Wiedźmin 3: Krew i Wino - Awantura o wino cz.1 - Winnica Coronata - Droga ku zagładzie NG+ скачать в хорошем качестве

Wiedźmin 3: Krew i Wino - Awantura o wino cz.1 - Winnica Coronata - Droga ku zagładzie NG+

I co? - nie wytrzymał poeta. - Co jest na tym polu? Ano - Dhun uniósł głowę, podrapał się za uchem. -Ano, grasuje tam diaboł. Co? - parsknął Jaskier. - Co takiego? Przecie mówię. Diaboł. Jaki diaboł? A jaki ma być? Diaboł i tyle. Diabłów nie ma! Nie wtrącaj się, Jaskier - rzekł Geralt spokojnym głosem. - A wy mówcie dalej,mości Dhun. Przecie mówię: diaboł. To już wiem. - Geralt, gdy chciał, potrafił być niesłychanie cierpliwy. - Powiedzcie, jak wygląda, skąd się wziął, w czym wam przeszkadza. Po kolei, jeśli łaska. Ano - Dhun uniósł sękatą dłoń i jął wyliczać, po kolei odginając palce, z wielkim trudem. - Po kolei, jako żywo, mądry z was człek. Ano, tak. Wygląda to on, panie, jak diaboł, wypisz wymaluj diaboł. Skąd się wziął? Ano znikąd. Bęc, trzask, prask i patrzym: diaboł. A przeszkadzać to on nam po prawdzie nie zanadto przeszkadza. Bywa nawet, że pomaga. - Pomaga? - zarechotał Jaskier, usiłując wyciągnąć muchę z piwa. - Diabeł? Nie wtrącaj się, Jaskier. Mówcie dalej, panie Dhun. W jaki to sposób pomaga wam ten, jak powiadacie... Diaboł - powtórzył z naciskiem kmieć. - Ano, pomaga tak: grunt użyźnia, glebę wzrusza, krety tępi, ptaki płoszy, rzepy i buraków dogląda. A i liszkę, co się w kapuście lęgnie, zjada. Ale kapustę takoż po prawdzie zjada. Nic, ino by żarł. Jak to diaboł. Jaskier znowu zarechotał, po czym pstryknął palcami i strzelił zmoczoną w piwie muchą w kota śpiącego przy palenisku. Kot otworzył jedno oko i spojrzał na barda z wyrzutem. Wszelakoż - rzekł spokojnie wiedźmin - gotowiście mi zapłacić, by pozbyć się tego diabła, czy tak? Innymi słowy, nie chcecie go w okolicy? A któżby - Dhun spojrzał na niego ponuro - chciał diaboła na ojcowiźnie? Andrzej Sapkowski – Ostatnie Życzenie.