i pyta: "Czy wierzysz w Syna Człowieczego?" Niech nasza odpowiedź będzie jak odpowiedź niewidomego: "Wierzę, Panie", i oddajmy Mu pokłon. Radość tej niedzieli nie jest powierzchowna; rodzi się z poznania, że Chrystus jest światłością świata i że jeśli pozwolimy się Mu dotknąć, nasze ciemności się rozpraszają. Wielki Post zmierza ku Wielkanocy, a my kroczymy ku światłu. "Zapytali go ponownie: 'Co ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?' Odpowiedział im: 'Już wam powiedziałem, a nie słuchaliście. Dlaczego znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?'" (J 9,26-27). Niech przykład uzdrowionego niewidomego doda nam odwagi do odważnego świadczenia o naszej wierze, a Maryja, Matka Światłości, niech towarzyszy nam w tej drodze do Wielkanocy.