Sen söyle İstanbul скачать в хорошем качестве

Sen söyle İstanbul

söz : Mesut Tuna seslendirme ve montaj : Eita SEN SÖYLE İSTANBUL Bu şehir artık kendini taşımıyor omuzlarında, Caddeler yorgun, sokaklar kimsesiz. Duvarlara çarpa çarpa büyümüş hatıralar, Şimdi kendi sesinden ürken bir yetim gibi sessiz. Bir zamanlar gülüşler asılıydı balkon demirlerine, Çay buharında umut yükselirdi akşamüstleri. Şimdi pencereler kapalı, perdeler küskün, Rüzgâr bile tanımıyor eski sahiplerini. Kimi toprağa karıştı bu şehrin, Kimi tren seslerine emanet etti adını. Gidenlerin ardından sokaklar eğildi biraz, Ben eğilmedim… içim kırıldı sadece. Sen söyle İstanbul… Bu gidişlerin hesabını kim verecek? Her köşe başında bir eksik var, Her kaldırımda yarım kalmış bir hayat. Sen söyle İstanbul… Ben mi kaldım, yoksa sen mi terk edildin? Deniz susuyor geceleri, Ben konuşuyorum… duyan yok. Eski bir sokağa giriyorum, adımlarım yankı, Gölgem bile beni tanımıyormuş gibi uzak. Bir kahvehanenin önünden geçiyorum, Masalar hâlâ dört kişilik… ama oturan yok. Çocukluğum bir apartmanın merdiven boşluğunda, Gençliğim bir vapur düdüğünde kaldı. Şimdi yaşım değil ağır olan, Taşıdığım geçmiş… sırtımda bir enkaz gibi. Bu şehirde ne varsa hepsi gidenlere benziyor artık, Bir tek ben kalmışım hatırlayan, Bir tek ben kalmışım unutamayan. Sen söyle İstanbul… Bu kadar suskunluğu kim öğretti sana? Ben her gece denize bakıyorum, O her gece yüzüme bakmadan dalga oluyor. Sen söyle İstanbul… Biz mi büyüdük, yoksa sen mi çöktün? Adını her andığımda içim titriyor, Enkaz bu şehir… altında ben yaşıyorum. Işıklar yanıyor hâlâ, Ama kimse eve dönmüyor artık. © 2026 Tüm hakları saklıdır. “SEN SÖYLE İSTANBUL” adlı eserin söz ve müziği tarafıma aittir. Bu eserin izinsiz kopyalanması, çoğaltılması, yeniden düzenlenmesi, dijital platformlarda paylaşılması veya ticari amaçla kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında yasaktır. İzinsiz kullanım durumunda yasal işlem başlatılacaktır.