ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΗΣ - ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ ( Δες περιγραφή) скачать в хорошем качестве

ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΗΣ - ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ ( Δες περιγραφή)

Pictures: Pixabay Romantic Music, Beautiful Relaxing Music, Sleep Music, Stress Relief ★122 Μανώλης Κατσούλης 💚 Καλώς ήρθατε στο χαλαρό μουσικό - ποιητικό κανάλι με 700 περίπου βιντεο και 4.000.000 προβολες #ManolisKatsoulis Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξη και την αγάπη σας για το κανάλι 🌟 💚 Η μουσική είναι ένα ισχυρό εργαλείο για χαλάρωση. Έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλούς πολιτισμούς για αιώνες για να επιτευχθεί μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας. Αυτό συμβαίνει γιατί η μουσική έχει την ικανότητα να προκαλεί συναισθήματα, αναμνήσεις και διαθέσεις. 💗 🌟 Όταν ακούτε απαλή μουσική πριν τον ύπνο, μπορεί να επιβραδύνει τον καρδιακό σας ρυθμό, να ανακουφίσει την ένταση των μυών, να μειώσει την αρτηριακή σας πίεση και ακόμη και να σας βοηθήσει να ανακουφίσετε το στρες ή το άγχος. 💗 🌟 Επίσης, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτή τη μουσική ενώ διαλογίζεστε, μελετάτε, διαβάζετε για να βελτιώσετε τη συγκέντρωσή σας. Αυτή η μελωδία χρησιμοποιείται επίσης σε σαλόνια ομορφιάς, σπα για πελάτες όταν λαμβάνουν υπηρεσίες μασάζ, σπα ή ύπνου.💗 💗 Έχει αποδειχτεί ότι η μουσική έχει θετική επίδραση στη διάθεση, στα συναισθήματά μας ακόμα και στη σωματική υγεία. Δεν είναι περίεργο που χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για χαλάρωση. 💗ΒΙΒΛΙΑ του ΜΑΝΩΛΗ ΜΑΤΣΟΥΛΗ: Ο άνθρωπος - λύκος Ο χρονοταξιδιώτης στον Ήλιο του Μεσονυκτίου Στον Αστερισμό του Κύκνου ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΑ ΠΟΙΗΤΗΣ Έτσι κι αλλιώς ήσουν πλασμένη κάτω απ’ τους νυχτερινούς αστερισμούς, απ’ το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα. Μες στο καράβι που με πήγαινε μακριά, η θύμησή μου ξαναγύριζε σε σένα, κόρη της θάλασσας, των λουλουδιών και του βορρά. Μα ο ταξιδιώτης μου αυτός, γύριζε πίσω προδομένος, μοναχός, γιατί η φλόγα κάθε ελπίδας είχε σβήσει κι απ’ τα κύματα της πλώρης μια φωνή, έλεγε «αντίο» και ήταν η δική σου. Όμως, θα έπρεπε να ξέρεις, πολλές καρδιές ραγίσανε, γιατί κάποια λόγια δεν ειπώθηκαν ποτέ. Σκέψου, πόσο υπέροχο θα ’ταν· όταν με σκεπτόσουν, να το έλεγες, όταν σου έλειπα, να το φώναζες κι όταν με νοιαζόσουν, να το ένιωθα; Κι αντίστροφα, κόρη της θάλασσας, των λουλουδιών και του βορρά, ποτέ δε σου ’χα πει λόγια, που ίσως άλλαζαν το μέλλον της αγάπης μας. Ήθελα να ’μαι ο ήρωας των ονείρων σου, ο Σούπερμαν που θα έσωζε τον κόσμο σου. Κι ακόμα, ήθελα να ξέρεις, πως ό,τι έγινα, έγινα για σένα. Κι αν έγινα ένας ποιητής, να κλέψω ήθελα· τη γλυκάδα απ’ τη γύρη και την ομορφιά απ’ τα πέταλα των λουλουδιών, τη γλυκάδα και την ομορφιά απ’ τα ταξίδια του κόσμου, των άστρων τη μαρμαρυγή και του ουρανού τα χρώματα, μ’ όλο το φως και να τα εναποθέσω στην ποδιά σου. Μεταμορφώθηκα σ’ ονειροπόλο ιεραπόστολο της ομορφιάς, του έρωτα και της αγάπης, που άγγιζε πολλές φορές, κι άλλες ξεπερνούσε, τα όρια της τρέλας, καθώς προσπαθούσε να ερμηνεύσει· τη λάμψη των πλάνων σου ματιών, τότε που μ’ έσφιγγαν μέσα τους, κλείνοντας από ευτυχία τα βλέφαρά σου, το τρέμουλο στα απαλά τα χείλη σου, που λαχταρούσα να φιλώ, το ναζιάρικο ηχόχρωμα της τρυφερής φωνής σου αλλά και το σκίρτημα που προκαλούσα στην καρδιά σου. Τώρα, που είσαι μακριά και η φωνή μου δε φτάνει στ’ αφτιά σου και δεν μπορεί να σε ικετέψει, να μου χαρίσεις και πάλι, εκείνη τη θύελλα που έφερνες μαζί σου και σάρωνε τις αισθήσεις μου, θα ήθελα να μου εξηγήσεις, πώς ήξεραν τα μάτια σου, όταν σε πρωτογνώρισα, πως θ’ άφηνες για πάντα ανεξίτηλα τα σημάδια σου στο μυαλό και στην ψυχή μου; Γι’ αυτό, απάντησα στα κύματα, θλιμμένα, για να σου πουν, κόρη της θάλασσας, των λουλουδιών και του βορρά: «Καλή σου τύχη, όπου κι αν πας, μα αν ποτέ με θυμηθείς, για να με βρεις, ψάξε· στις ευωδιές των νυχτολούλουδων, στων αηδονιών τις μαγικές φωνές, στ’ ουρανού τα δάκρυα, στου δειλινού τις φλόγες, στης νύκτας τις σπαρακτικές κραυγές, στ’ άστρα, που λαμπυρίζοντας στον σκοτεινό ουρανό της απουσίας τον καημό, μοιρολογούν και δένουν μ’ αγριόσυρμα της δόλιας θύμησής μου, τα σπασμένα. Ψάξε, σ’ εκείνη τη φεγγοβολή της αμμουδιάς, που χόρευαν τα βότσαλα στους ήχους της αγάπης μας, ανάμεσα σε σένα και σε μένα, και μες στις θαλασσινές σπηλιές που σταλαχτίτες μού δώριζες, χαρούμενα φιλιά, υποσχετικά, διαμαντάκια της αγάπης σου με δάκρυα βρεγμένα. Γιατί, κι αν έγινα ποιητής, να προσκαλώ τον έρωτα, και με φωνή του αηδονιού, να τραγουδώ το κάλεσμα σε μονοπάτια ξέφωτα, σε γκρέμνες αλλά και σ’ απάτητα βουνά για σένα έγινα, μοναδικά για σένα». Στον Αστερισμό του Κύκνου ΜΑΝΏΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΎΛΗΣ