"Ο Αρσένης και το βιολί του" ( "ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ" ) скачать в хорошем качестве

"Ο Αρσένης και το βιολί του" ( "ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ" )

"ΤΣΙΓΓΑΝΙΚΕΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ" Βιολί: ARSEN Μπουζούκι: Θ. Μυλωνέρος Πλήκτρα: V. COSE Συγκινούμαι πραγματικά... τώρα που γράφω αυτές τις αράδες για τον Αρσένη... το φτωχούλη του θεού, με το βιολί! Ίσως και απο τη φωτογραφία, πολλοί θα μπορέσουν να θυμηθούν αυτόν τον πλανόδιο Βούλγαρο μουσικό με την ασκητική μορφή που κουβαλούσε μαζί του ένα βιολί! 'Ενας γυρολόγος ζητιάνος πάρα πολύ ταπεινός, καλοσυνάτος αλλά και κάπως πονεμένος κ΄ ταλαιπωρημένος που όλο έλεγε: "Ζωή... Ζωή" (Έτσι είναι η ζωή) με τα σπασμένα του ελληνικά! Όπως σας είπα, τόσο ταπεινός που θύμιζε Άγιο άνθρωπο! Και δεν ξέρω αν ορμώμενος από άκρατο συναισθηματισμό, να υπερβάλω, αλλά τελικά ίσως να ήτανε πραγματικά ένας Άγιος "ιγκόγκνιτο" ανάμεσά μας, αλλά ποτέ δεν το καταλάβαμε! δεν γνωρίζω πολλά για την ζωή του, πέρα από κάποιες περιόδους που εργαστήκαμε μαζί σε μαγαζιά, σε μια προσπάθεια να τον πείσω να δουλέψει επαγγελματικα, παρόλο που προτιμούσε την επετεία χωρίς ίχνος περηφάνειας... αυτός και το βιολί του! Ήταν από την γειτονική βουλγαρία, εξαίσιος μουσικός που έκανε και τον καθηγητή κάποτε στα μουσικά σχολεία της πατρίδας του, αλλά και σε γάμους και σε πανηγύρια ήταν στα νειάτα του περιζήτητος! Έπαιξε και σε τσίρκο ακολουθώντας τους περιοδεύοντες θίασους των σαλτιμπάγκων κ΄ ακροβατών σε όλα τα Βαλκάνια. η κορυφαία στιγμη του, η συμμετοχή του για πολύ καιρό στην κρατική συμφωνική της Σόφιας, όπου συνόδευσε διασήμους παγκοσμίας εμβέλειας καλλιτέχνες με το βιολί του! Είχε γυναίκα και παιδια... που τα τελευταία χρόνια φρόντιζε να τους στέλνει τα λεφτά που μάζευε. Ένιωθα εδώ και καιρό ότι θέλω να κάτσω και να γράψω δύο πράγματα γι΄ αυτόν τον ασκητή της μουσικής! Δυστυχώς πέρα από μια φωτογραφία και ίσως αυτό το ηχητικό ντοκουμέντο δεν έχω τίποτα άλλο... ίσως και ένα ξύλινο παιδικό κάρο, σαν αυτά που υπάρχουν σε ανθοπωλεία, δώρο του Αρσέν στα παιδιά μου! ερχότανε τα καλοκαίρια πάνω στα "ΛΕΙΒΗΘΡΑ" για να παίξει με το βιολί του στους θαμώνες τις μελωδίες του, αλλά δεν ερχότανε ποτέ με άδεια χέρια... πότε σοκολάτες για τα παιδιά μου που αγαπούσε πολύ πότε καμιά χελώνα που έβρισκε στον δρόμο. και μια φορά το ξύλινο καρότσι: "Εμείς στην Βουλγαρία κάνουμε ντώρο στα παιντιά μας ένα κάρο γκια να παίζουν"! Μα πάντα έφερνε τη καρδιά του, το βιολί κ, ενα χαμόγελο... ίσως πονεμένο! δεν το έχω δει