หนังสือปีใหม่เมืองล้านนา จศ. 1387 (พ.ศ. 2568) Lanna Sankrant 1387 V1 скачать в хорошем качестве

หนังสือปีใหม่เมืองล้านนา จศ. 1387 (พ.ศ. 2568) Lanna Sankrant 1387 V1

หนังสือปลีใหม่เมืองล้านนา จุลลสกราช ๑๓๘๗ ปลีดับใส้ พุทธสกราช ๒๕๖๘ - ๒๕๖๙ พระวัสสา (ปีมะเส็ง สัปตศก) อธิกวาร ปกติมาส ปกติสุรทิน มังคลวุฑฒิกาลานุกาละ สังกรมสวัสสติ สิริศุภมัสตุ จุลลสกราชได้ ๑๓๘๖ ตัว มะโรงฉนำกัมโพชพิไสรย ในคิมหันตอุตุ จิตตมาส กาฬปักข์ ทุติยาติถี โสมมวารไถง ไทภาสาว่าปลีกาบสี เดือน ๗ ปากเล้ม เดือน ๖ โหรา ลง ๒ ฅ่ำ วันไทก่าเปล้า ติถี ๑๖ ตัว นาทีติถี ๒ ตัว พระจันท์จรณยุตติโยดโสดเสด็จเข้าเทียวเทียมนักขัตตฤกษ์ตัวถ้วน ๑๔ นาทีฤกษ์ ๒๕ ตัว ชื่อสวัสสติ คือว่าดาวไต้ไฟน้อย เทวตาปรากฏในตุลวาโยรวายศี เสี้ยงยามแตรใกล้รุ่ง สู่ยามรุ่งแจ้ง บ่มีเสส ปลาย พร่ำว่าได้เวลา ๔ นาฬิกา ๓๐ นาที ๐ วินาที หนสุริยคติได้วันจันทร์ที่ ๑๔ เมษายน พุทธสกราชได้ ๒๕๖๘ พระวัสสา ยามนั้นระวิสังกรมะคือพระสุริยอาทิตย์ ทรงวัตถาอาภอรณ์เครื่องประดับมีวัณณะอันขาว สุบกระโจม ต่างกระจอนหู ประดับด้วยแก้ววิทูรย์ มือทังสองเบื้องทือดอกอุบลขาว นอนซะแคงเหนือหลังช้างเผือก อว่ายหน้าไพสู่หนปัจฉิมะ คือว่าหนวันตก เสด็จย้ายจากมีนประเทศไพสู่เมษรวายสีทางโคณวิถีเข้าใกล้เขาพระสุเมรุราช ขณะยามนั้น ยังมีนางเทวดาตนนึ่ง ชื่อว่า นางมโนรา ทรงพาหุรัดทัดดอกซ้อน อันเปนนิมิตนามปลี มานอนอยู่ถ้าดารับเอาขุนสังกรานต์ไพ ฝนหัวปลี กลางปลีมีมาก หล้าปลีบ่มี พิชชะเข้ากล้าไร่นาดีอุดม อุปาทว์อนตรายจักมีแกล่ท้าวพระญา ผู้ใหย่ ตามคาถาว่า “จนฺโทภาโน จ สงฺกรม เสยฺยโน ปฏิคหํ นคฺคราชนปาทา จ โสกโรคาทุพฺภิกขา” ดังนี้แล ควรสืบชาตาบ้าน ชาตาบ้านเมือง ปูชาเคราะห์บ้าน ปูชาเคราะห์เมืองตามอุปเทสเทิอะ จิ่งพ้นแล ปีนี้ ยามสังกรานต์ไพนั้น ลัคคนาตกรวายศีมีน ได้ชื่อว่าสมันตสังกรานต์ จุ่งหื้อครูบาอาจารย์ เจ้านาย ท้าวพระญา เสนาอามตย์ ข้าราชการ ไพร่ฝ้าฝุ่นเมืองทังมวลเอากันไพสู่สระโปกขรณี แม่น้ำใหย่ เคล้าไม้ใหย่ จุมปลวกใหย่ หนทางไฅว่สี่เส้นสุมกัน ยามสังกรานต์ตกไพแล้วนั้น อว่ายหน้าไพสู่หนปัจฉิมะ คือว่าทิสะหนวันตก อาบองค์สรงเกศเกล้าเกศี ปลีนี้ สรีอยู่ที่ หน้าผาก หื้อเอาน้ำอบน้ำหอมเช็ดที่หน้าผากเสีย กาลกัณณีอยู่ที่นมแลจังไรอยู่ที่ปลายมือ หื้อเอาน้ำเข้าหมิ้นส้มป่อยเช็ดฅว่างเสีย กล่าวตาคาถาว่า “อม สิริมา มหาสิริมา เตช ยส ลาภา อายุ วณฺณา ภวนฺตุเม” ลอยจังไรเสียในที่ทังหลายฝูงนั้น แล้วมานุ่งทรงเสื้อผ้าผืนใหม่ เหน็บดอกซ้อน อันเปนพระญาดอก หากจักมีอายุยืนยาวไพชะแล ปลีนี้ได้เอกปูติ คือว่าเน่าวันนึ่ง เดือน ๗ ปากเล้ม เดือน ๖ โหรา ลง ๓ ฅ่ำ วันไทกาบยี หนสุริยคติได้วันอังคาร ที่ ๑๕ เมษายน พุทธสกราชได้ ๒๕๖๘ พระวัสสา เปนวันเน่า ในวันเน่านั้น บ่ควรจักกะทำมังคลกัมม์สักอัน อย่าหื้อฅนทังหลายมีใจขุ่นมัวกวนเกลาด้วยบาป เปนต้นว่า ปาณาติบาต อทินนาทาน กาเมสุมิจฉาจาร อย่าผิดถ้องร้องเถียงกัน หื้อมีสามัคคะฉันทาพร้อมเพียงกัน ชำระปัดกวาดหอเรือนบ้านชอง กวาดซายดายหย้า ข่วงแก้วทังสาม ข่วงไม้สรี ข่วงเจติยะพระธาตุ ขนซายใส่วัด จักมีผลานิสงส์กว้างขวางมากนักชะแล เดือน ๗ ปากเล้ม เดือน ๖ โหรา ลง ๔ ฅ่ำ เปนวันพระญาวัน หนสุริยคติได้วันพุธที่ ๑๖ เมษายน พุทธสกราชได้ ๒๕๖๘ พระวัสสา วันไทดับเหม้า ติถี ๑๘ ตัว นาทีติถี ๒ ตัว พระจันท์จรณยุตติโยดโสดเสด็จเข้าเทียวเทียมนักขัตตฤกษ์ตัวถ้วน ๑๖ นาทีฤกษ์ ๒๓ ตัว ชื่อ อนุราธะ คือว่าดาวฉัตรพระญาอินท์ เทวตาปรากฏในประจิกอาโปรวายศี เสี้ยงยามตูดเช้าสู่ยามกลองงาย ปลาย ๒ ลูกมหานาที ปลาย ๑ บาทน้ำ ปลาย ๘ พิชชนา ปลาย ๕ ปาณะ ปลาย ๑๐ อักขระ คือว่าได้เวลา ๘ นาฬิกา ๒๗ นาที ๓๖ วินาที ยามนั้นสกราชจิ่งขึ้นแถมตัวนึ่ง เปน ๑๓๘๗ ตัว ปลีดับใส้ แล ปลีนี้ได้เสส ๗ ชื่อว่าอัสสยุชชวัสสะ ปลีนี้ช้างรักษาปลี กวางรักษาเดือน ลวารักษา ปล่า งูรักษาน้ำ อากาสเตโชเทวบุตต์รักษาอากาศ ทกรักขะรักษาแผ่นดิน พระพุทธเจ้าเปนใหย่แกล่ฅนทังหลาย นกเขียนเปนใหย่แกล่สัตต์ ๒ ตีน ช้างเปนใหย่แกล่สัตต์ ๔ ตีน ไม้หาดเปนใหย่แกล่ไม้จิง ไม้ระโมงเปนใหย่แกล่ไม้กลวง หย้าเหนี้ยวหมูเปนใหย่แกล่หย้าทังหลาย ดอกซ้อนเปนพระญาแกล่ดอกไม้ โอชารสดินบ่มีหลาย ขวันเข้าอยู่เดื่อ หื้อเอาไม้เดื่อมาแปลงเปนคันเข้าแรก ไม้ถิมเปนใหย่แกล่ไม้กลวงไม้ตันทังมวล ผีเสื้ออยู่ไม้อ้อ ผีเสื้ออยู่ไม้อันใดอย่าได้ฟักฟันตัดปล้ำยังไม้อันนั้น คันจักกะทำมังคลกัมม์เยื่องใดค็ดี หื้อได้ปูชาผีเสื้อ อันอยู่ไม้อันนั้นเสียก่อนแล้วจิ่งกะทำ จักสมริทธีชะแล ปลีนี้ วันเสาร์จักมีเคราะห์ วันพุธจักมีลาภ ของขาวของเหลืองจักถูก ฅนเกิดมาปลีนี้จบเลขลายหนังสือแลองคะ ๕ ประการ จักมีใจสัทธา อายุยืน ๗๐ ปลีเปนฝั่ง ล้ำนั้นไพอยู่ด้วยบุญสมพารแห่งตนชะแล นาคราชขึ้นน้ำ ๗ ตัว ชื่อ สุกราธิปติ บันดาลหื้อฝนตก ๓๐๐ ห่า จัดเปนตางได้ ๓ ตาง แลตางกว้าง ๖๐ โยชนะ เลิก็ ๓๐ โยชนะ จักตกในเขาสัตตปริภัณฑ์แลมหาสมุทท์ ๑๔๖ ห่า ตกในปล่าหิมพานต์ ๙๘ ห่า ตกในมนุสสโลกเขตต์เมืองฅน ๕๖ ห่า เทวดาวางเครื่องประดับหนอีสาน คือทิสะหนวันออกแจ่งเหนือ ปาปะคระหะตกหนหอรดี คือทิสะหนวันตกแจ่งใต้ ปาปะลัคคนาตกหนอีสานคือหนวันออกแจ่งเหนือ ในทิสะทัง ๓ นี้ คันจักกะทำมังคลกัมม์แลอาบน้ำดำหัวชำระตัวตน อย่าอว่ายหน้าไพต้องบ่ดี อตีตวรพุทธสาสนาคลาล่วงแล้วได้ ๒๕๖๗ พระวัสสา ปลาย ๑๑ เดือน ปลาย ๔ วัน นับแต่วันพระญาวันฅืนหลัง อนาคตวรพุทธสาสนาจักมาพายหน้ามีบ่หน้อยยังอยู่ ๒๔๓๒ พระวัสสา ปลาย ๒๖ วัน นับตั้งแต่วันปากปลีไพพายหน้า ตามชินกาลมาลินีสังเกตเหตุเอาบวกสมกันเตม ๕๐๐๐ พระวัสสาบ่เสส เหตุตามฎีกาชินกาลมาลินี อันมหาพิลางคสัมมิหรสีเจ้าหากวิสัชชนาแปลงสืบ ๆ มานั้นแล ปริโยสาน สมตฺตาฯ ศักดิ์นรินทร์ ชาวงิ้ว นักวิชาการศึกษา ศูนย์วัฒนธรรมศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา สังขยา ปล่านแปลง แต้มแต่ง ต่ำนวายแลฯ