Ramund hin unge in Old Norse | The Skaldic Bard скачать в хорошем качестве

Ramund hin unge in Old Norse | The Skaldic Bard

Here’s my translation of Ramund hin Unge, a Danish folk song first noted down in the 1600s, into Old Norse. Music, arrangement, translation, and performance by The Skaldic Bard. The ballad was made particularly popular by the band Tyr’s excellent cover. If you read the lyrics, this has to be one of the funniest folk songs out there (at least, it tickles my aesthetic fancy). The tale recounts the adventures of Ramund/Raymond and his trip to Jotunheim, the severing of many heads along the way, before ending up in a duel with the emperor (adding yet another severed head). I translated and included quite a few more verses in this version than other renditions you may have heard (notably Tyr’s), as there are gems in there that I would be loth to exclude. There are also quite a few more verses than this, but I felt that I had to draw the line somewhere. It was quite tricky to translate, as there is a consistent ABABCC rhyme scheme throughout, but it was very enjoyable. I tried to preserve the meaning of the original Danish as much as possible, but had to be quite creative to ensure the rhymes were preserved. I’m pretty happy with the result. I hope you enjoy! Please let me know if you did by leaving a comment and liking the video. Thanks as always for your warm support. If you’d like to support the channel, you could also leave a donation at https://buymeacoffee.com/theskaldicbard. Follow me on Spotify (The Skaldic Bard): https://open.spotify.com/artist/7E7Qq... Lyrics: Ráðmundr væri betri maðr, ef hann betra búnað bæri. Hugði dróttning at leðrbúnaðr með blágarni betri væri. “Slíkr mér eigi berr,” sagði Ráðmundr, “slíkr illa á mér ferr,” sagði Ráðmundr inn ungi. “Blágarn ok leðr eru ill bæði, gefðu nú hann þrælum þínum.” Frúva sú gaf honum ný klæði ór silki ok efnum jafnfínum. “Albetr er at sér,” sagði Ráðmundr, “sá búnaðr á mér,” sagði Ráðmundr inn ungi. Ráðmundr býr nú ǫll skip sín ok dregr upp ok ekr segli. Lét hann þá út í fleyjaskrín ok sigldi inn í jǫtnalǫnd veglig. “Komnir erum vér með frægð,” sagði Ráðmundr, “í jǫtunheim með hægð,” sagði Ráðmundr inn ungi Ráðmundr gekk um salta strǫnd, þar sá hann, at sjau jǫtnar stóðu. “Munk nú taka Ráðmund upp í hǫnd ok kasta honum af landi óru.” “Eigi mátt þú fylgðarlauss,” sagði Ráðmundr, “Komið þér nú allir sjau!” sagði Ráðmundr inn ungi. Ráðmundr tók upp sitt dýra sverð, er hann kallaði Dymbil inn rauða. Hjó hann jǫtna sjau í einni ferð, svát þeim blǿddi ǫllum til dauða. “Allir sjau liggja þar,” sagði Ráðmundr, “en mér veittu ekki sár!” sagði Ráðmundr inn ungi. Ráðmundr hljóp þá um strǫnd á skeið þar, er hann sá jǫtun inn stóra. Var jǫtunn inn stóri ógnarbreiðr ok hárr vexti sem granar fjórar. “Jaur, þú ert stórr ok ólmr,” sagði Ráðmundr, “en ek skora þér á hólm!” sagði Ráðmundr inn ungi. Dag inn fyrsta gekk hvárrtveggi ok mikil hnefahǫgg laust hvárr annan. Ráðmundr hnykti svá hans skeggi, at af holdi sleit fjǫlð tanna. “Ljótr hlátr þinn er,” sagði Ráðmundr, “en á þik kominn ertu verr,” sagði Ráðmundr inn ungi. Dag inn annan heldu þeir fram, þeir gengu saman með reiði. Þá at steinafjalli miklu við nam ok þar óðu þeir í leiri. “Vant er at ganga svá,” sagði jǫtunn. “Vant var þat ok í gjár,” sagði Ráðmundr inn ungi Ráðmundr tók upp sitt góða sverð, er hann kallaði Dymbil inn rauða. Brandr sá vann sína fróða gerð ok gerði jǫtun hǫfuðsnauðan. "At úvǫrum beit mitt járn," sagði Ráðmundr, "en at vísu bíta nam," sagði Ráðmundr inn ungi. Ráðmundr steig á skip fullt þá, nær þótti hvert tré fyrir hrǫkkva. Liðsmanni mǫrgum, er á skipi var, þótti þat ker niðr sǫkkva. “Vér sǫkkum eigi hér,” sagði Ráðmundr. “Nú héðan siglum vér,” sagði Ráðmundr inn ungi. Ráðmundr akkerum kastaði, þá varð svif mikit at stafni. Ráðmundr sjalfr var inn gjarnazti ok hljóp af fyrst í drengskaps nafni. “Engi þora myndi þat,” sagði Ráðmundr “Jaur, nú segi ek satt,” sagði Ráðmundr inn ungi. Keisari út um vindauga sá, hryggt ok illt bragð á sér hafði. “Hverr nú stendr garði mínum á ok hlær með svá grimmu bragði?” “Ek em sá ok við þik vil,” sagði Ráðmundr, “hólmgǫngu fara til!” sagði Ráðmundr inn ungi. Ráðmundr tók upp sinn stóra kníf, er hann kallaði Dymbil inn fasta Keisari skildi þá við sitt líf ok hǫfuð hans flaug fjǫlð rasta. “Mér þótti knífr sljór,” sagði Ráðmundr. “þó ór þér rennr blóð,” sagði Ráðmundr inn ungi. Please do not redistribute my work without permission. Feel free to email me with any inquiries!