profesorSpawacz - Światło bez imienia скачать в хорошем качестве

profesorSpawacz - Światło bez imienia

Drugi utwór trzeciej części cyklu Słowiańskie Bez-Historie, następujący po „Księdze bez Stron”. Na brzegu ciszy przysiadł czarny śnieg Zegar bez wskazówek uczy się drżeć Woda w lustrze nocy pęka jak szkło I każdy krok gaśnie, nim znajdzie dno Jeśli echo bez głosu potrafi wciąż krzyczeć To naucz mnie milczeć, by móc się usłyszeć Nie gaś, gdy płonę Choć mrok mnie tnie Nie patrz w mą stronę Gdy pojawiam się we śnie Nie gaś tych iskier Co rodzą świt Nie patrz na cienie Które chcą mnie zmyć W pustych izbach dym pisze martwy list Popiół z dawnych ognisk śpiewa: „nic i nic” W wilgotnym powietrzu pęka szkło gwiazd A cisza się kruszy, jak podpalany las Bo śmierć to tylko cień, co w światło się stroi A światło jest łzami, których nikt nie oswoi