Samiye Demir- DOGHTARE BOYER AHMADI (İRAN HALK ŞARKISI) دختر بویر احمدی скачать в хорошем качестве

Samiye Demir- DOGHTARE BOYER AHMADI (İRAN HALK ŞARKISI) دختر بویر احمدی

İran'ın güneyinde yaşayan Luri topluluğuna ait bir halk şarkısı. TÜRKÇE SÖZLERİ Boyer Ahmadi kızı, adını bilmem, ey sevgili gülüm. Gel, gidelim evimize, o senin de evin hanımım, ey sevgili gülüm. Gülüm, ey sevgili gülüm, kalbimin kıymetli çiçeği ey sevgili gülüm. Hiçbir çiçeğin rengi senin yüzün gibi olamaz, ey sevgili gülüm. Gözlerim sana bakmaya doyamaz, ey sevgili gülüm. Gülüm, ey sevgili gülüm, kalbimin kıymetli çiçeği, ey sevgili gülüm. ENGLISH TRANSLATION Boyer Ahmadi girl, I do not know your name, my dear rose. Come, let us go home; that is your home too, my lady, my dear rose. My rose, my dear rose, the precious flower of my heart, my dear rose. No flower’s color could ever be like your face, my dear rose. My eyes can never have enough of looking at you, my dear rose. My rose, my dear rose, the precious flower of my heart, my dear rose ....... 28 Şubat 2026’da İran’ın Minab kentinde bir kız okulu, Amerika’nın düzenlediği füze saldırısıyla yıkıldı. Yaşları 7-12 arasında olan en az 168 kız öğrenci hayatını kaybetti. Bir yanda halkının özgürlüğünü boğan baskıcı bir rejim, diğer yanda güç ve maddi çıkarlar dışında hiçbir insanlık değeri tanımayan siyasetçiler… Bu iki karanlık arasında sıkışan İran halkının acısını, yasını ve öfkesini paylaşıyorum. On February 28, 2026, a girls’ school in Minab, Iran, was destroyed in a missile strike carried out by the United States. At least 168 schoolgirls between the ages of 7 and 12 were killed. On one side, there is an oppressive regime that suffocates the freedom of its own people; on the other, politicians who recognize no human values beyond power and material interests... I share the pain, mourning, and anger of the people of Iran, trapped between these two oppressive powers. در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، یک مدرسهٔ دخترانه در شهر میناب ایران در پی حملهٔ موشکی آمریکا ویران شد. دست‌کم ۱۶۸ دانش‌آموز دختر ۷ تا ۱۲ ساله جان خود را از دست دادند. از یک سو رژیمی سرکوبگر که آزادی مردم خود را خفه می‌کند، و از سوی دیگر سیاستمدارانی که جز قدرت و منافع مادی، هیچ ارزش انسانی‌ای را به رسمیت نمی‌شناسند... من درد، سوگ و خشم مردم ایران را که میان این دو تاریکی گرفتار شده‌اند، با تمام وجود شریکم.