ποτέ θυμωμένο, παρά μόνο μερικές φορές στεναχωρημένο, αλλά όταν ο κόσμος πολλές φορές δεν καταλάβαινε τις τσιγγάνικες του μελωδίες και επίμονα του ζητούσαν να τους παίξει νησιώτικα και τσιφτετέλια, τότε ήταν η χειρότερή του, πικραινόταν λιγάκι, το έβλεπες στο πρόσωπό του, αλλά φυσικά δεν τους χαλούσε χατίρι. Καμιά φορά εκνευριζότανε λίγο με τις παραξενιές και τις χοντράδες άξεστων ανθρώπων που απλά σπάγανε πλάκα με τον πλανόδιο μουσικό και τότε χτυπούσε με το δοξάρι τις χορδές του βιολιού του λες και έφταιγε αυτό το καημένο! Κάποια φορά θυμάμαι που ανέβηκε στην πλακόστρωτη σκεπή για να κάνει το κέφι στον κόσμο σαν ένας άλλος ένας βιολιστής της στέγης! Αδύνατος, ασκητικός,έτρωγε λίγο αλλά έπινε μερικές φορές περισσότερο, ίσως αυτή να ήταν η "αχίλλειος πτέρνα" του! Κατέληξε κάποτε στο νοσοκομείο της Κατερίνης αν δεν κάνω λάθος από κύρωση του ήπατος. Νομίζω ότι ταλαιπωριόταν χρόνια, αλλά πολύ λίγοι να το ήξεραν αυτό! Έμαθα για το θάνατό του από μουσικούς της Κατερίνης. τον θυμάμαι από παλιά όταν μαζί με έναν αλλό εξαίρετο μουσικό τον Ουκρανό Βασίλη Κοσέ. που έπαιζε πλήκτρα ήτανε για κάποιο διάστημα αχώριστο δίδυμο. Έτσι τους έπεισα , να ακολουθήσουν την λαϊκή μας ορχήστρα για νυχτοκάματο, εξού και το μοναδικό ντοκουμέντο που ανεβάζω ώς βίντεο πλέον στο διαδικτυο και θεωρώ ότι πέρα από την τυχόν καλλιτεχνική του αξία , έχει μία άλλη αξία ανώτερη και καρδιακή. Άκούστε με προσοχή τις λιγοστές νότες του βιολιού και κρατήστε τις μέσα σας. δοξαριές που τρεκλίζουν και νότες μεθυσμένες που μυρίζουν φτηνή ρώσικη βότκα... αλλά καρδιακές, που έχουν λίγο από πόνο και νοσταλγία και κάτι από τις πανέμορφες μοσχοβίτικες νύχτες! Κρατήστε τις μέσα σας, γιατί τελικά κάτι έχουν να μας πουν. Ήμουν μόλις 21 χρονών και συνοδεύω τον φτωχούλη του θεού! Παίζω με το μπουζούκι κάτω από τις δοξαριές του Αρσέν και τον ακολουθώ σε ένα μελανχολικό παράπονο από τον παγωμένο βορρά! Και όλα αυτά... γιατι κάποτε στο μπάρ "ΝΑΥΑΓΙΟ" βρέθηκα να παίζω με έναν Άγιο... Ήταν μεγάλη μου τιμή που έπαιξα μαζί σου ΑΡΣΈΝ! Και τώρα έυχομαι να συναντηθούμε ξανά... να παίξουμε στους κήπους του παραδείσου! Γιατί 'οταν ήσουν στην γη , τα είχα όλα... τη γυναίκα μου, τον πατέρα μου και τα παιδιά μου μέσα σε ένα επίγειο παράδεισο στον Όλυμπο. ΄Τώρα εγώ και τα παιδιά μου σας ευχόμαστε καλό παράδεισο!!! εύχομαι να είμαστε μαζί και εμείς εκεί... και αυτή τη φορά θα το εκτιμήσω. Δεν ξέρω αν πρέπει να προσεύχομαι για εσένα ή εσύ για εμένα. τι είναι πιο σημαντικό; Πως γίνεται να προσεύχομαι για κάποιον που ήταν απείρως καλύτερος από εμένα τον άθλιο!