உயிருடல் - embodied life! living-body, psychosomatic unity Life beyond the living! скачать в хорошем качестве

உயிருடல் - embodied life! living-body, psychosomatic unity Life beyond the living!

உயிருடல் ஓங்கும்போலம்மையாய் ஒடுங்கும்போலப்பனாய் ஆங்கவியாமல் அவருருவர், பாங்கான இசையின் ஈனம் போல. அம்மை யப்பனை அகல்வதில் லொருபொழுதும் பொழுதென்ப அம்மயிலப்பன் பன்மையாய்ப் பொருள் வினை யுருவதே. பன்மையின் னின்மை பன்மையறியாதே பன்மையின் ஒன்மையாய் யவராங்கிருப்பினும், பன்மையோ உழலும் தன்வினை தந்த அங்கும் பின் இங்கும் போக்கும் வரவுமாய். அம்மையவளானாள் வையகத் தின்னுடல் அப்பனவனானான் அதனுயிர் சோதியும் அவர்தம் ஈர்ப்பம் விசையாய் புலனாய் மிகவில் அவையே யொடுங்கு மொளியாய். புலனுருவுருவின் அந்தக்கரணம் ஆணவம் பெருக்கும் உயிரை உருத்தும், அவனவன் அரனெனும் நிறையினின் றகற்றும். நிறையினின் றகலினும் அவனவள் காந்தம் பசாசத்தை யொருக்கும் பொறியினின் றகற்றும். புலன்வழி அவரினை அறிந்தில் லொருவரும் புலன்பொறிகட் கவரில்லா துளரே, புலன்பொறிகட்கும் அப்புற மிருப்பர் அம்மையும் அப்பனும் நற்திருகுருவாய். சத்தவர் அசத்தின் கதியினினப்புறம் அசத்தோ யிப்புற மறியா சத்தினை சத்தசத்தாயுள னறிவா னிருகதி பதியினின் றகற்றிய பசுபாச பொறிவிதி. ஐம்புல பொறியினுள் சிக்குண்ட கதியோனின் ஐயமகற்ற அவரே வல்லோராம் ஐயமகன்றிட வந்நிய மற்றிடும் ஐயமகன்றிடும் தவப்பய னூக்கினால். ஐயமகன்றிட நுண் புலன் கூடிடும் அகக்கண் காணும் கசடற்ற சோதி அகச்செவி கேட்க்கு மின்னுயிர் நாதம் ஊனுடல் மாறும் உயிருடலாகவே ഉയിരുടൽ ഓങ്കുമ്പോലമ്മൈയായി ഒടുങ്കുമ്പോലപ്പനായി ആങ്കവിയാമൽ അവരുരുവർ, പാങ്കാന ഇസൈയിൻ ഈനം പോല. അമ്മൈ യപ്പനൈ അകല്വതിൽ ലൊരുപൊഴുതും പൊഴുതെൻപ അമ്മയിലപ്പൻ പന്മൈയായ്പ് പൊരுள் വിനൈ യുരുവതേ. പന്മൈയിൻ നിൻമൈ പന്മൈയറിയാതേ പന്മൈയിൻ ഒന്മൈയായി യവരാങ്കിരുപ്പിനും, പന്മൈയോ ഉഴலும் തൻവിനൈ തந்த അങ്കും പിൻ ഇങ്കും പോക്കും വരവുമായ്. അമ്മൈയവളാനാൾ വൈയകത്ത് ഇന്നുടൽ അപ്പനവനാനാൻ അതനുയിർ ചോതിയും അവർതം ഈർപ്പം വിസൈയായി പുലനായി മികവിൽ അവൈയേ യൊടുങ്കു മൊളിയായി. പുലനുരുവുരുവിൻ അന്തക്കരணம் ആണവം പെരുക്കും ഉയിരൈ ഉരുത്തും, അവനവൻ അരനെനും നിറൈയിനിൻ റകറ്റും. നിറൈയിനിൻ റകലിനും അവനവൾ കാന്തം പസാസത്തൈ യൊരുക്കും പൊറിയിനിൻ റകറ്റും. പുലൻവഴി അവരിനൈ അറിന്തിൽ ലൊരുവരും പുലൻപൊറികട് കവർില്ലാ തുളരേ, പുലൻപൊറികട്കും അപ്പുറം ഇരുപ്പർ അമ്മൈയും അപ്പനും നർത്തിരുകുരുവாய். സത്തവർ അസത്തിന്റെ കതിയിനിനപ്പുറം അസത്തോ യിപ്പുറ മറിയാ സത്തിനൈ സത്തസത്തായുള നറിവാ നിരുകതി പതിയിനിൻ റകറ്റിയ പസുപാസ പൊറിവിതി. ഐമ്പുല പൊറിയിനுள் സിക്കുണ്ട കതിയോനിൻ ഐയമകറ്റ അവരേ വല്ലോരാം ഐയമകർന്തിട വന്നിയ മറ്റിടും ഐയമകർന്തിടും തവപ്പയ നൂക്കിനാൽ. ഐയമകർന്തിട നുണ് പുലൻ കൂടിടും അകക്കൺ കാണും കസടറ്റ ചോതി അകച്ചെവി കേട്ക്കു മിന്നുയിർ നാദം ഊനുടൽ മാറും ഉയിരുടലാകവേ Uyiruṭal Ōṅkumpōlammaiyāy oṭuṅkumpōlappaṉāy Āṅkaviyāmāl avaruruvar, Pāṅkāna isaiyin īṉam pōla. Ammay yappaṉai akalvatil loru poḻutum Poḻutenpa ammayilappaṉ panmaiyāyp