Μιχάλης Χριστοδουλίδης - Η κάθοδος των εννέα (OST) (1984) скачать в хорошем качестве

Μιχάλης Χριστοδουλίδης - Η κάθοδος των εννέα (OST) (1984)

Η μουσική για την ομώνυμη ταινία του Χρήστου Σιωπαχά, βασισμένη στο βιβλίο του Θανάση Βαλτινού. Α1 ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΤΑΥΓΕΤΟ Α2 ΧΩΡΙΣΜΟΣ Α3 ΤΡΑΓΟΥΔΙ--ΚΑΜΙΟΝΙ-Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΣΦΑΙΡΑ Α4 ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ-ΣΠΗΛΙΑ Α5 ΠΟΡΕΙΑ-ΣΤΗΣ ΚΟΡΟΜΗΛΙΑΣ ΤΟ ΡΕΜΑ Α6 ΠΕΡΔΙΚΟΒΡΥΣΗ Β1 ΚΑΘΟΔΟΣ Β2 ΑΥΓΗ ΛΕΥΚΕΣ-ΑΧΕΡΙΟΥΣΙΑ-ΓΕΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ Β3 ΟΝΕΙΡΟ-ΧΑΡΑΜΑ,Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΥΣ Β4 ΦΑΛΑΓΓΑ-ΕΥΡΩΤΑΣ Β5 ΡΑΧΗ ΓΕΛΑΔΑΣ Β6 ΣΙΣΥΦΟΣ,ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥ Σημείωμα του Βασίλη Ραφαηλίδη στο οπισθόφυλλο: “Αν υπόκρουση είναι αυτό που «κρούεται από κάτω» και όχι ευθέως όπως σε μια συναυλία, τότε το να μπορείς να κάνεις τη μουσική ν’ ακούγεται κάτω απ’ την εικόνα, χωρίς να συντρίβεται απ’ την εικόνα, είναι στη μυθική κυριολεξία ένα έργο τιτάνειο: δεν είναι εύκολο να υποβαστάξει τη «βαρειά» εικόνα ο «αβαρής» διευθετημένος ήχος, χωρίς να μετατραπεί σε ηχητικό κονιορτό. Συνεπώς, ο συνθέτης της υπόκρουσης, όταν δε θέλει να χρησιμοποιήσει πονηρά το φιλμ σα φορέα και διανομέα μιας μουσικής με αυτάρκεια πρέπει να είναι έτοιμος να σηκώσει στους ώμους του το μεγάλο βάρος των αντικειμένων της εικόνας. Κι όταν τούτα τα αντικείμενα έχουν μια βαρύνουσα ιστορική σημασία, όπως στην «Κάθοδο των εννέα», το εγχείρημα μπορεί να καταλήξει σε σισύφειο μαρτύριο για τον συνθέτη: όταν ανεβάζει την εικόνα στη θεαματική της κορύφωση, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται η κατολίσθηση. Ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης παρακολουθεί τους εννιά στην κάθοδο τους στον Άδη της ελληνική Ιστορίας σαν ψυχοπομπός και σα ψυχαγωγός. Ψυχοπομπός γιατί παίρνει την ψυχή τους μία μία, με τη σειρά της τελευταίας εκπνοής, και την πέμπει στα βουνά και τα λαγκάδια για να σμίξει με το θρόισμα των καψαλισμένων δέντρων και το κελάρυσμα των παγιδευμένων πηγών, και ψυχαγωγός διότι δεν επιτρέπει στο θεατή που ακούει και τον ακροατή που βλέπει να χάσει κι αυτός την ψυχή του μέσα σε τούτη την ιεροτελεστεία μιας ανοίξεως που ‘ταν μαζί και καλοκαίρι, και φθινόπωρο, και χειμώνας: καμία ήττα δεν είναι βαρειά όταν δεν είναι οριστική και κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος όταν γίνεται μουσική. Κι ακριβώς, μέσα στην εκπληχτική μουσική το Χριστοδουλίδη που υποβαστάζει την εικόνα του Σιωπαχά και το λόγο του Βαλτινού μπορεί ν’ ακούσει κανείς τον τελευταίο στεναγμό εννιά ανθρώπων που κάποτε τραγούδησαν, έστω και φάλτσα, το μεγάλο τραγούδι της λευτεριάς.”