Düştüm Sandılar скачать в хорошем качестве

Düştüm Sandılar

Dolunaydayım, ruhum çıktı ruhların ötesine. Ne bileklerimde zincir, ne ayaklarımda pranga; bana ait değilmiş korku sandıklarım, tümüyle yalanmış doğru saydıklarım. Meğer bilgi değilmiş belimi büken, yanlış yükmüş içime çöken. Hakikat ağır değilmiş aslında, adı korku konmuş gölgeler varmış omzumda. Bir bir doğrulandı susturulan sorularım, yanlış diye sakladıklarım meğer aradıklarım. Ezberden yükselen sesler sustu içimde, yerini aldı kendi yankılarım. Âdem hangi meyvede buldu cesareti? Yasak mıydı onu büyüten, yoksa bilmenin ateşi mi? Bir lokmada mı değişti kader, yoksa ilk kez kendine mi yürüdü insan? Havva’nın güzelliği yüzünde miydi yalnız, yoksa seçebilmenin ihtimalinde mi saklıydı? Cennet bir bahçe miydi gerçekten, yoksa sorgusuz huzurun adı mıydı? Belki düşüş değildi o anlatılan, belki başlangıçtı insanın kendine varışı. Belki sürgün denilen dünya, özgürlüğün ilk adımıydı. Kendi meyvemi yedim, düştüm sandılar — uyandım, Karanlığımı yaktım, ışığımı kendimden aldım. Duruyor hâlâ gökte dolunay, milyon sene önce de vardı bu ay. Karanlıktır aydınlığımı aydınlatan, artık benim — kimseden izin almayan. Kendi meyvemi yedim, düştüm sandılar — uyandım, Karanlığımı yaktım, ışığımı kendimden aldım. Dolunaydayım… ruhum çıktı ruhların ötesine.