Poruḷ vinai yuruvadē. Panmaiyin ninmai panmaiyaṟiyātē Panmaiyin oṉmaiyāy yavarāṅkiruppinum, Panmaiyō uḻalum tanvinai tanta Aṅkum piṉ iṅkum pōkkum varavumāy. Ammayavaḷāṉāḷ vaiyakat tiṉnuṭal Appanavaṉāṉāṉ atanuyir sōtiyum Avartam īrppam vicaiyāy pulanāy Mikavil avaiyē yoṭuṅku moḷiyāy. Pulanuruvurin antakkaraṇam Āṇavam perukkum uyirai uruttum, Avanaṉavaṉ aranenum niṟaiyin ṟakaṟṟum. Niṟaiyin ṟakalinum avanavaḷ kāntam Pacācattai yorukkum poriyin ṟakaṟṟum. Pulanvaḻi avariṉai aṟintil loruvarum Pulanporikaṭ kavariḷḷā tuḷarē, Pulanporikaṭkum appuṟa miruppar Ammayum appanum naṟtirukuruvāy. Sattavar acattiṉ katiyiṉinappuṟam Acattō yippuṟa maṟiyā sattinai Sattacattāyuḷ ṉaṟivā ṉirukati Patiyiṉin ṟakaṟṟiya pacupāca porivitati. Aimpula poriyinuḷ sikkuṇḍa katiyōṉiṉ Aiyamakṟaṟṟa avarē vallōrām Aiyamakṟaṉriṭa vanniya maṟṟiṭum Aiyamakṟaṉriṭum tavappaya ṉūkkināl. Aiyamakṟaṉriṭa nuṇ pulan kūṭiṭum Akakkaṇ kāṇum kasaṭaṟṟa sōti Akaccevi kēṭkku miṉṉuyir nātam Ūnuṭal māṟum uyiruṭalākavē The Life-Body She swells as form— He shrinks to hush. Yet neither fades: a single note stretched into song. Mother never leaves Father— what we call "time" is their twin steps spinning the world into shapes, into deeds. Oneness alone is real, but the many miss it. They drift, tossed by karma’s wind— here, then gone, snared in coming and going. She is the body’s sprawl, He, the lick of life inside it. Their ache thrums as force, as touch— then folds back into the one Light that eats all. This sensing flesh— its flickering skins, its gut-mind— breeds "I" and the itch to split. Each forgets: it is nothing but Śiva’s fullness, Śakti’s ferment. Even when they slip, their tug holds— sharper than lust, older than nerve. No one knows them by groping outward. They seem absent, yet hover close— the true Guru no eye can stalk. They are clean of the world’s wheel, its wax and wane. But those snared in the senses, dazed by becoming— how can they see what stands past form? They are both pulp and pith— yet beings fumble, lost in the five fires, exiled from their own core. Caught in the stockade of touch, taste, sight— only She and He can burn up doubt, bridge the gap. When that blindfold tears in yearning’s kiln, a finer sense stirs. The eye within opens— sees Light without flaw. The ear within hears— a hum with no end. And then— the meat-body thins, turns to vapor, becomes the life-body. ஓங்கும்போலம்மையாய் ஒடுங்கும்போலப்பனாய் ஆங்கவியாமல் அவருருவர், பாங்கான இசையின் ஈனம் போல. She swells as form— He shrinks to hush. Yet neither fades: a single note stretched into song.